Ukraiński Związek Siczowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ukraiński Związek Siczowy
Państwo

 Austro-Węgry

Siedziba

Lwów

Data założenia

1900

Zakończenie działalności

1924

Status

zrzeszenie

Profil działalności

gimnastyczno-przeciwpożarowe

generalny ataman

Kyryło Trylowski

brak współrzędnych

Ukraiński Związek Siczowy – centrala organizująca i koordynująca działania wszystkich Towarzystw "Sicz".

Historia[edytuj | edytuj kod]

19 kwietnia 1908 w Stanisławowie powołano przez siczowy zjazd krajowy Naczelny Komitet Siczowy. W grudniu 1912 powołał on organizację Ukraiński Związek Siczowy (USS).

USS wydawał własny organ „Siczowy Wisti”. Już w pierwszym numerze pisma wydrukowano apel, aby wszyscy siczowcy, w ramach armii austro-węgierskiej, przygotowywali się do walki z Moskalami o wyzwolenie braci znad Dniepru.

Zarząd USS zdecydował o przekształceniu "Siczy" w organizację paramilitarną. Do Wiednia pojechał generalny ataman Kyryło Trylowski i uzyskał poparcie dla sprawy ze strony Sztabu Generalnego. Jednak Ministerstwo Spraw Wewnętrznych zażądało aprobaty statutu organizacji ze strony namiestnika Galicji Michała Bobrzyńskiego. Jego opinia była negatywna, i MSW statutu nie zatwierdziło.

Dlatego też Trylowski udał się do namiestnika z przetłumaczonym na język ukraiński statutem polskiego zarejestrowanego Związku Strzeleckiego. Ten był zmuszony w związku z tym zatwierdzić statut nowej organizacji, jednak pod warunkiem, że ogniwa i organizacje terenowe nie będą łączyć się w strukturę ogólnokrajową.

W pierwszej połowie 1913 powstało nieoficjalne Towarzystwo Ukraińskie Strzelców. Po dwukrotnych nieudanych próbach rejestracji statutu, członkowie Towarzystwa weszli w skład Towarzystwa USS.

Organizacja we Lwowie działała do 1924, rozwiązana przez władze polskie[1].

Zarząd[edytuj | edytuj kod]

  • generalny ataman – Kyryło Trylowski
  • główny esauł – J. Wesołowski
  • główny pisarz – M. Walicki
  • główny skarbnik – S. Winnikiw
  • główny oboźny – D. Katamaj
  • główny czetar – F. Kałynowycz

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Dąbkowski – "Ukraiński ruch narodowy w Galicji Wschodniej 1912-1923", Warszawa 1985

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ukraiński Związek Siczowy, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-03-08].