Agnieszka Osiecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Agnieszka Osiecka
Ilustracja
Fotografia z 1965 r.
Data i miejsce urodzenia 9 października 1936
Warszawa
Data i miejsce śmierci 7 marca 1997
Warszawa
Przyczyna śmierci rak jelita grubego
Gatunki piosenka literacka
musical
kolaż
Zawód reżyser
autorka tekstów piosenek
dziennikarka
Aktywność 1954–1997
Wytwórnie płytowe Polskie Nagrania,
Polskie Radio
Powiązania Studencki Teatr Satyryków,
Polskie Radio,
Teatr Telewizji,
Bim-Bom,
Kabaret Olgi Lipińskiej,
Pod Egidą,
Teatr Atelier im. Agnieszki Osieckiej w Sopocie.
Współpracownicy
Katarzyna Gärtner
Krystyna Janda
Kalina Jędrusik
Seweryn Krajewski
Maryla Rodowicz
Magda Umer
Jan Ptaszyn Wróblewski
Andrzej Zieliński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[1] Złoty Krzyż Zasługi

Agnieszka Osiecka (ur. 9 października 1936 w Warszawie[2], zm. 7 marca 1997 tamże[3][4]) – polska poetka, autorka tekstów piosenek, pisarka, reżyser teatralny i telewizyjny, dziennikarka.

Życiorys[edytuj]

Rodzice i dzieciństwo[edytuj]

Matka Agnieszki, Maria Osiecka z d. Sztachman, była córką Wołoszki i Serba. Ojciec, Wiktor Osiecki, urodzony w Belgradzie w 1905 roku, uważał się za obywatela Monarchii Austro-Węgierskiej (córka nazwała go w swoich pamiętnikach „zwęgrzonym Polakiem”). Wychowywał się w domu ojca i macochy – śpiewaczki Opery Wiedeńskiej. Był odrzucany przez rówieśników z powodu dziedzicznej choroby skóry. Znalazł pociechę w muzyce. Już jako bardzo młody człowiek został cenionym pianistą. Szybko usamodzielnił się, wyjeżdżając do Lwowa. Wiele podróżował po Europie[5].

Po I wojnie światowej rodzice Agnieszki pracowali w Warszawie, gdzie matka prowadziła salony literackie, m.in. w kawiarniach Ziemiańska i Sztuka i Moda. Ojciec mówił po polsku z wyraźnym obcym akcentem – według córki czuł się w II Rzeczpospolitej „bezpaństwowcem”, jednym z „bezpańskich psów”, wciąż poszukujących swojego obywatelstwa i zewsząd wyganianych[6].

Osieccy pobrali się w 1935 roku. Po urodzeniu się Agnieszki (jesień 1936) mieszkali w Zakopanem, gdzie pracowali w kawiarni „Watra”. Wrócili do mieszkania na Saskiej Kępie tuż przed wybuchem wojny. W czasie okupacji niemieckiej prowadzili lokal „Watra” w lewobrzeżnej Warszawie (córką opiekowała się niania Nina). Po upadku powstania warszawskiego, które przetrwali w warszawskich piwnicach, rodzina znalazła się w obozie przejściowym w Pruszkowie, a następnie została wywieziona na roboty do St. Pölten w Dolnej Austrii. Wojenny pobyt w obozie w St. Pölten Agnieszka Osiecka wspominała jak piękne wakacje – tam beztrosko bawiła się z rówieśnikami (z różnych krajów), zaczęła obserwować ptaki na niebie, które przestało być groźne (nie nadlatywały stamtąd groźne samoloty)[7].

Lata szkolne[edytuj]

W 1945 roku Osieccy wrócili do swojego mieszkania w Warszawie. Rodzina budziła nieprzyjemne zainteresowanie koleżanek Agnieszki – „panienek z Saskiej Kępy” (z arystokratycznymi i ziemiańskimi korzeniami). Padało pytanie „Osiecka, jakiej ty jesteś właściwie narodowości!”, krążyły komentarze informacje o rodzinnych skandalach obyczajowych, m.in. „światowym życiu” i romansie ojca z Józefiną Pellegrini. Kilkunastoletnia Agnieszka uparcie poszukiwała możliwości pogodzenie potrzeby akceptacji przez środowisko z realizacją własnych marzeń[8]. W latach 1948–1952 uczęszczała do żeńskiego liceum im. Marii Skłodowskiej-Curie na Saskiej Kępie, obecnie nieistniejącego (upamiętnionego w książce pod red. Małgorzaty Malewicz pt. „Panienki z Saskiej Kępy”[9]). Do tej szkoły uczęszczały również m.in. Olga Lipińska i Magdalena Zawadzka.

Agnieszka była pod silnym wpływem ojca-apolitycznego „bezpaństwowca”; matkę uważała za osobę słabą, niespełnioną, zbyt podporządkowaną innym[10]. Ojciec (którego polszczyzna wciąż nie była idealna) starał się, aby córka myślała samodzielnie, była osobą nieskrępowaną i niezdeterminowaną historią, epoką lub chwilowymi okolicznościami. Rozmowy z ojcem doprowadzały dziewczynkę do „rozstroju myślowego”[11] – uświadamiała sobie plastyczność swoich poglądów. Do roku 1949 przeważał wpływ konserwatywnej „paczki” z Saskiej Kępy, potem stała się aktywistką licealnego koła ZMP, popadała jednak w konflikty z powodu bezkompromisowych wypowiedzi i zachowań, np. braku dyscypliny w czasie głosowania nad rezolucją ZMP (za podobne zachowania uczniowie innych szkół byli relegowani)[12]. W latach 1950–1952 ta aktywność i odmowa uczęszczania na lekcje religii spowodowały, że zraziły się do niej i szkolne koleżanki, i koledzy z Liceum im. Kołłątaja. Wśród nich był Jerzy Rajski – obiekt dramatycznej pierwszej miłości, starszy brat Janka, który bardziej podobał się Agnieszce, lecz nie imponował jej tak, jak Jerzy[13].

Oparcie znalazła w sekcji pływackiej CWKS, której członkowie deklarowali wierność zetempowskim ideałom. Nazywała ich „nowymi ludźmi”, którzy autentycznie wierzyli w obiecywane przez partię lepsze jutro, których nie krępowały „mieszczańskie przesądy”[14]. Grała w siatkówkę m.in. z Jerzym Stokowskim, później współzałożycielem Związku „Jaworzniacy”. Przez pewien czas była dziewczyną młodego komunisty, Stacha Kowalskiego, który przypominał jej ojca. Prowadziła z nim długie polityczne dyskusje[15]. Karolina Felberg-Sendecka napisała[16]:

Quote-alpha.png
Nastoletnia Agnieszka prowokowała otoczenie, plątała się we własnych pragnieniach i oczekiwaniach, rozpaczliwie poszukiwała własnej drogi.

Studia i okres działalności artystycznej[edytuj]

W latach 1952–1956 studiowała na Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1957–1962 na Wydziale Reżyserii Filmowej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej w Łodzi[17]. W latach 1954–1972 związana była ze Studenckim Teatrem Satyryków; była członkiem rady artystycznej tego teatru i tam także debiutowała jako autorka tekstów piosenek; napisała ich dla tej sceny 166.

W latach 1954–1957 publikowała swoje teksty, eseje i reportaże w „Głosie Wybrzeża”, „Nowej Kulturze”, „Sztandarze Młodych” i „Po Prostu”. Później pisała również w „Literaturze”, „Kulturze” i „Polsce”. Była członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Przez 7 lat prowadziła w Polskim Radiu Radiowe Studio Piosenki, które wydało ponad 500 piosenek i pozwoliło na wypromowanie wielu wielkich gwiazd polskiej estrady.

W latach 1994–1996 współpracowała z Teatrem Atelier w Sopocie, dla którego napisała swoje ostatnie sztuki i songi uznane przez krytykę za najdoskonalsze w jej artystycznym dorobku. Od 1997 jest patronką tego teatru. Co roku odbywają się w nim półfinałowe koncerty konkursu na interpretację piosenek Agnieszki Osieckiej pod nazwą Pamiętajmy o Osieckiej. Prócz tego jej imieniem nazwano studio Programu III Polskiego Radia, gdzie odbywają się prestiżowe koncerty polskich i zagranicznych gwiazd.

Zmarła 7 marca 1997 wskutek choroby nowotworowej (rak jelita grubego), w warszawskim szpitalu[4]. Uroczystości pogrzebowe Agnieszki Osieckiej odbyły się 17 marca 1997[1] w kościele św. Karola Boromeusza[18]. Została pochowana na warszawskich Powązkach – kwatera wpr 284b. Dorobkiem Agnieszki Osieckiej zajmuje się założona przez córkę poetki Agatę Passent Fundacja Okularnicy. Obecnie wydaje 14-tomowy Wielki śpiewnik Agnieszki Osieckiej. W 1997 na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu Magda Umer przedstawiła wyreżyserowany przez siebie koncert-spektakl Zielono mi, składający się z piosenek Agnieszki Osieckiej, w którym wystąpiły gwiazdy polskiej estrady muzycznej.

Osiecka i Hłasko[edytuj]

„Panna Czaczkes” – tak nazywał ją pieszczotliwie Marek Hłasko. Ich romans zaczął się rozwijać na przełomie 1956 i 1957. Osiecka była 21-letnią studentką, działającą w STS-ie, natomiast Hłasko był doskonale znany w całym kraju dzięki sukcesowi zbioru opowiadań Pierwszy krok w chmurach. Znajomość przebiegała dość burzliwie, z czasem ze względu na fakt, że Hłasko nie mógł wrócić do Polski po wyjeździe za granicę. Osiecka zaś usilnie, lecz bezskutecznie, zabiegała u ówczesnych władz o pozwolenie na powrót Hłaski do kraju. Spotkali się dopiero – po raz ostatni – w kwietniu 1968 w Los Angeles. Osiecka odbywała wówczas podróż stypendialną po Ameryce. Została jej po Hłasce korespondencja oraz maszyna do pisania, która stała na biurku Osieckiej do końca jej życia.

Życie prywatne[edytuj]

Córka pianisty Wiktora Osieckiego[19] i Marii z domu Sztechman. W latach 1963–1964 była żoną Wojciecha Frykowskiego. Drugim jej mężem był reżyser Wojciech Jesionka[20][21].

Związana była także ze Zbigniewem Mentzlem[22] i innymi mężczyznami[20].

prowadziła życie na własną rękę. … nie pasowała do roli żony i matki, była za to wieczną dziewczyną z końskim ogonem.

Jest matką dziennikarki Agaty Passent (ze związku z Danielem Passentem). We wrześniu 2010 nakładem wydawnictwa Agora ukazał się tom korespondencji między Agnieszką Osiecką i Jeremim Przyborą z lat 1964–1966 pt. „Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory listy na wyczerpanym papierze” (ISBN 978-83-268-0078-8). Za zgodą Agaty Passent, córki Osieckiej, i Konstantego Przybory, syna Jeremiego, opublikowano korespondencję ludzi związanych głębokim uczuciem. W 2015 roku opublikowano w Wydawnictwie Literackim biografię poetki, napisaną przez Ulę Ryciak, zatytułowaną wymownie: „Potargana w miłości”[20][a].

Odznaczenia[edytuj]

W uznaniu wybitnych zasług dla kultury polskiej została pośmiertnie odznaczona przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1997)[25].

Twórczość[edytuj]

Agnieszka Osiecka napisała około 2000 piosenek, wydanych m.in. w tomach:

  • Kolory (1963)
  • Wyszłam i nie wróciłam (1969)
  • Listy śpiewające (1971)
  • Sztuczny miód (1977)
  • Żywa reklama (1985)
  • Śpiewające piaski (1989)
  • Opisanie szopki (1991)

W 2004 Polskie Wydawnictwo Muzyczne rozpoczęło edycję Wielkiego śpiewnika Agnieszki Osieckiej, w którym pomieszczono blisko 500 piosenek. Pierwotnie planowano wydanie 13 tomów, jednak ze względu na wycofanie się sponsora wydany w 2009 r. tom 10. okazał się ostatnim[26].

Piosenki Agnieszki Osieckiej (wybór):

Agnieszka Osiecka jest autorką scenariusza widowiska muzycznego Niech no tylko zakwitną jabłonie (1964, prapremiera w Teatrze Ateneum w Warszawie w reżyserii Jana Biczyckiego), który zdobył główną nagrodę na Festiwalu Polskiej Dramaturgii Współczesnej w 1964 i stał się największym przebojem teatralnym lat 60. XX wieku w Polsce. Maszynopis scenariusza został opublikowany w cyfrowej bibliotece Polona.

Pisała też opowiadania (Biała bluzka), książki fabularne (m.in. Czarna wiewiórka, Salon gier), wspomnieniowe (Szpetni czterdziestoletni, Na początku był negatyw, Rozmowy w tańcu) i skierowane do najmłodszych czytelników (m.in. Dzień dobry Eugeniuszu, Wzór na diabelski ogon, Ptakowiec, Szczególnie małe sny, Dixie – opowiadanie, na podstawie którego powstał serial animowany) oraz sztuki teatralne (m.in. adaptacje Singera: Sztukmistrz z Lublina; Wilki, Darcie pierza). Przez kilka miesięcy 1985 prowadziła dziennik, dedykowany Adamowi Michnikowi, skazanemu wtedy na 3 lata więzienia. Książka Na wolności. Dziennik dla Adama ukazał się w 2008[32]. W 1995 zakończyła pracę nad librettem do opery dziecięcej Pan Marimba. Niestety nie miała okazji obejrzeć spektaklu, bo jego premiera miała miejsce krótko po jej śmierci. Na podstawie książki powstał serial animowany pt. Dixie, do którego napisała również dialogi.

Tłumaczyła pieśni radzieckiego piosenkarza Bułata Okudżawy na polski, a ten poświęcił jej piosenkę „Proszczanie s Polszej”, której pierwszy wiersz brzmi: „My swjazany, Agnieszka, dawno odnoj sudʹboju”[33].

Jest autorką słynnego sloganu reklamowego „Coca cola – to jest to!” (1972)[34].

Pamięć o autorce[edytuj]

Tablica pamiątkowa na Saskiej Kępie w Warszawie

Albumy i kompilacje oparte w całości na twórczości Agnieszki Osieckiej[edytuj]

Konkursy i wydarzenia muzyczne[edytuj]

Fundacja[edytuj]

Grób Agnieszki Osieckiej na Powązkach

Patronaty[edytuj]

Pomniki[edytuj]

Upamiętnienie[edytuj]

5 grudnia 2013 roku Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu dwie monety o nominałach 10 zł i 2 zł z serii „Historia Polskiej Muzyki Rozrywkowej” upamiętniające Agnieszkę Osiecką[36].

W roku 2013 rozpoczęto publikację pamiętników Agnieszki Osieckiej pod tytułem „Dzienniki”, o których na stronie wydawcy (Prószyński Media) napisano[37][38]:

Pierwszy tom „Dzienników” Agnieszki Osieckiej obejmuje lata 1945–1950 i otwiera wielotomową edycję. Jedno z największych i najbarwniejszych dzieł polskiego pamiętnikarstwa na pewno wywoła burzę wokół postaci Autorki. Po latach narosłych mitów i plotek oddajemy głos Jej samej. Zgodnie z życzeniem samej Poetki – kiedy Jej już nie ma. Choć przecież jest…

Cieszymy się, że Mama wreszcie przemówi własnym językiem. Zamiast mówić o niej bez jej wiedzy, wreszcie posłuchamy, co sama ma do powiedzenia o sobie i o innych.

Agata Passent

W maju 2016 roku ukazała się wcześniej niepublikowana, bardzo osobista powieść „Neponset”, którą Osiecka napisała na przełomie lat 70. i 80. Ma formę dziennika głównej bohaterki (zawiera elementy autobiograficzne). Książkę przygotowała do druku Karolina Felberg-Sendecka (m.in. redaktorka książki „Koleżanka”[39]) i Marta Dobromirska-Passent (żona Daniela Passenta[40], opracowanie materiałów archiwalnych) na podstawie trzech wersji tekstu (maszynopisy i rękopisy), zdeponowanych w Archiwum Agnieszki Osieckiej w Bibliotece Narodowej w Warszawie[41]. Bohaterką powieści jest Marta (przypominająca Elżbietę z „Białej bluzki” i „Ćmy”), „nieprzystosowana do życia, antysystemowa, anarchiczna, a przede wszystkim żywiołowa (rzeczna, dorzeczna i niedorzeczna)”[42], która mówi o sobie, że jest „jak radio zgubione przez astronautów, pędzące przez nieba z resztkami audycji o hodowli bratków lub kurcząt – audycji, której już nikt nie słucha”[42]. Agata Passent napisała we wprowadzeniu, że ta wyjątkowo gorzka historia mogłaby nosić tytuł „Książę i żebraczka” (tekst książki poprzedza zbiór wierszy, napisanych przez Osiecką w tych samych latach, zatytułowany „Wiersze dla Księcia”). Dodatkowo opublikowano liczne przypisy i noty edytorskie oraz[42][43]:

  • fragment rozmowy Karoliny Felberg-Sendeckiej z Magdą Czapińską, zatytułowany „Koleżanka”[39]
  • tekst Karoliny Felberg-Sendeckiej pt. „Afekciarstwo Osieckiej”

Zobacz też[edytuj]

Uwagi

  1. Lubiła opuszczać salony i znikać na peryferiach rzeczywistości, miała talent do wyławiania ludzi na tak zwanych życiowych zakrętach… Kochała i porzucała, choć często i ją porzucano. Pełna nieodwzajemnionej miłości rozdawała czułość w zwrotkach i refrenach. […]
    Z Osiecką epoka ma same kłopoty. Nie dość, że każdemu serwowała inną wersję siebie, to jeszcze wszystko robiła na odwrót. Tam gdzie w życiu jest miejsce na constans, urządzała dzikie crescendo. A tam gdzie się mówi o sprawach wzniosłych, wdawała się w żarty. Upływ czasu zaciera pamięć o miernych. Indywidualności wybitne ocala od zapomnienia. Dziś bardziej niż dekady temu widać, że ta nie całkiem poważnie traktowana poetka dość poważnie wyprzedzała swoją epokę. Chociażby tym, jak pragmatycznie i konsekwentnie zarządzała swoją twórczością. Jak korzystała z wolności, jak kosmopolitycznie postrzegała rzeczywistość i wreszcie — jak przecierała szlaki dla kobiecej niezależności. (…) Sama o sobie powiedziała, że jej życie to powieść z przygodami, ale nie zawsze w dobrym guście.

    — Ula Ryciak w: „Potargana w miłości. O Agnieszce Osieckiej”[20][21]
    .
    Cierpiała na chorobę alkoholową[23][24].

Przypisy

  1. a b Pogrzeb Agnieszki Osieckiej. archiwum.rp.pl.
  2. Świadectwo szkolne Osieckiej.
  3. Niepokój serca. Zmarła Agnieszka Osiecka. archiwum.rp.pl.
  4. a b Agnieszka Osiecka nie żyje. archiwum.wyborcza.pl.
  5. Felberg 2016 ↓, s. 145–146.
  6. Felberg 2016 ↓, s. 147–148.
  7. Felberg 2016 ↓, s. 146.
  8. Felberg 2016 ↓, s. 147-153.
  9. pod. red. Małgorzaty Malewicz: Panienki z Saskiej Kępy: Wspomnienia uczennic XII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie (1930-1964). Łośgraf, 2006. ISBN 8387572365.
  10. Felberg 2016 ↓, s. 151.
  11. Felberg 2016 ↓, s. 55.
  12. Felberg 2016 ↓, s. 160–161, 168–169.
  13. Felberg 2016 ↓, s. 162, 168–169.
  14. Felberg 2016 ↓, s. 155-156.
  15. Felberg 2016 ↓, s. 158-159.
  16. Felberg 2016 ↓, s. 162.
  17. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.): Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1993, s. 522. ISBN 83-223-2644-0.
  18. Krzysztof Masłoń: Śmierci nie można umieć.
  19. Zbigniew Wilski (red.), Polska Akademia Nauk, Instytut Sztuki: Słownik biograficzny teatru polskiego. T. 2: 1900–1980. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 522. ISBN 83-01-11260-3.
  20. a b c d Ula Ryciak: Potargana w miłości. O Agnieszce Osieckiej. Wydawnictwo Literackie, kwiecień 2015. ISBN 978-83-08-05520-5.
  21. a b Marzena Bakowska: Agnieszka Osiecka odkryta na nowo (recenzja książki Uli Ryciak). radiogdansk.pl, 2015-07-07. [dostęp 2016-10-09].
  22. Sławomir Koper: Artystki w okowach socjalizmu - życie w PRL-u z innej perspektywy. Polska Press Sp. z o.o., 2013-02-09. [dostęp 2016-03-17].
  23. Córeczko, nie ma sprawy. wyborcza.pl, 27 listopada 2010. [dostęp 27 listopada 2010].
  24. Sławomir Koper: Artystki w okowach socjalizmu - życie w PRL-u z innej perspektywy. Polska Press Sp. z o.o., 2013-02-09. [dostęp 2016-03-17].
  25. M.P. z 1997 r. Nr 39, poz. 396
  26. X tom Wielkiego Śpiewnika Agnieszki Osieckiej - Okularnicy - Fundacja im. Agnieszki Osieckiej, okularnicy.org.pl [dostęp 2016-10-12] [zarchiwizowane z adresu 2014-05-19].
  27. Damą być. W: Album Maryli Rodowicz [on-line]. okularnicy.org.pl/agnieszka/tworczosc/. [dostęp 2016-10-09].
  28. Osiecka / Nahorny – Herbaciane nonsensy. EMI nr 0946 3 60583 2 0.
  29. Agnieszka Osiecka: Kochankowie z ulicy Kamiennej. W: Pisali o Łodzi [on-line]. TOYA. [dostęp 2016-10-09].
  30. Seweryn Krajewski - Najpiękniejsza – 1995 r.. W: Album Seweryna Krajewskiego [on-line]. Fundacja Seweryna Krajewsliego. [dostęp 2016-10-09].
  31. Elżbieta Wojnowska – Sztuczny Miód (ang.). discogs.com. [dostęp 2015-03-19].
  32. Zdzisław Pietrasik: Agnieszka dla Adama (pol.). 3 czerwca 2008. [dostęp 1 stycznia 2011].
  33. Булат Окуджава (Bułat Okudżawa): Прощание с Польшей. W: Стихи и песни Булата Окуджавы [on-line]. www.bokudjava.ru, 1966. [dostęp 2016-07-06].
  34. Fundacja Okularnicy im. Agnieszki Osieckiej: Agnieszka Osiecka – Biografia (pol.). [dostęp 2016-10-12].
  35. Stanisław Soyka – ... tylko brać. Osiecka znana i nieznana. W: Omówienie albumu zawierającego 11 utworów Stanisława Soyki, skomponowanych do wierszy Agnieszki Osieckiej; nagrania: studio Sound and More w Warszawie [on-line]. Universal Music Polska, 2010-09-10. [dostęp 2016-10-19].
  36. Historia polskiej muzyki rozrywkowej. Agnieszka Osiecka (pol.). NBP, 2015-02-09.
  37. Osiecka Agnieszka: Dzienniki 1945-1950 (i inne tego autora, opisy bibliograficzne i recenzje). Prószyński Media, 2013.
  38. Osiecka Agnieszka: Dzienniki 1951 (i inne tego autora, opisy bibliograficzne i recenzje). Prószyński Media, 2014.
  39. a b Karolina Felberg-Sendecka: Koleżanka. Wspomnienia o Agnieszce Osieckiej. W: lubimyczytac.pl – dane bibliograficzne [on-line]. Dom Wydawniczy PWN. [dostęp 2016-10-07].
  40. Portret felietonisty. [dostęp 2016-10-07].
  41. Archiwum Agnieszki Osieckiej przekazane Bibliotece Narodowej, „Biblioteka Narodowa” [dostęp 2016-10-09].
  42. a b c Osiecka Agnieszka: Neponset. W: empik.com – opis książki, darmowy fragment, opinie czytelników [on-line]. Prószyński Media, 2016-05-17. [dostęp 2016-10-07].
  43. Ilona Słojewska: Dziewczyna znad Neponset. W: Omówienie książki Agnieszki Osieckiej [on-line]. Teatr dla Was, 2016-05-27. [dostęp 2016-10-07].

Bibliografia[edytuj]

  • Karolina Felberg: Afekciarstwo Osieckiej. W: Agnieszka Osiecka, Karolina Felberg, Magdalena Czapińska: Neponset : niepublikowana dotąd powieść, preludium do "Białej bluzki. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2016. ISBN 9788380693494. OCLC 957235674.
  • Szkic - esej: Agnieszka Osiecka - Muza - Afrodyta - Inspiracja [w:] Marek Różycki jr. Artystyczny Bazar Różyckiego, Oficyna Wydawnicza Rafał Brzeziński /rafalbrzezinski.info/, 2016 - rozmowy, szkice i felietony z- i o najwybitniejszych twórcach kultury i sztuki, ss. 451, ISBN 978-83-65078-10-0; Artystyczny Bazar Różyckiego. rafalbrzezinski.info. [dostęp 2016-11-29].

Linki zewnętrzne[edytuj]