Tachykardia zatokowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tachykardia zatokowa (łac. tachycardia sinusalis) – przyspieszenie fizjologicznego rytmu serca (tak zwanego rytmu zatokowego, czyli nadawanego przez węzeł zatokowy), powyżej 100 uderzeń na minutę. Warunkiem rozpoznania tachykardii zatokowej, jest występowanie prawidłowych pobudzeń serca, a jedynym stwierdzanym odchyleniem jest przyspieszenie jego rytmu.

Tachykardia zatokowa jest prawidłową reakcją organizmu w sytuacji, gdy pojawia się zwiększone zapotrzebowanie metaboliczne lub konieczność podtrzymania lub podwyższenia wysokości ciśnienia tętniczego. Dochodzi do tego zarówno w sytuacjach fizjologicznych, jak i patologicznych:

Tachykardia zatokowa, będąc reakcją fizjologiczną, pozostaje pod kontrolą homeostazy organizmu. Gdy zaczyna się wymykać spod kontroli – pojawia się stan zwany nieadekwatną tachykardią zatokową. Szybkość akcji mieści się zwykle w granicach 100–160 uderzeń na minutę i może wystąpić zwiększona męczliwość lub nawet omdlenie.

Stan ten jest uzależniony od zwiększonej aktywności receptorów β serca, dlatego w leczeniu tego stanu stosuje się leki beta-adrenolityczne, a w przypadku ich nieskuteczności ablację węzła przedsionkowo-komorowego z następowym wszczepieniem rozrusznika serca[1].

Kryteria EKG rozpoznania tachykardii zatokowej[edytuj | edytuj kod]

  1. częstotliwość większa niż 100 uderzeń na minutę
  2. rytm miarowy
  3. załamek P dodatni, o prawidłowej morfologii
  4. odstęp PQ o czasie trwania 0,12–0,20 s (zmniejsza się proporcjonalnie do zwiększenia częstości serca)
  5. zespół QRS o prawidłowej morfologii i czasie trwania poniżej 0,12 s

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.