Szósta katastrofa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gołąb wędrowny był prawdopodobnie najliczniej występującym gatunkiem ptaka zamieszkującym kulę ziemską. Jego populacja szacowana była na pięć miliardów. Został wytępiony na skutek polowań. Ostatni żywy egzemplarz padł w niewoli w 1914 roku.

Szósta katastrofa – potoczna nazwa, rozgrywającego się właśnie, szóstego w dziejach Ziemi masowego wymierania[1].

Nazwa zjawiska została zaczerpnięta z tytułu książki: "Szósta Katastrofa: historia życia a przyszłość ludzkości"[2].

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Poprzez analizę liczebności gatunków, a jednocześnie spadek ich liczby w ostatnich kilkuset latach zaobserwowano istotne zmiany statystyczne. Na podstawie badań skamieniałości uczeni wyliczyli, że poza okresami katastrof naturalnych z powierzchni planety znikają mniej niż dwa gatunki ssaków w ciągu miliona lat. Tymczasem w ciągu ostatnich 500 lat wyginęło co najmniej 80 gatunków ssaków[3]. Zmniejszyła się także znacznie biomasa żyjących organizmów, mniej więcej o połowę w ciągu ostatnich kilku dekad[4]. Przybliżający wyniki badań prowadzonych od roku 2009 na University of California, Berkeley profesor Anthony D. Barnosky napisał:

Quote-alpha.png
Wygląda na to, że współczesne tempo znikania ssaków odpowiada temu, co widzimy podczas masowego wymierania, nawet jeśli przyjmiemy bardzo restrykcyjną definicję tego zjawiska.

Ponieważ brak jest takich czynników globalnych w środowisku przyrodniczym, jak na przykład: regresje morskie, wzmożony wulkanizm czy katastrofa kosmiczna, szósta fala masowego wymierania nie wpisuje się w paradygmat dotychczas opisujący zjawiska tego typu. Zwiększone tempo wymierania gatunków dokumentowane od kilkudziesięciu tysięcy lat, a zwłaszcza w okresie ostatnich kilkuset lat, tłumaczy się wpływem cywilizacji ludzkiej[5]. Współcześnie, według różnych ocen, wymiera od 5 tysięcy do 500 tysięcy gatunków rocznie[6]. Według Pracowni na Rzecz Wszystkich Istot liczba gatunków wymierających rocznie to 40 tysięcy[7], a według profesora Edwarda Wilsona z Uniwersytetu Harvarda jest to 27 tysięcy gatunków rocznie. Choć dane są rozbieżne, to zawsze liczone w tysiącach gatunków.

Świadomość, że "szósta katastrofa" może być dziełem człowieka, budzi wśród ludzi wewnętrzny sprzeciw[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Elizabeth Kolbert: The Sixth Extinction: An Unnatural History. Henry Holt and Company, 2014-02-11. ISBN 9780805099799. [dostęp 2015-09-20]. (ang.)
  2. Leakey Richard, Lewin Roger: Szósta katastrofa. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1999. ISBN 8371808127.
  3. "Rozpoczęło się szóste masowe wymieranie" Onet.pl. [dostęp 27 lutego 2012].
  4. McLellan, R., et al. "Living planet report 2014: species and spaces, people and places." WWF International, Gland (2014).
  5. http://ziemianarozdrozu.pl/encyklopedia/96/masowe-wymieranie-gatunkow Ziemia na rozdrożu - Masowe wymieranie gatunków
  6. G. Dobrzański, B.M. Dobrzańska, D. Kiełczewski: Ochrona środowiska przyrodniczego. Białystok: Wydawnictwo Ekonomia i Środowisko, 1997. ISBN 83-85792-44-9.
  7. http://pracownia.org.pl/dzikie-zycie-numery-archiwalne,2289,article,5117 Miesięcznik "Dzikie Życie", 4-5/4-5 1994 Wrzesień/październik 1994
  8. "Ziemia na skraju masowego wymierania?" KopalniaWiedzy.pl. [dostęp 27 lutego 2012].