System KO w skokach narciarskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

System KO (ang. knock-out, pol. nokaut) – sposób rozgrywania wybranych konkursów Pucharu Świata w skokach narciarskich polegający na tym, że w pierwszej serii skoczkowie skaczą w 25 parach ustalonych na podstawie serii kwalifikacyjnej, z których do serii finałowej przechodzą zwycięzcy oraz 5 przegranych z najlepszymi notami.

Stosowany jest wyłącznie w Turnieju Czterech Skoczni od jego 45. edycji (sezon 1996/1997)[1].

Kwalifikacje[edytuj]

Podobnie jak przed wszystkimi innymi zawodami cyklu Pucharu Świata, w ramach systemu KO przeprowadza się serie kwalifikacyjne, wyłaniające uczestników pierwszej serii konkursu głównego. Istnieje jednak kilka różnic:

  • oceniane są skoki wszystkich zawodników, także 10 najlepszych w klasyfikacji ogólnej Pucharu Świata (zakwalifikowanych automatycznie do konkursu głównego),
  • miejsca zajęte w kwalifikacjach decydują o kolejności startu w pierwszej serii (nie ma znaczenia aktualna klasyfikacja Pucharu Świata),
  • ponieważ tworzonych jest 25 par, kwalifikuje się dokładnie 50 zawodników i liczba ta nie jest powiększana w przypadku zajęcia miejsc ex aequo przez kilku skoczków,
  • jeśli dwóch lub więcej zawodników uzyskało tę samą notę, z niższym numerem startowym występuje w konkursie skoczek, który w kwalifikacjach miał wyższy numer,
  • jeśli zawodnik upadł, lecz w swojej próbie osiągnął co najmniej 95% długości najdłuższego skoku kwalifikacji (obliczanej na podstawie kompensacji za warunki wietrzne), automatycznie przechodzi do konkursu głównego kosztem skoczka, który w innym przypadku uzyskałby kwalifikację (powodem jest bezwzględny limit 50 uczestników konkursu głównego)[2].

Gdy skoczek, który ma zagwarantowany udział w konkursie głównym (czyli zajmuje miejsce w pierwszej dziesiątce Pucharu Świata) nie startuje w serii kwalifikacyjnej bądź jego nota jest niższa niż 50. zawodnika, w pierwszej serii skacze z ostatnim numerem startowym, przez co rywalizuje w parze ze zwycięzcą kwalifikacji[1].

Przed sezonem 2007/2008 prawo automatycznej kwalifikacji do konkursu miało 15 najlepszych skoczków klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[3].

Przebieg konkursu[edytuj]

W konkursie głównym zawodnicy rywalizują w parach ustalonych na podstawie kwalifikacji na zasadzie rozstawienia, np. skoczek, który w kwalifikacjach zajął pierwsze miejsce, skacze z zawodnikiem z miejsca 50., drugi skoczek z zawodnikiem z 49. miejsca itd., według poniższego schematu (jako pierwszy występuje zawsze skoczek z wyższym numerem startowym)[1]:

  • 26 – 25
  • 27 – 24
  • 28 – 23
  • 29 – 22
  • 30 – 21
  • 31 – 20
  • 32 – 19
  • 33 – 18
  • 34 – 17
  • 35 – 16
  • 36 – 15
  • 37 – 14
  • 38 – 13
  • 39 – 12
  • 40 – 11
  • 41 – 10
  • 42 – 9
  • 43 – 8
  • 44 – 7
  • 45 – 6
  • 46 – 5
  • 47 – 4
  • 48 – 3
  • 49 – 2
  • 50 – 1.

Zawodnicy z numerami startowymi 1–25 otrzymują plastrony w kolorze czerwonym, zaś z numerami 26–50 w kolorze niebieskim[4]. Po oddaniu skoków zawodnicy stoją na punkcie o czerwonej bądź na niebieskiej macie (w zależności od koloru plastronu zawodnika) i stoją do momentu ogłoszenia zwycięzcy pary. Po tym momencie zwykle gratulują sobie nawzajem i wspólnie opuszczają zeskok.

Do serii finałowej przechodzi 30 zawodników: 25 zwycięzców każdej z par oraz 5 przegranych z najwyższym notami, tzw. lucky losers (oficjalnie nazywani best losers). Jeśli w ramach jednej pary obaj skoczkowie otrzymają tę samą notę, awansuje zawodnik z niższym numerem startowym. Liczba uczestników drugiej serii może być powiększona o skoczków, którzy upadli przy swojej próbie i osiągnęli co najmniej 95% długości najdłuższego skoku pierwszej serii (obliczanej na podstawie kompensacji za warunki wietrzne) – może zatem wystąpić w niej ponad 30 zawodników. Jeśli liczba wyłonionych zwycięzców par jest mniejsza niż 25, listę zakwalifikowanych do drugiej serii uzupełnia się o odpowiednią liczbę lucky losers. Kolejność startu w serii finałowej jest taka sama, jak w przypadku innych konkursów w skokach narciarskich – od zawodnika z najniższą notą w pierwszej serii do tego z najwyższą[2].

W sezonie 1996/1997 listę startową pierwszej serii ustalano na podobnych zasadach, jak wymienione wcześniej, ale numery startowe przyznawano według kolejności oddawania prób, a nie według miejsc zajętych w kwalifikacjach, np. 25. zawodnik kwalifikacji występował z numerem 1, 26. z numerem 2, 23. z numerem 3 itd. aż do ostatniej pary, w której 50. skoczek kwalifikacji miał numer 49, a ich zwycięzca skakał z numerem 50.[5][6]

Wyjątki[edytuj]

Systemu KO nie stosuje się, jeśli kwalifikacje nie mogły odbyć się w dniu poprzedzającym konkurs główny[2]. Było 7 przypadków, gdy przeniesiono je na dzień zawodów głównych:

Ponadto raz kwalifikacje odwołano (60. TCS, Bischofshofen)[21].

Przypisy

  1. a b c Marta Wawrzyniak: System KO, czyli zasady Turnieju Czterech Skoczni. skoki24.pl, 2016-12-27. [dostęp 2016-12-30].
  2. a b c RULES FOR THE FIS SKI JUMPING WORLD CUP (MEN)/REGLEMENT FÜR DEN FIS WELTCUP SKISPRINGEN (HERREN) 2016/2017 (ang. • niem.). Międzynarodowa Federacja Narciarska. [dostęp 2016-12-30]. s. 7–9.
  3. Dorota Stachura: Jednak 50 skoczków w zawodach PŚ!. skokinarciarskie.pl, 2007-05-29. [dostęp 2017-02-14].
  4. Natalia Konarzewska: Wszystko o systemie KO w TCS. sport.tvp.pl, 2012-12-30. [dostęp 2016-12-30].
  5. Garmisch-Partenkirchen GER 1996.12.31 PS/TCS Q World Cup / 4 Schanzen Tournee (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2017-02-14].
  6. 96/97 FIS WORLD CUP SKI-JUMPING 8th World Cup Competition - 4 Hills Tournament (ang.). skijump-db.net. [dostęp 2017-02-14].
  7. Oberstdorf GER 1997.12.29 PS/TCS Q World Cup / 4 Schanzen Tournee. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2016-12-30].
  8. Oberstdorf GER 1997.12.29 PS/TCS World Cup / 4 Schanzen Tournee. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2016-12-30].
  9. 12th World Cup Competition Bischofshofen. Ski-Jumping Individual K120 Results Qualification (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  10. 12th World Cup Competition Bischofshofen. Ski-Jumping Individual K120 Official Results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  11. 12th World Cup Competition Bischofshofen. LH Individual Results Qualification (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  12. 12th World Cup Competition Bischofshofen. LH Individual Official Results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  13. 10th World Cup Competition Garmisch-Partenkirchen (GER). Large Hill Individual Results Qualification (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  14. 10th World Cup Competition Garmisch-Partenkirchen (GER). Large Hill Individual Official Results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  15. 11th World Cup Competition Bischofshofen (AUT). Large Hill Individual Results Qualification (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  16. 11th World Cup Competition Bischofshofen (AUT). Large Hill Individual Official Results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  17. 12th World Cup Competition Bischofshofen (AUT). Large Hill Individual Results Qualification (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  18. 12th World Cup Competition Bischofshofen (AUT). Large Hill Individual Official Results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  19. 11th World Cup Competition Innsbruck (AUT). Large Hill Individual Results Qualification (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  20. 11th World Cup Competition Innsbruck (AUT). Large Hill Individual Official Results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2016-12-30].
  21. Tadeusz Mieczyński, Natalia Konarzewska: TCS w Bischofshofen: Kwalifikacje odwołane, konkurs o 16:30. skijumping.pl, 2012-01-06. [dostęp 2016-12-30].

Linki zewnętrzne[edytuj]