Lennart Meri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lennart Georg Meri
Lennart Meri 1998.jpg
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1929
Tallinn
Data i miejsce śmierci 14 marca 2006
Tallinn
Prezydent Estonii
Okres od 6 października 1992
do 8 października 2001
Poprzednik Heinrich Mark (na uchodźstwie)
Następca Arnold Rüütel
Odznaczenia
Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Order Herbu Państwowego I Klasy (Estonia) Order Słonia (Dania) Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Wielki Krzyż Orderu Witolda Wielkiego (Litwa) Order Trzech Gwiazd I klasy (Łotwa) Łańcuch Orderu Orła Azteckiego (Meksyk) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Order Orła Białego Krzyż Wielki Klasy Specjalnej Orderu Zasługi RFN Order Podwójnego Białego Krzyża I Klasy (Słowacja) Order Królewski Serafinów (Szwecja) Krzyż Wielki Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielkim Łańcuchem (1951-2001)

Lennart Georg Meri (ur. 29 marca 1929 w Tallinnie, zm. 14 marca 2006 tamże) – estoński pisarz i polityk, w latach 1992–2001 prezydent Estonii. Był pierwszym prezydentem po odzyskaniu przez ten kraj niepodległości.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Tallinnie. Ze względu na pracę swojego ojca w dyplomacji większość dzieciństwa spędził poza granicami kraju, uczęszczając do szkół m.in. w Paryżu. Po aneksji Estonii przez ZSRR w 1941 wraz z całą rodziną został deportowany na Syberię. Jako dwunastolatek pracował tam jako drwal. Po powrocie do Estonii w 1953 ukończył historię na Uniwersytecie w Tartu. Ze względu na pochodzenie władze komunistyczne uniemożliwiły mu podjęcie pracy w zawodzie. Ostatecznie znalazł zatrudnienie jako dramaturg teatralny, a następnie producent audycji radiowych.

Pod koniec lat 50. opublikował pierwszą ze swoich książek podróżniczych, które z czasem przyniosły mu rozpoznawalność w ZSRR i za granicą. Za jego najbardziej znaną pracę literacką uchodzi Hõbevalge, poświęcona historii Estonii i basenu Morza Bałtyckiego.

Pomimo rosnącego międzynarodowego uznania dla jego twórczości przez kilkanaście lat odmawiano mu paszportu. Gdy w latach 70. zezwolono mu na wyjazdy na Zachód, stał się jednym z najważniejszych rzeczników praw Estończyków, wykorzystującym swoje szerokie znajomości w świecie mediów i kultury. Pod koniec lat 80. założył Instytut Estoński, mający promować wymianę kulturalną i młodzieży między Estonią a państwami zachodnimi.

W 1988 był jednym z liderów tzw. śpiewającej rewolucji, kierowanego przez intelektualistów obywatelskiego zrywu na rzecz niepodległości Estonii. Po przeprowadzeniu w 1990 wolnych wyborów został ministrem spraw zagranicznych z zadaniem stworzenia od podstaw dyplomacji kształtującego się państwa. Po krótkim epizodzie jako ambasador w Finlandii 6 października 1992 został pierwszym prezydentem niepodległej Estonii. Pokonał wtedy m.in. swojego przyszłego następcę Arnolda Rüütela. 20 września 1996 wybrano go na drugą pięcioletnią i, zgodnie z konstytucją, ostatnią kadencję.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]