Ulica Gabriela Piotra Boduena w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ulica Gabriela Piotra Boduena w Warszawie
Śródmieście Północne
Ilustracja
Ulica Boduena, widok od strony ul. Jasnej.
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 90 m[1]
Przebieg
Ikona ulica plac.svg 0 m plac Powstańców Warszawy
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 90 m ←→ ul. Jasna

ul. Zgoda

Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Gabriela Piotra Boduena w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Gabriela Piotra Boduena w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Gabriela Piotra Boduena w Warszawie”
Ziemia52°14′02,1″N 21°00′50,3″E/52,233917 21,013972

Ulica Gabriela Piotra Boduena – ulica w śródmieściu Warszawy, biegnąca od placu Powstańców Warszawy do ul. Jasnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica Boduena powstała w 1902, w związku z parcelacją terenów należących wcześniej do Szpitala Dzieciątka Jezus. Nazwa, nadana oficjalnie 1 stycznia 1903[2], upamiętnia jego założyciela, księdza Gabriela Boduena.

Pierwsza zabudowa ulicy pojawiła się już około 1905. Był to Dom Dochodowy Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń od Ognia, stojący pod numerem 3/5 u zbiegu z Jasną, wystawiony według projektu Władysława Marconiego. W zbliżonym czasie powstała też kamienica Lewenfisza, dom własny Centralnej Kasy Pożyczkowo-Oszczędnościowej „Zgoda”. Autorami projektu budynku byli architekci Leon Wolski i Zenon Binduchowski.

Jeszcze przed 1912 pod numerem 4 wybudowano jedyny zachowany do dziś historyczny obiekt przy ulicy: zaprojektowaną przez Leona Wolskiego kamienicę Maksymiliana Seidenbeuthla, będącą przykładem wczesnego modernizmu. Niegdyś wyróżniała się ona bogatymi zwieńczeniami bocznych ryzalitów, jednak po wojnie została odbudowana z pominięciem wystroju architektonicznego.

Pozostała historyczna zabudowa ulicy – gmach Banku Towarzystw Spółdzielczych zwany Domem pod Orłami oraz druga kamienica Maksymiliana Seidenbeuthla jest przypisana numeracji ulicy Jasnej.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mapa Warszawy, mapa.um.warszawa.pl [dostęp 2020-11-29].
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 367. ISBN 83-86619-97X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Zieliński: Atlas Dawnej architektury ulic i placów Warszawy, tom 1. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, 1995, s. 187. ISBN 83-902793-5-5.
  • Maria Irena Kwiatkowska, Marek Kwiatkowski: Historia Warszawy XVI-XX wieku : zabytki mówią. Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12708-2.
  • Jerzy Stanisław Majewski, Tomasz Markiewicz: "Warszawa nie odbudowana". Wydawnictwo DIG, 1998, s. 125. ISBN 83-71810-2-7X.