Taguan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Taguan
Petaurista petaurista[1]
(Pallas, 1766)
Taguan
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina polatuchy
Plemię Pteromyini
Rodzaj Petaurista
Gatunek taguan
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Taguan[3] (Petaurista petaurista) – gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych[4].

Jego średnia długość ciała waha się w przedziale 40-58 cm, a długość ogona 43-63 cm. Dzięki dużemu fałdowi skórnemu, łączącymi boki ciała oraz przednie i tylne kończyny, ten gatunek wprawdzie nie może latać, ale wykonuje loty ślizgowe dochodzące do 450 m długości. Nie musi więc za każdym razem schodzić na ziemię, jeśli chce się przenieść z drzewa na drzewo. W ciągu dnia kryje się w dziupli, którą opuszcza o zmierzchu, udając się na poszukiwanie orzechów i innych owoców. Taguany żyją pojedynczo, parami lub w grupach rodzinnych. Tubylcy polują na te duże gryzonie ze względu na ich smaczne mięso.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w gęstych lasach Azji, od Kaszmiru do południowych Chin, a także na Sri Lance, Jawie i Borneo.

U osobników należących do podgatunku występującego na Tajwanie (Petaurista petaurista grandis) wykryto zarodziec Plasmodium watteni, którego rozmnażanie się i przenoszenie nadal nie jest wiadome[5]

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samce są aktywne rozrodczo w okresach od marca do czerwca i od października do listopada, natomiast większość samic od maja do lipca i od listopada do stycznia. Latające wiewiórki z rodzaju Petaurista mają dwa sezony rozrodcze w roku – zimowy i letni. Ich dokładne przedziały czasowe różnią się między gatunkami. Sezon rozrodczy Petaurista petaurista zamyka się w okresach od czerwca do sierpnia i od grudnia do lutego[6]. Samica prawdopodobnie wydaje na świat 2 lub 3 mioty po 1 lub 3 młode w każdym z nich. Nigdy nie zaobserwowano młodych siedzących na grzbiecie matki, więc przypuszcza się, że przed udaniem się na poszukiwanie pokarmu pozostawia je w bezpiecznym miejscu.

Przypisy

  1. Petaurista petaurista, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Petaurista petaurista. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Zygmunt Kraczkiewicz: Ssaki. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne, Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Petaurista petaurista. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 4 maja 2012]
  5. J. H. Cross, J. C. Lien. Plasmodium (Vinckeia) watteni sp. n. from the Formosan Giant Flying Squirrel, Petaurista petaurista grandis. „Journal of Parasitology”. 54 (6), s. 1171-1174, 1968 (ang.). 
  6. P. Lee, Y. Lin, D. R. Progulske. Reproductive Biology of the Red-Giant Flying Squirrel, Petaurista petaurista, in Taiwan. „Journal of Mammalogy”. 74 (4), s. 982-989, 1993 (ang.).