Urbarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Urbarz klasztoru dominikanek z Freiburga (rozpoczęty w 1309)

Urbarz (łac. urbarium) – księga zawierająca spis majątku właściciela ziemskiego oraz powinności, głównie pańszczyźnianych, jego poddanych.

Urbarze prowadziły cesarstwa, królestwa[1], księstwa, ziemie, ordynacje czy miasta. W Polsce występowały od XV wieku (Urbarz Trzebnicki z 1410) do końca XVIII. Urbarze są źródłami informacji dla historyków.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Martin Votruba: Maria Theresa's Urbarium. Slovak Studies Program, University of Pittsburgh. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-23)].