44 Pułk Strzelców Legii Amerykańskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 44 Pułku Strzelców (II RP). Zobacz też: 44 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 44.
44 Pułk Strzelców Legii Amerykańskiej
Ilustracja
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca Legii Amerykańskiej
Tradycje
Święto 28 kwietnia[1]
Nadanie sztandaru 1918 i 1931
Rodowód 2 Pułk Strzelców Polskich
Dowódcy
Pierwszy ppłk Józef Grabiński
Ostatni płk Józef Frączek
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka; kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Równe
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 13 Kresowa Dywizja Piechoty
Bitwa komarow 1920.png

44 Pułk Strzelców Legii Amerykańskiej (44 pp) – oddział piechoty Armii Polskiej we Francji i Wojska Polskiego II RP.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj]

W 1918 we Francji sformowany został 2 Pułk Strzelców Polskich. Jednostka weszła w skład 1 Dywizji Strzelców Polskich Armii Polskiej we Francji. Po powrocie do kraju oddział przemianowany został na 2 Pułk Strzelców Pieszych. 1 września 1919 po zjednoczeniu Armii Polskiej we Francji z Wojskiem Polskim przemianowany został na 44 Pułk Strzelców Kresowych. Po wojnie z bolszewikami nazwę oddziału ustalono na 44 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych. W 1939 jednostka przemianowana została na 44 Pułk Strzelców Legii Amerykańskiej[2].

Pułk w okresie pokoju[edytuj]

W okresie międzywojennym 44 pułk piechoty stacjonował w garnizonie Równe[3] (batalion zapasowy we Włodzimierzu Wołyńskim)[4]. Wchodził w skład 13 Kresowej Dywizji Piechoty[5].

Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 44 pułk piechoty zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał około 1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy[6].

Strzelcy kresowi[edytuj]

Dowódcy pułku
  • mjr/ppłk Józef Grabiński (13 III 1918 - 2 IV 1918)
  • płk Ryszard Edward Berecki (3 IV 1918 - I 1919)
  • płk Józef Grabiński (I 1919 - 21 VI 1919)
  • mjr Antoni Szylling (21 VI 1919 - 30 IX 1920)
  • ppłk Stanisław Powroźnicki (30 IX 1920 - 18 X 1920)
  • ppłk Wilhelm Lawicz-Liszka (XII 1920 - X 1921)
  • płk Rudolf Siwy (1923 - † 15 IX 1924)
  • płk Mikołaj Korszun-Osmołowski (1924)
  • płk piech. Roman Witorzeniec (18 I 1925 - 23 X 1931 → dowódca piechoty dywizyjnej 17 DP)
  • płk Józef Werobej (XII 1931 - XII 1934)
  • ppłk dypl. Marian Porwit (XII 1934 - 18 X 1936)
  • p.o. ppłk dypl. Bolesław Ciechanowski[7] (18 X 1936 - 4 II 1937)
  • ppłk / płk Józef Frączek (4 II 1937 - IX 1939)
Zastępcy dowódcy pułku (od 1938 roku - I zastępca dowódcy pułku)
  • ppłk piech. Aleksander Potrykowski (VII 1922 - IV 1924 → dowódca 54 pp)
  • ppłk piech. Ludwik Okniński (1924)
  • ppłk piech. Rudolf Körner (20 I 1926[8] - 20 I 1928 → dyspozycja dowódcy OK II[9])
  • ppłk SG Franciszek Dudziński (od 20 I 1928[10])
  • ppłk piech. Karol Świnarski (III 1932 - VI 1933 → dowódca 2 pspodh)
  • ppłk piech. Aleksander Jędruch (1939 → szef Oddziału I Sztabu Armii „Kraków”)
Kwatermistrzowie pułku (od 1938 roku - II zastępca dowódcy pułku)
  • mjr Michał Perestaj (1925 - 1928)
Dowódcy I batalionu
  • kpt. piech. Feliks Józef Pamin (p.o. 1923)
  • mjr piech. Stanisław Brodowski (1925)
  • mjr piech. Wacław Zdrojewski (1928)
  • mjr piech. Marian Kokular (1939)
Dowódcy II batalionu
  • kpt. / mjr piech. Rafał Zieleniewski (1922 - 1925)
  • ppłk SG Franciszek Dudziński (do 20 I 1928)
  • mjr piech. Franciszek Ksawery Sikorski (od 20 I 1928)
  • mjr piech. Piotr Władysław Nowosielski (1939)
Dowódcy III batalionu detaszowanego we Włodzimierzu
Dowódcy batalionu sztabowego
  • kpt. piech. Stanisław Julian Papiz (p.o. 1923)
Komendant Kadry Batalionu Zapasowego
  • kpt. piech. Stanisław Brodowski (1923)
  • mjr piech. Leon Stefan Braziulewicz (1928)
Komendant Składnicy Wojennej
  • mjr piech. Stanisław Julian Papiz (1925)
Oficerowie pułku

Obsada personalna we wrześniu 1939[12]

  • dowódca - płk Józef Frączek
  • I adiutant - kpt. Andrzej Paluch
  • II adiutant - por. Zenon Minkiewicz
  • oficer informacyjny - ppor. Wiktor Świercz
  • oficer łączności - NN
  • kwatermistrz - kpt. Edmund Danielewski
  • oficer płatnik- NN
  • oficer żywnościowy - NN
  • naczelny lekarz - kpt. lek. dr Augustyn Szozda
  • kapelan - ks. Władysław Świderek
  • dowódca kompanii przeciwpancernej - kpt. Stanisław Wacław Kulawik
  • dowódca plutonu artylerii piechoty - kpt. Walenty Parat
  • dowódca kompanii zwiadowców - por. Stanisław Zabłocki
  • dowódca kompanii gospodarczej - NN
  • dowódca plutonu pionierów - por. Wojciech Kabza
  • dowódca plutonu przeciwgazowego - ppor. rez. Marian Chladek
  • dowódca I batalionu - mjr Marian Kokular
  • adiutant batalionu - ppor. Józef Bauman
  • dowódca 1 kompanii strzeleckiej - kpt. Stanisław Czyżewski
  • dowódca 2 kompanii strzeleckiej - kpt. Gedeon Chundadze
  • dowódca 3 kompanii strzeleckiej - por. Mieczysław Czyżewski
  • dowódca 1 kompanii cekaemów - kpt. Michał Dowgielewicz
  • dowódca II batalionu - mjr Piotr Władysław Nowosielski
  • adiutant batalionu - NN
  • dowódca 4 kompanii strzeleckiej - kpt. Jan Żakiewicz
  • dowódca 5 kompanii strzeleckiej - por. Adam Borkowski
  • dowódca 6 kompanii strzeleckiej - kpt. Tadeusz Wolfgang Zieliński
  • dowódca 7 kompanii strzeleckiej - por. Edwin Bednarek
  • dowódca 8 kompanii strzeleckiej - por. Antoni Bartłomiej Gąsowski
  • dowódca 9 kompanii strzeleckiej - kpt. Antoni Brodnicki
  • dowódca 3 kompanii cekaemów - kpt. Stefan Dziekoński

Symbole pułkowe[edytuj]

Sztandar
Stary sztandar pochodził z 1918 roku. Fundatorem jego, podobnie jak i nowego było miasto Verdun. Przepisowy sztandar wręczył pułkowi 14 czerwca 1931 roku gen. dyw. J. Rommer[13]. Losy sztandary po 1939 roku nie są znane[14]

Odznaka
Zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 17, poz. 202 z 7 czerwca 1930 roku. Odznakę stanowi srebrny krzyż pokryty błękitną emalią. Na ramionach krzyża numer i inicjały dawnego 2 pułku strzelców polskich oraz inicjały i data jego powstania 2 PSP 13 III 1918. Środek odznaki stanowi wygięta w koło srebrna trąbka strzelecka, wewnątrz której wpisano numer 44. Krzyż nałożony jest na romb. Oficerska - dwuczęściowa, wykonana w srebrze, emaliowana, łączona czterema nitami. Wymiary: 4lx31 mm. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa[3].

Przypisy

  1. Dziennik rozkazów MSWojsk. nr.16 z 19 maja 1927 roku
  2. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. z 1939 nr 9, poz. 90.
  3. a b Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 86.
  4. Almanach Oficerski 1923/24 ↓, s. 51.
  5. Satora 1990 ↓, s. 95.
  6. Jagiełło 2007 ↓, s. 63-65.
  7. W. Jarno 13 Dywizja Piechoty w wojnie 1939 roku, Wydawnictwo AJAKS, Pruszków 2012, ​ISBN 978-83-62046-38-6​, s. 46.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 20 stycznia 1926 roku, s. 32.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 20 stycznia 1928 roku, s. 3.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 20 stycznia 1928 roku, s. 10.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 235.
  12. Bieliński 2017 ↓, s. 68.
  13. Satora 1990 ↓, s. 95-96.
  14. Satora 1990 ↓, s. 96.

Bibliografia[edytuj]