Układ kombinacyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Układ kombinacyjny – jeden z rodzajów układów cyfrowych charakteryzujący się tym, że stan wyjść zależy wyłącznie od stanu wejść. Stan wyjść opisują jedynie funkcje boolowskie – w przeciwieństwie do układów sekwencyjnych, których stan wyjść zależy nie tylko od stanu wejść, ale również od poprzedniego stanu wyjść. W układach kombinacyjnych nie występuje sprzężenie zwrotne.

W układach cyfrowych ma miejsce niekorzystne zjawisko, nazwane hazardem, którego podłożem jest niezerowy czas propagacji (rozchodzenia się) sygnałów. W układach synchronicznych zjawisko hazardu praktycznie nie występuje.

Do funkcjonalnych bloków kombinacyjnych zalicza się:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]