Teleinformatyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Teleinformatyka, techniki informatyczne i komunikacyjne[1], technologie informacyjne i komunikacyjne, ICT (skrótowiec od ang. information and communication technologies) – pojęcie obejmujące techniki przetwarzania, gromadzenia lub przesyłania informacje w formie elektronicznej[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

W zakres pojęciowy teleinformatyki wchodzą wszystkie media komunikacyjne (Internet, sieci bezprzewodowe, sieci Bluetooth, telefonia stacjonarna, komórkowa, satelitarna, techniki komunikacji dźwięku i obrazu, radio, telewizja) oraz media umożliwiające zapis informacji (pamięci przenośne, dyski twarde, dyski CD/DVD, taśmy), a także sprzęty umożliwiające przetwarzanie informacji (komputery osobiste, serwery, klastry, sieci komputerowe). Dodatkowo techniki ICT obejmują także całą gamę aplikacji informatycznych oraz złożonych systemów informatycznych umożliwiających realizację przetwarzania i przesyłania danych na wyższym poziomie abstrakcji niż poziom sprzętowy[3].

Termin ICT został pierwszy raz użyty w marcu 1997 roku w Wielkiej Brytanii przez Dennisa Stevensona, w dokumencie o tytule Information and Communications Technology in UK Schools. An Independent Inquiry[4], wystosowanym do rządu Wielkiej Brytanii. Polskie określenie „teleinformatyka” było używane na początku XXI wieku w dokumentach i reklamówkach wydawanych przez Telekomunikację Polską SA[5] (dodatek reklamowy do „Rzeczpospolitej” nr 244 (5714) z 18 października 2000, autorstwa Adriana Homy), mimo iż stosowana w praktyce była od lat 80. XX wieku.

Teleinformatyka opisuje również komunikację między różnymi urządzeniami sieciowymi, wśród których jedno jest hostem, który udostępnia konkretne usługi, a inne pełnią rolę terminali przyłączonych do niego za pomocą łącza telekomunikacyjnego (łącze stałe lub komutowane). Terminale za pomocą sesji zdalnych logują się do hosta i uruchamiają na nim aplikacje (programy), które wykorzystują jego zasoby (pamięć operacyjną, moc obliczeniową procesora, pamięć dyskową itp.). Host dysponuje przeważnie bardzo wydajną jednostką centralną (jeden procesor lub więcej) i bardzo dużą ilością pamięci. Terminal zaś może mieć jedynie minimalne możliwości, które są przeważnie ułamkiem tych, którymi dysponuje host. Ważne jest by dysponował taką wydajnością i ilością pamięci, która pozwoli mu załadować przynajmniej okrojoną wersję systemu operacyjnego i uruchomić klienta sesji zdalnej, który umożliwi dalsza pracę na zdalnym hoście.

Termin ICT jest również używany w odniesieniu do wszelkiej maści połączeń audio-wideo, czy telefonu sieci z sieciami komputerowymi, za pomocą jednego okablowania lub połączenia. Istnieje wiele powodów ekonomicznych (m.in. ogromne oszczędności pieniężne z likwidacji publicznych komutowanych sieci telefonicznych), dla których połączenia audio-wideo, zarządzanie budynkami oraz sieci telefoniczne z systemami sieci komputerowych mogą (i powinny) być realizowane przy pomocy jednego kabla światłowodowego i jednolitego systemu zarządzania.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ECDL Moduł 1 – Podstawy technik informatycznych i komunikacyjnych. Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi, 2009. [dostęp 2018-12-24].
  2. Społeczeństwo informacyjne w Polsce. Wyniki badań statystycznych z lat 2013–2017. Szczecin: Główny Urząd Statystyczny i Urząd Statystyczny w Szczecinie, 2017, s. 11.
  3. Słownik pojęć strategii rozwoju transportu do 2020 roku (z perspektywą do 2030 roku). Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. s. 26. [dostęp 2017-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  4. Information and Communications Technology in UK Schools. An Independent Inquiry
  5. Teleinformatyka to nowe możliwości. [zarchiwizowane z tego adresu].