Władysław Rybakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Rybakowski
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1885
Krotoszyn
Data i miejsce śmierci 24 listopada 1952
Poznań
Miejsce spoczynku Krotoszyn
Zawód, zajęcie kolejarz, strażak
Odznaczenia
POL Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości

Władysław Rybakowski (ur. 22 maja 1885 r. w Krotoszynie, zm. 24 listopada 1952 r. w Poznaniu) – działacz społeczny i polityczny, jeden z przywódców Powstania Wielkopolskiego w Krotoszynie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie cieśli Wawrzyńca i Marianny z Borowińskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się zawodu kowala.

Od marca 1908 roku był naczelnikiem krotoszyńskiego gniazda „Sokoła”. W czasie I wojny światowej powołany do armii pruskiej, służył w artylerii, osiągnął stopień sierżanta.

24 grudnia 1918 r. wrócił do Krotoszyna. Wieczorem 1 stycznia 1919 r. kierował brawurową akcją zdobycia koszar niemieckich w Krotoszynie. W wyniku tego działania zdobyto znaczne ilości broni i amunicji. Broń ta okazała się przydatna w czasie akcji wyzwolenia i utrzymania Krotoszyna, a także odcinka granicznego pomiędzy Zdunami i Cieszkowem.

Po utworzeniu w lutym 1919 r. Żandarmerii Konnej w powiecie krotoszyńskim (funkcjonującej w strukturach Żandarmerii Krajowej Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim) w stopniu wachmistrza, został zastępcą dowódcy oddziału. W okresie międzywojennym i podczas okupacji hitlerowskiej pracował w zawodzie kolejarza i służył w straży pożarnej. Przez całą wojnę przechowywał orła z pomnika Józefa Piłsudskiego w Krotoszynie oraz tablice upamiętniającą Powstanie wielkopolskie.

Spoczywa na cmentarzu w Krotoszynie.

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

Był członkiem Związku Powstańców Wielkopolskich, autorem rękopiśmiennych wspomnień ze swego udziału w powstaniu.

Honorowy członek krotoszyńskiego „Sokoła”.

Działalność artystyczna[edytuj | edytuj kod]

Autor kilku amatorskich sztuk scenicznych, które wystawiał i reżyserował na scenie Bazaru krotoszyńskiego oraz piosenek śpiewanych przez powstańców.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Dwukrotnie żonaty: z Agnieszką z Jankiewiczów (zm. 1926) - dzieci: Kazimierz (1920-1991), Czesława (Serek-Mizera, 1914-1988) i z Zuzanną Zofią z Szymkowiaków (1901-1972) - dzieci: Barbara (Płócienniczak, 1928-1989), Józef (1935- 1991), Roman (1940-2000).

Jego wnukiem jest Janusz Rybakowski (ur. 1946), zaś prawnukiem Filip Rybakowski (ur. 1973) – oboje są profesorami psychiatrii na poznańskim Uniwersytetem Medycznym[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony m.in.: Odznaką „Powstańcowi Broni Wdzięczna Wielkopolska”, Mieczami Hallerowskimi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medalami: brązowy, srebrnym i złotym Za Zasługi dla Pożarnictwa.

23 lutego 2012 roku uchwałą Rady Miejskiej Krotoszyna rondo przy skrzyżowaniu ulic Łąkowej i Bolewskiego zostało nazwane imieniem Władysława Rybakowskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sylwetka tygodnia - Janusz Rybakowski. poznan.wyborcza.pl, 23 listopada 2001. [dostęp 2018-07-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krotoszyn i okolice: opracowania i materiały źródłowe, pod red. J. Zdunka, Krotoszyn 2007;
  • J. Sadkowski (W. Bolewski), Krotoszyn w powstaniu 1918/1919 roku, Ostrów 1936;
  • Z. Wieliczka, Od Prosny po Rawicz. Wspomnienia z powstania wielkopolskiego 1918-1919. Poznań 1931;
  • T. G. Śnieciński, Zarys historii krotoszyńskiego węzła kolejowego Krotoszyn i Okolice, t. 3, 2008;
  • H. Zięba, Monografia Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowej w Poznaniu. Poznań 1993;
  • P. W. Płócienniczak, Powstanie. Kto wyzwolił Krotoszyn? „Rzecz Krotoszyńska”, 4.I.2010r.;
  • P. W. Płócienniczak Powstaniec Rybakowski! Wystąp! „Rzecz Krotoszyńska”, wrzesień 2010;
  • P. W. Płócienniczak Szkic do portretu dzielnego powstańca. „Rzecz Krotoszyńska”, maj 2011;
  • Krotoszyn - Historia,Tom II(red. D. Kosiński, R. Marciniak), Krotoszyn-Poznań 1996;
  • Powstańcy wielkopolscy. Biogramy uczestników Powstania Wielkopolskiego 1918/1919, Tom VIII,(red. Bogusław Polak), Poznań 2011;