Urmas Reinsalu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Urmas Reinsalu
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 czerwca 1975
Tallinn
Przewodniczący IRL
Okres od 28 stycznia 2012
do 6 czerwca 2015
Przynależność polityczna IRL
Poprzednik Mart Laar
Następca Urmas Reinsalu
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP
Urmas Reinsalu (2021)

Urmas Reinsalu (ur. 22 czerwca 1975 w Tallinnie) – estoński urzędnik, polityk i samorządowiec, poseł X, XI, XII, XIII i XIV kadencji, od 2012 do 2015 przewodniczący partii Isamaa ja Res Publica Liit, minister obrony w latach 2012–2014, minister sprawiedliwości w latach 2015–2019, minister spraw zagranicznych od 2019 do 2021.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1997 prawo na Uniwersytecie w Tartu. W 2007 podjął studia doktoranckie. W latach 1996–1997 pracował jako urzędnik w Ministerstwie Sprawiedliwości, od 1998 do 2001 był dyrektorem biura prezydenta Lennarta Meriego. W 2001 wstąpił do partii Res Publica założonej przez Juhana Partsa, został jej sekretarzem politycznym (do 2002). W latach 2002–2003 pełnił funkcję radnego Tallinna, w tym samym czasie wykładał w akademii służby publicznej.

W wyborach w 2003 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Zgromadzenia Państwowego X kadencji. W 2006 został członkiem partii Isamaa ja Res Publica Liit, powstałej z połączenia jego dotychczasowej formacji i Związku Ojczyźnianego. Z ramienia IRL w 2007 i w 2011 był wybierany na deputowanego XI i XII kadencji. 28 stycznia 2012 zastąpił Marta Laara na stanowisku przewodniczącego swojego ugrupowania[1]. 14 maja tego samego roku zastąpił go również na urzędzie ministra obrony[2]. Stanowisko to zajmował do 26 marca 2014.

W 2015 utrzymał mandat poselski na kolejną kadencję[3]. 9 kwietnia tego samego roku powrócił do administracji rządowej jako minister sprawiedliwości w drugim rządzie Taaviego Rõivasa[4]. 6 czerwca 2015 na funkcji przewodniczącego IRL zastąpił go Margus Tsahkna. 23 listopada 2016 ponownie mianowany ministrem sprawiedliwości w utworzonym wówczas rządzie Jüriego Ratasa[5].

W 2019 został po raz kolejny wybrany do estońskiego parlamentu[6]. W urzędującym od 29 kwietnia 2019 drugim rządzie dotychczasowego premiera objął stanowisko ministra spraw zagranicznych[7]. Funkcję tę pełnił do stycznia 2021.

W 2014 odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[8].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urmas Reinsalu jest żonaty, ma dwoje dzieci.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Новым председателем IRL стал Урмас Рейнсалу, Лаар назван почетным председателем (ros.). rus.delfi.ee, 28 stycznia 2012. [dostęp 2012-01-30].
  2. Prime Minister Ansip Makes Proposal to President to Appoint Urmas Reinsalu Minister of Defence (ang.). valitsus.ee, 11 maja 2012. [dostęp 2012-05-22].
  3. Riigikogu liikmed hetkeseisuga (est.). rk2015.vvk.ee, 2 marca 2015. [dostęp 2015-03-02].
  4. Coalition agreement signed and new ministers announced (ang.). err.ee, 8 kwietnia 2015. [dostęp 2015-04-09].
  5. 49th cabinet of Estonia sworn in under Prime Minister Jüri Ratas (ang.). err.ee, 23 listopada 2016. [dostęp 2016-11-23].
  6. Elected members of the Riigikogu (ang.). rk2019.valimised.ee, 4 marca 2019. [dostęp 2019-03-04].
  7. Kazimierz Popławski: Estonia ma nowy rząd. Jüri Ratas ponownie premierem. przegladbaltycki.pl, 24 kwietnia 2019. [dostęp 2019-04-28].
  8. M.P. z 2014 r. poz. 640

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]