Teleinformatyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Teleinformatyka, technologie informacyjne i komunikacyjne, także ICT (akronim od ang. information and communication technologies) – pojęcie obejmujące technologie przetwarzające, gromadzące lub przesyłające informacje w formie elektronicznej[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

W zakres pojęciowy technologii ICT wchodzą wszystkie media komunikacyjne (Internet, sieci bezprzewodowe, sieci Bluetooth, telefonia stacjonarna, komórkowa, satelitarna, technologie komunikacji dźwięku i obrazu, radio, telewizje itp.) oraz media umożliwiające zapis informacji (pamięci przenośne, dyski twarde, dyski CD/DVD, taśmy itp.), a także sprzęty umożliwiające przetwarzanie informacji (komputery osobiste, serwery, klastry, sieci komputerowe itp.). Dodatkowo technologie ICT obejmują także całą gamę aplikacji informatycznych oraz złożonych systemów IT umożliwiających realizację przetwarzania i przesyłania danych na wyższym poziomie abstrakcji niż poziom sprzętowy[2].

Termin ICT został pierwszy raz użyty w 1997 roku w Wielkiej Brytanii przez Dennisa Stevensona w dokumencie[3] o tytule „The Independent ICT in Schools Commission (1997) Information and Communications Technology in UK Schools, an independent inquiry” („Komisja ds. niezależnej teleinformatyki w szkołach (1997) Teleinformatyka w szkołach w Wielkiej Brytanii, działania niezależne”) wystosowanego do rządu Wielkiej Brytanii i szerzony przez kolejne dokumenty dotyczące szkolnictwa w tym kraju w 2000 roku. Polskie określenie Teleinformatyka było używane na początku XXI wieku w dokumentach i reklamówkach wydawanych przez Telekomunikację Polską S.A.[4] (dodatek reklamowy do „Rzeczpospolitej” nr 244 (5714) 18 października 2000 r.), mimo iż stosowana w praktyce była od lat 80. XX wieku.

Teleinformatyka opisuje również komunikację pomiędzy różnymi urządzeniami sieciowymi, wśród których jedno jest hostem, który udostępnia konkretne usługi, a inne pełnią rolę terminali przyłączonych do niego za pomocą łącza telekomunikacyjnego (łącze stałe lub komutowane). Terminale za pomocą sesji zdalnych logują się do hosta i uruchamiają na nim aplikacje (programy), które wykorzystują jego zasoby (pamięć operacyjną, moc obliczeniową procesora, pamięć dyskową itp.). Host dysponuje przeważnie bardzo wydajną jednostką centralną (jeden procesor lub więcej) i bardzo dużą ilością pamięci. Terminal zaś może mieć jedynie minimalne możliwości, które są przeważnie ułamkiem tych, którymi dysponuje host. Ważne jest by dysponował taką wydajnością i ilością pamięci, która pozwoli mu załadować przynajmniej okrojoną wersję systemu operacyjnego i uruchomić klienta sesji zdalnej, który umożliwi dalsza pracę na zdalnym hoście.

Termin ICT jest również używany w odniesieniu do wszelkiej maści połączeń audio-wideo, czy telefonu sieci z sieciami komputerowymi, za pomocą jednego okablowania lub połączenia. Istnieje wiele powodów ekonomicznych (m.in. ogromne oszczędności pieniężne z likwidacji sieci telefonicznych (PSTN)), dla których połączenia audio-wideo, zarządzanie budynkami oraz sieci telefoniczne z systemami sieci komputerowych mogą (i powinny) być realizowane przy pomocy jednego przewodu/kabla i jednolitego systemu zarządzania.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Społeczeństwo informacyjne w Polsce. Wyniki badań statystycznych z lat 2013–2017. Szczecin: Główny Urząd Statystyczny i Urząd Statystyczny w Szczecinie, 2017, s. 11.
  2. Słownik pojęć Strategii Rozwoju Transportu do 2020 roku (z perspektywą do 2030 roku). W: Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej [on-line]. mib.gov.pl. s. 26. [dostęp 2017-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  3. http://web.archive.org/web/20070104225121/http://rubble.ultralab.anglia.ac.uk/stevenson/ICT.pdf.
  4. Teleinformatyka to nowe możliwości. [zarchiwizowane z tego adresu].