Tadeusz Grzeszczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Grzeszczyński
Zawisza
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 15 lub 16 grudnia 1896
Rohatyn
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1990
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 44 Pułk Piechoty,
Powstańcze Oddziały Specjalne Jerzyki,
Batalion Czata 49,
Zgrupowanie Kuba-Sosna: pododcinek „Zawisza”
Stanowiska dowódca batalionu,
szef sztabu,
dowódca oddziału
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa, powstanie warszawskie)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi

Tadeusz Izydor Grzeszczyński, ps. „Zawisza”, także jako „Stefanowski” (ur. 15 lub 16 grudnia 1896 w Rohatynie, zm. 27 stycznia 1990 w Londynie) – major Wojska Polskiego i Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 15[1] lub 16[2][3] grudnia 1896 w Rohatynie[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4], a następnie na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[5][6][7]. W latach 20. i 30. był oficerem 44 pułku piechoty w Równem[8][9][10][11]. W 1939 w stopniu majora był dowódcą III batalionu detaszowanego we Włodzimierzu.

Po wybuchu II wojny światowej nastaniu okupacji niemieckiej zaangażował się w konspiracyjną działalność wojskową. Od listopada 1939 do października 1944 pełnił stanowisko komendanta Szkół Podchorążych w strukturze organizacji Powstańcze Oddziały Specjalne Jerzyki. Został oficerem Armii Krajowej. Pełnił funkcję dowódcy pododdziału Start 1 w strukturze batalionu Czata 49. Był żołnierzem Okręgu Warszawa AK używając pseudonimu „Zawisza” oraz przybranej tożsamości „Stefanowski”[1]. W stopniu majora uczestniczył w powstaniu warszawskim: w ramach Grupy AK „Północ” był szefem sztabu Zgrupowania „Kuba-Sosna” oraz pełnił stanowisko dowódcy pododcinka wschodniego „Zawisza” (obszar Leszno-Przejazd), na obszarze dzielnicy Stare Miasto (został ranny), skąd kanałami przedostał się na Śródmieście Północ[1]. Po upadku powstania został wzięty przez Niemców do niewoli[1].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 27 stycznia 1990[1]. Został pochowany na Cmentarzu Gunnersbury[1].

Był żonaty z Cecylią Krystyną (1898-1983), z domu Wajda, po pierwszym mężu Czajkowska, która podczas wojny w stopniu sierżanta służyła w Pomocniczej Służbie Kobiet[12].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]