Szlachectwo osobiste

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

szlachectwo osobisteszlachectwo niedziedziczne.

Występowało głównie w nowożytnych monarchiach, m.in. w Rosji, Austro-Węgrzech, Niemczech. Współcześnie także nadawane, m.in. w Zjednoczonym Królestwie.

Związane jest z np z nadaniem orderu, lub odpowiednio wysokiej jego klasy. W zbiurokratyzowanych monarchiach otrzymywanie osobistej nobilitacji otrzymywało się i otrzymuje często współcześnie prawie automatycznie także po odsłużeniu na określonym stanowisku odpowiedniej ilości lat. We współczesnej Wielkiej Brytanii szlachectwo osobiste otrzymują po określonej liczbie lat sędziowie sądu najwyższego i premier. W cesarstwie rosyjskim i austro-węgierskim łączyło się także z wyższymi stopniami oficerskimi.

W Wielkiej Brytanii szlachectwo osobiste w przypadku wysokich urzędników ( np premiera) wiąże się często z nadaniem dożywotniego parostwa lub tytułu arystokratycznego.

W dawnej Polsce szlachectwo osobiste, a po 20 latach pracy - dziedziczne, posiadali od 1535 r. profesorowie Akademii Krakowskiej[1].

Pewną pozostałością szlachectwa osobistego w państwach o ustrojach republikańskich jest stosowana przy nadaniach orderów nazwa kawaler.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowa encyklopedia powszechna PWN, T.6, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 1996, ​ISBN 83-01-11969-1​ (t. 6)