Puchar Świata kobiet w skokach narciarskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Puchar Świata kobiet w skokach narciarskich – rozgrywany od sezonu 2011/2012 cykl zawodów w skokach narciarskich. Są to konkursy najwyższej rangi w skokach narciarskich kobiet (w latach 2004–2011 najważniejszymi zawodami były konkursy Pucharu Kontynentalnego), nie biorąc pod uwagę igrzysk olimpijskich oraz mistrzostw świata. Wstępna decyzja o utworzeniu cyklu Pucharu Świata pań została podjęta w czerwcu 2010[1], natomiast zatwierdzono ją cztery miesiące później[2].

Zasady[edytuj]

Zawodniczki za zajęcie miejsca wśród trzydziestu najlepszych danego konkursu zdobywają punkty do klasyfikacji generalnej według następującej tabeli:

miejsce 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10. 11. 12. 13. 14. 15. 16. 17. 18. 19. 20. 21. 22. 23. 24. 25. 26. 27. 28. 29. 30.
punkty 100 80 60 50 45 40 36 32 29 26 24 22 20 18 16 15 14 13 12 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Większość zasad dotyczących PŚ kobiet pokrywa się z regułami obowiązującymi w PŚ mężczyzn. Przed zawodami rozgrywane są kwalifikacje, które wyłaniają 40 zawodniczek (od sezonu 2014/2015) uczestniczących w konkursie[3]. Automatyczną kwalifikację otrzymują zawodniczki znajdujące się w pierwszej dziesiątce klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

Do zawodów mogą zostać dopuszczone zawodniczki, które zdobyły w swojej karierze co najmniej jeden punkt Pucharu Świata lub Letniego Grand Prix, albo najdalej w ubiegłym sezonie zdobyły co najmniej jeden punkt Pucharu Kontynentalnego.

W konkursie odbywają się dwie serie skoków. W drugiej serii konkursu skacze 30 najlepszych zawodniczek z serii pierwszej w kolejności odwrotnej do miejsca zajmowanego po tej serii. Jeśli dwie zawodniczki po pierwszej serii zajmują to samo miejsce, to w drugiej serii jako pierwsza skacze zawodniczka mająca niższy numer startowy.

Dodatkowo do drugiej serii bądź samego konkursu zostają dopuszczone zawodniczki, które w pierwszej serii (kwalifikacjach) uzyskały co najmniej 95% odległości najlepszej zawodnika, lecz nie uzyskały liczby punktów potrzebnych do kwalifikacji z powodu upadku.

W przypadku uzyskania przez kilka zawodniczek takiej samej noty w konkursie, wszystkim przyznaje się punkty za miejsce, na którym są sklasyfikowane (punkty za miejsca, które by zajęły nie są przyznawane). To oznacza, że jeśli dwie zawodniczki zajmą pierwsze miejsce, to dostaną po 100 pkt, a następna 60 pkt.

W przypadku, kiedy warunki nie pozwalają na dalsze rozgrywanie konkursu, jury może postanowić o odwołaniu niektórych z serii skoków. Zwycięzcą zawodów zostaje skoczkini, która uzyska najwyższą łączną notę punktową za skoki we wszystkich zakończonych seriach.

Miejsca w klasyfikacji Pucharu Świata ustalane są na podstawie punktów zdobytych przez zawodniczki w konkursach indywidualnych danego sezonu. W przypadku, kiedy dwie zawodniczki zdobędą taką samą liczbę punktów, wyżej sklasyfikowana zostaje ta, która więcej razy zwyciężyła w konkursie PŚ lub najwyższe zajęte przez nią miejsce w konkursie jest lepsze od miejsca jej konkurentki.

Każdy kraj może wystawić do zawodów sześć zawodniczek, w wieku przynajmniej 15 lat. Kraj organizatora dwa razy w sezonie może wystawić sześcioosobową grupę narodową[2].

Kobiety mogą startować wyłącznie w zawodach na skoczniach normalnych (maksymalny rozmiar skoczni wynosi 118 metrów). W sezonie 2012/2013 wprowadzono możliwość rozgrywania jednych (finałowych) zawodów na skoczni dużej, jednak może w nich wystartować wyłącznie 30 najlepszych zawodniczek sezonu[4].

Nagrody finansowe (we frankach szwajcarskich) ze strony Międzynarodowej Federacji Narciarskiej otrzymuje 15 najlepszych zawodniczek danego konkursu według poniższej tabeli[5]:

miejsce 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. 10. 11. 12. 13. 14. 15.
nagroda 3000 2400 1800 1425 1350 1200 1080 960 870 780 720 660 600 510 480
Sarah Hendrickson - zwyciężczyni pierwszej edycji Pucharu Świata kobiet

Zdobywczynie Pucharu Świata[edytuj]

Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce
2011/2012 Stany Zjednoczone Sarah Hendrickson Austria Daniela Iraschko Japonia Sara Takanashi
2012/2013 Japonia Sara Takanashi Stany Zjednoczone Sarah Hendrickson Francja Coline Mattel
2013/2014 Japonia Sara Takanashi Niemcy Carina Vogt Japonia Yūki Itō
2014/2015 Austria Daniela Iraschko Japonia Sara Takanashi Niemcy Carina Vogt
2015/2016 Japonia Sara Takanashi Austria Daniela Iraschko Słowenia Maja Vtič
2016/2017 Japonia Sara Takanashi Japonia Yūki Itō Norwegia Maren Lundby

Najwięcej razy na podium w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Imię i nazwisko Kraj Zwycięstwa 2. miejsca 3. miejsca Razem
Sara Takanashi  Japonia 4 1 1 6
Sarah Hendrickson  Stany Zjednoczone 1 1 0 2
Daniela Iraschko  Austria 1 2 0 3
Carina Vogt  Niemcy 0 1 1 2
Yūki Itō  Japonia 0 1 1 2
Coline Mattel  Francja 0 0 1 1
Maja Vtič  Słowenia 0 0 1 1
Maren Lundby  Norwegia 0 0 1 1

Konkursy indywidualne[edytuj]

Najwięcej zwycięstw w konkursach Pucharu Świata[edytuj]

Stan po zakończeniu sezonu 2016/2017. Opracowano na podstawie[6]

Podział indywidualny
Miejsce Imię i nazwisko Kraj Zwycięstwa
1. Sara Takanashi  Japonia 53
2. Sarah Hendrickson  Stany Zjednoczone 13
3. Daniela Iraschko  Austria 12
4. Yūki Itō  Japonia 5
5. Maren Lundby  Norwegia 4
6. Coline Mattel  Francja 2
6. Carina Vogt  Niemcy 2
7. Sabrina Windmüller  Szwajcaria 1
7. Anette Sagen  Norwegia 1
7. Jacqueline Seifriedsberger  Austria 1
7. Irina Awwakumowa  Rosja 1
7. Špela Rogelj  Słowenia 1
7. Maja Vtič  Słowenia 1
7. Katharina Althaus  Niemcy 1
Podział według krajów
Miejsce Kraj Zwycięstwa
1.  Japonia 58
2.  Stany Zjednoczone 13
2.  Austria 13
4.  Norwegia 5
5.  Niemcy 3
6.  Francja 2
6.  Słowenia 2
8.  Szwajcaria 1
8.  Rosja 1
Sara Takanashi - zawodniczka z największą liczbą zwycięstw w konkursach Pucharu Świata

Najwięcej miejsc na podium konkursów Pucharu Świata[edytuj]

Stan po zakończeniu sezonu 2016/2017. Opracowano na podstawie[7]

Miejsce Imię i nazwisko Kraj Razem 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce
1. Sara Takanashi  Japonia 79 53 20 6
2. Daniela Iraschko-Stolz  Austria 42 12 22 8
3. Sarah Hendrickson  Stany Zjednoczone 25 13 7 5
4. Yūki Itō  Japonia 18 5 8 7
5. Carina Vogt  Niemcy 18 2 10 6
6. Maren Lundby  Norwegia 15 4 3 8
7. Jacqueline Seifriedsberger  Austria 14 1 3 10
8. Irina Awwakumowa  Rosja 11 1 3 6
9. Coline Mattel  Francja 9 2 4 3
10. Maja Vtič  Słowenia 8 1 4 3
11. Anette Sagen  Norwegia 7 1 1 5
12. Špela Rogelj  Słowenia 5 1 4
13. Ema Klinec  Słowenia 5 2 3
14. Katharina Althaus  Niemcy 4 1 1 2
15. Chiara Hölzl  Austria 3 3
16. Lindsey Van  Stany Zjednoczone 2 1 1
16. Katja Požun  Słowenia 2 1 1
16. Evelyn Insam  Włochy 2 1 1
16. Jessica Jerome  Stany Zjednoczone 2 1 1
20. Ulrike Gräßler  Niemcy 2 2
20. Julia Kykkänen  Finlandia 2 2
20. Taylor Henrich  Kanada 2 2
23. Sabrina Windmüller  Szwajcaria 1 1
24. Gianina Ernst  Niemcy 1 1
24. Nita Englund  Stany Zjednoczone 1 1
24. Manuela Malsiner  Włochy 1 1
27. Melanie Faißt  Niemcy 1 1
27. Lisa Demetz  Włochy 1 1
27. Bigna Windmüller  Szwajcaria 1 1
27. Julia Clair  Francja 1 1
27. Eva Pinkelnig  Austria 1 1
27. Anna Rupprecht  Niemcy 1 1
27. Svenja Würth  Niemcy 1 1

Najwięcej miejsc w pierwszej piątce zawodów[edytuj]

Stan po zakończeniu sezonu 2016/2017. Opracowano na podstawie[8]

Miejsce Imię i nazwisko Kraj Liczba
1. Sara Takanashi  Japonia 86
2. Daniela Iraschko-Stolz  Austria 57
3. Carina Vogt  Niemcy 34
4. Jacqueline Seifriedsberger  Austria 32
5. Yūki Itō  Japonia 29
6. Sarah Hendrickson  Stany Zjednoczone 28

Najwięcej występów w konkursach Pucharu Świata[edytuj]

Stan po zakończeniu sezonu 2016/2017
Wzięto pod uwagę dyskwalifikacje. Nie wliczono występów w kwalifikacjach, które nie dały awansu do konkursu.

Miejsce Imię i nazwisko Kraj Liczba
1. Maja Vtič  Słowenia 92
2. Sara Takanashi  Japonia 90
3. Špela Rogelj  Słowenia 89
4. Yūki Itō  Japonia 87
5. Irina Awwakumowa  Rosja 86
Urša Bogataj  Słowenia 86
7. Katharina Althaus  Niemcy 85
Maren Lundby  Norwegia 85
9. Elena Runggaldier  Włochy 84
10. Coline Mattel  Francja 81
11. Carina Vogt  Niemcy 80
12. Daniela Iraschko-Stolz  Austria 76
13. Katja Požun  Słowenia 75
14. Julia Clair  Francja 71
Jacqueline Seifriedsberger  Austria 71
16. Line Jahr  Norwegia 70

Najwięcej wygranych w sezonie konkursów Pucharu Świata[edytuj]

Miejsce Imię i nazwisko Kraj Liczba Sezon
1. Sara Takanashi  Japonia 15 z 18 2013/2014
2. Sara Takanashi  Japonia 14 z 17 2015/2016
3. Sarah Hendrickson  Stany Zjednoczone 9 z 13 2011/2012
4. Sara Takanashi  Japonia 9 z 19 2016/2017
5. Sara Takanashi  Japonia 8 z 16 2012/2013
6. Sara Takanashi  Japonia 6 z 14 2013/2014

Najwięcej razy na podium Pucharu Świata w sezonie[edytuj]

Miejsce Imię i nazwisko Kraj Liczba Sezon
1. Sara Takanashi  Japonia 18 z 18 2013/2014
2. Sara Takanashi  Japonia 16 z 17 2015/2016
3. Sara Takanashi  Japonia 13 z 16 2012/2013
4. Sarah Hendrickson  Stany Zjednoczone 12 z 13 2011/2012
5. Daniela Iraschko-Stolz  Austria 11 z 17 2015/2016
6. Sara Takanashi  Japonia 11 z 19 2016/2017

Najwięcej wygranych z rzędu konkursów Pucharu Świata[edytuj]

Miejsce Imię i nazwisko Kraj Liczba Sezon
1. Sara Takanashi  Japonia 10 2015/2016
2. Sara Takanashi  Japonia 7 2013/2014
3. Sara Takanashi  Japonia 4 2012/2013
4. Sara Takanashi  Japonia 4 2013/2014
4. Sara Takanashi  Japonia 4 2013/2014

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Tadeusz Mieczyński: Skoki Narciarskie: Będzie Puchar Świata Kobiet, większe skocznie i przelicznik wiatru. skijumping.pl, 2010-06-07. [dostęp 2013-02-14].
  2. a b Tadeusz Mieczyński: Skoki Narciarskie: Puchar Świata Pań już pewny. skijumping.pl, 2010-10-06. [dostęp 2013-02-14].
  3. Tadeusz Mieczyński: FIS zatwierdził zmiany w przepisach. skijumping.pl, 2014-06-05. [dostęp 2014-06-29].
  4. Andrzej Mysiak: Skoki Narciarskie - Mała rewolucja - decyzje 48. Kongresu FIS. skokinarciarskie.pl, 2012-06-06. [dostęp 2013-02-14].
  5. Rules FIS World Cup Ski Jumping Ladies 2012-2013 (ang.). fis-ski.com, 2012-11-08. [dostęp 2013-02-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-03-09)]. s. 6.
  6. FIS-Ski - Multi Podiums - Ladies - Winner (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-06-29].
  7. FIS-Ski - Multi Podiums - Ladies - Top 3 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-06-29].
  8. FIS-Ski - Multi Podiums - Ladies - Top 5 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-06-29].

Bibliografia[edytuj]