Teatr Letni w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teatr Letni
Ilustracja
Teatr Letni w 1871
Typ teatru teatr farsy, teatr dramatyczny
Data powstania 1870
Data zamknięcia wrzesień 1939
Państwo  Polska
Lokalizacja Ogród Saski w Warszawie
brak współrzędnych

Teatr Letni – nieistniejący teatr w Warszawie działający w latach 1870–1939, należący do Warszawskich Teatrów Rządowych, następnie letnia scena Teatru Rozmaitości.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Drewniany budynek teatru zbudowano w 1870 w Ogrodzie Saskim według projektu Aleksandra Zabierzowskiego. Teatr powstał w związku z przebudową Teatru Wielkiego i jego czasowym zamknięciem[1]. Mieścił 940 widzów i charakteryzował się bardzo dobrą akustyką i obszerną sceną. Jej wymiary dopasowano do wymiarów sceny Teatru Wielkiego, co pozwalało na wykorzystywanie tych samych dekoracji[2]. Teatr cieszył się popularnością wśród widzów[1]. Był jednak krytykowany m.in. za przeciągi[3].

Przedstawienia w Teatrze Letnim odbywały się także po zakończeniu przebudowy Teatru Wielkiego[1]. Od czerwca grano tam dramaty, operetki, farsy i balety[1]. W 1890 budynek został przystosowany do użytku całorocznego, a widownię powiększono do ok. 1000 miejsc.

W budynku teatru pomiędzy 31 marca a 2 kwietnia 1902 roku pierwsza polska wytwórnia filmowa Towarzystwo Udziałowe Pleograf założona przez wynalazcę Kazimierza Prószyńskiego[4] zorganizowała pionierskie pokazy polskich filmów[4]. Podczas projekcji publiczności zaprezentowano program złożony z filmów dokumentujących życie codzienne w Warszawie, które wykonane zostały przez Prószyńskiego. Były to m.in. Ślizgawka w Dolinie Szwajcarskiej, Ślizgawka w Ogrodzie Saskim, Ruch uliczny przed pomnikiem Mickiewicza, Wyścigi, Pogotowie Ratunkowe, Na Placu Św. Aleksandra oraz Pod Ostrą Bramą w Wilnie[4].

Do 1915 budynek był też siedzibą zespołu farsy Teatru Małego. W latach 1921−1923, po spaleniu się siedziby teatru, mieścił zespół dramatyczny Teatru Rozmaitości. Od 1921 znajdował się pod zarządem Dyrekcji Generalnej Teatrów Miejskich, a następnie Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej.

Budynek teatru spłonął we wrześniu 1939[5]. Jego replikę od 2014 można obejrzeć w Parku Miniatur Województwa Mazowieckiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Eugeniusz Szwankowski: Teatry Warszawy 1765–1918. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1979, s. 98. ISBN 83-01-01934-4.
  2. Barbara Król-Kaczorowska: Teatry Warszawy. Budynki i sale w latach 1748–1975. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1986, s. 119. ISBN 83-06-01183-X.
  3. Barbara Król-Kaczorowska: Teatry Warszawy. Budynki i sale w latach 1748–1975. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1986, s. 121, 123. ISBN 83-06-01183-X.
  4. a b c Władysław Jewsiewicki: Kazimierz Prószyński. Warszawa: Interpress, 1974, s. 33−38.
  5. Władysław Bartoszewski: 1859 dni Warszawy. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2008, s. 39. ISBN 978-83-240-1057-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bartłomiej Kaczorowski: Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 1994, s. 875. ISBN 83-01-08836-2.