Michał Komar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Komar
Ilustracja
Michał Komar i Władysław Bartoszewski (Warszawa, 28 września 2006)
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1946
Warszawa
Zawód scenarzysta, krytyk filmowy
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Michał Wacław Komar (ur. 28 sierpnia 1946 w Warszawie) – polski scenarzysta i krytyk filmowy, autor sztuk teatralnych, wydawca i publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn generała Wacława Komara. W 1969 ukończył studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie. W 1982 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych. Był pracownikiem redakcji „Szpilek” i „Miesięcznika Literackiego”, a także współpracownikiem m.in. czasopisma „Dialogu”. Od 1979 do 1983 zajmował stanowisko kierownika literackiego Zespołu Filmowego Silesia.

W latach 1977–1980 był stałym konsultantem Teatru Sensacji TVP. W latach 1990–1994 pełnił funkcję wiceprezesa Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik”. W pierwszej połowie lat 90. współtworzył Nową Telewizję Warszawa[1]. Był ostatnim redaktorem naczelnym i likwidatorem „Sztandaru Młodych” (1997).

Podjął współpracę jako felietonista z „Tygodnikiem Powszechnym”. Został wykładowcą w Collegium Civitas. Po 1999 współpracował z Polskim Radiem (Osobisty pamiętnik słuchacza, Literackie Biuro Śledcze – gościnnie w audycji Jerzego Sosnowskiego i Michała Nogasia) oraz z Teatrem Telewizji, a także ze stacjami platformy Polsatu (cykle 20 lat minęło i 40 lat minęło). Objął funkcję zastępcy przewodniczącego Stowarzyszenia Autorów ZAiKS[2].

Jest m.in. autorem wywiadów-rzek z Władysławem Bartoszewskim (2 tomy, 2006 i 2008), Stefanem Mellerem (2 tomy, 2008), Krzysztofem Kozłowskim (2009) oraz Sławomirem Petelickim (2010).

W 2013 odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[3], a w 2015 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4][5]. Jest także laureatem nagrody Klubu Krytyki Filmowej SDP za publikacje o OFFK w Krakowie.

Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010 i w 2015[6][7].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Scenariusze filmowe

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Piekło Conrada (1978)
  • Czarownice i inni (1980)
  • Zmęczenie (1986)
  • Prośba o dobrą śmierć (1993)
  • O obrotach losów i ciał (1998)
  • Trzy (2000)
  • Bestiariusz codzienny (2003)
  • Wtajemniczenia (2009)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chojecki i Komar czyli co nam zdrady, [w:] Andrzej Tadeusz Kijowski, Opis obyczajów w 15-leciu międzysojuszniczym 1989–2004, Wydawnictwo AnTraKt, Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-923292-7-5
  2. Władze Stowarzyszenia. zaiks.org.pl. [dostęp 2015-03-15].
  3. ZAiKS ma 95 lat. mkidn.gov.pl, 24 kwietnia 2013. [dostęp 2015-03-15].
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 lipca 2015 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2015 r. poz. 884).
  5. Odznaczenia dla zasłużonych w służbie państwu i społeczeństwu. prezydent.pl, 3 sierpnia 2015. [dostęp 2015-08-03].
  6. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2014-04-26].
  7. Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego. dziennik.pl, 15 marca 2015. [dostęp 2015-03-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]