Władysław Poliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Poliński
Data i miejsce urodzenia 22 czerwca 1885
Warszawa
Data i miejsce śmierci 2 czerwca 1930
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie malakolog, zoolog
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości
Grób Władysława Polińskiego na cmentarzu powązkowskim

Władysław Karol Aleksander Poliński (ur. 22 czerwca 1885 w Warszawie, zm. 2 czerwca 1930 tamże) – polski zoolog i malakolog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn historyka i krytyka muzycznego Aleksandra Polińskiego i Wandy z domu Adelsztein. W 1904 rozpoczął studia na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Uniwersytetu Warszawskiego, ale po przyłączeniu się do bojkotu carskich uczelni wyjechał do Krakowa i kontynuował naukę na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego zainteresowania obejmowały anatomię porównawczą i zoologię, równocześnie pracował w kierowanym przez prof. Henryka Hoyera Zakładzie Anatomii Porównawczej. W 1911 przedstawił pracę "Badania nad rozwojem podskórnych naczyń limfatycznych ssawców, a w szczególności bydła rogatego" i uzyskał tytuł doktora filozofii w zakresie zoologii. Pozostał na uczelni na stanowisku demonstratora w Zakładzie Anatomii Porównawczej, przedmiotem jego badań były mięczaki, ich wynikiem było przygotowanie do 1914 jedenastu rozpraw oraz gotowej do druku pracy "Materyały do fauny malakozoologicznej Królestwa Polskiego, Litwy i Polesia". Od 1912 należał do Związku Strzeleckiego, w sierpniu 1914 zgłosił się ochotniczo do I Brygady Legionów i w randze podporucznika [1] walczył początkowo na Kielecczyźnie, a następnie na Wołyniu. Postępująca choroba serca spowodowała przeniesienie go do rezerwy w 1917. Po zakończeniu I wojny światowej został powołany na stanowisko kustosza Państwowego Muzeum Zoologicznego[2]. W 1921 przedstawił na Uniwersytecie Jagiellońskim pracę habilitacyjną i uzyskał stopień docenta, do 1926 prowadził zlecone wykłady z faunistyki i zoogeografii Polski. Od 1922 wykładał i prowadził ćwiczenia z zoologii leśnej w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W 1926 zakończył pracę na Uniwersytecie Jagiellońskim i został wykładowcą w Wolnej Wszechnicy Polskiej, w 1929 zrezygnował z pracy kustosza i rozpoczął pracę jako profesor zoologii i kierownik Zakładu Zoologii w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego[3]. Zmarł na serce, spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim (kw. 20, rząd 4, grób 19)[4].

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Dorobek naukowy Władysława Polińskiego obejmuje czterdzieści sześć prac naukowych dotyczących mięczaków, kręgowców, owadów oraz wypławków, szczególną uwagę poświęcał ślimakom. Wśród tych prac znajdują się również wyniki badań dotyczących anatomii, zoogeografii i systematyki ślimaków żyjących w Jeziorze Ochrydzkim. Należał do grona inicjatorów i redaktorów ukazującego się od 1921 do 1929 "Podręcznika do zbierania i konserwowania zwierząt należących do fauny polskiej" (ukazało się siedem tomów). Należał do Komisji Fizjograficznej i Anatomicznej Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Mikołaja Kopernika, Polskiego Towarzystwa Anatomiczno-Zoologicznego, a także do Deutsche Malakozoologische Gesellschaft i Conchological Society of Great Britain & Ireland.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]