Sztukmistrz z Lublina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sztukmistrz z Lublina (jid. ‏דער קונצנמאַכער פֿון לובלין‎ Der kuncnmacher fun Lublin) – powieść autorstwa noblisty Isaaca Bashevis Singera wydana po raz pierwszy w 1960 roku, napisana w języku jidysz.

Losy tytułowego sztukmistrza Jaszy Mazura zostały w roku 1979 zekranizowane przez Menahema Golana w dramacie pod tym samym tytułem.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Sztukmistrz z Lublina opowiada o obyczajowym i religijnym kodeksie tradycji, o wierze i rytuałach żydowskich, o obyczajach, jakie stanowią o przynależności kulturowej. Akcja powieści dzieje się głównie w Warszawie i częściowo w Lublinie w połowie lat 1880-tych.[1]

Według Jana Szurmieja jest to spektakl magiczny, metafizyczny, którego główny bohater Jasza, jak demiurg, wyzwala umarły świat po to, by raz jeszcze przeżyć życie.

Spektakle Sztukmistrza z Lublina[edytuj | edytuj kod]

Duże znaczenie dla styku kultur żydowskiej i polskiej mają spektakle Sztukmistrza z Lublina zrealizowane w teatrach przez Jana Szurmieja.

Pierwszą inscenizację zrealizował w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu. Premiera odbyła się w dniu 12 grudnia 1986 roku. Adaptację powieści Singera dla potrzeb teatru, dokonaną przez Jana Szurmieja i Michała Komara, wzbogaciła muzyka Zygmunta Koniecznego oraz songi, do których teksty napisała Agnieszka Osiecka. Główną rolę w spektaklu zagrał Maciej Tomaszewski, który za kreację Jaszy otrzymał Nagrodę im. Stanisława Wyspiańskiego.

Osiemnaście lat później Jan Szurmiej wrócił do spektaklu i reżyserował Sztukmistrza z Lublina w Teatrze Rampa w Warszawie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. jedna z bohaterek, Magda, która "zbliżała się do trzydziestki", w czasie Powstania Styczniowego jako dziecko siedziała rosyjskim żołnierzom na kolanach. W powieściowej Warszawie na zasadzie nowości działają też telefony; pierwszą centralę otwarto w mieście w roku 1882, a w roku 1885 liczyła ona ok. 500 abonentów