Włodzimierz Dobrowolski (ur. 1960)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Dobrowolski
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1960
Warszawa
Sekretarz generalny
Okres od 1989
do 1991
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Poprzednik
Następca Mirosław Jakubowski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Włodzimierz Dobrowolski (ur. 11 lipca 1960 w Warszawie) – polski mgr inżynier mechanik energetyk, działacz NZS od 1980 r., polityk i urzędnik państwowy III Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1978–1982 student Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu. Następnie kontynuował studia na wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1986 r. i kontynuował do 1988 r.

W latach 1978–1980 był członkiem Ruchu Narodowego. Wychowanek i moderator Duszpasterstwa Akademickiego w Warszawie i Radomiu (w parafiach: św. Józefa na Kole, św. Anny, Najświętszego Zbawiciela i św. Katarzyny). Od 1978 r. uczestnik i współorganizator pieszych pielgrzymek młodzieży akademickiej na Jasną Górę i współorganizator pielgrzymek majowych w rocznice Ślubowań Młodzieży Akademickiej z 1926 r. Współpracownik ks. Józefa Maja i ks. Jerzego Banaśkiewicza.

W roku 1980, jako student Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu był członkiem Komitetu Założycielskiego NZS WSI, a od września 1980 jej rzecznikiem prasowym. Jeden z inicjatorów i liderów strajku akademickiego w październiku 1981 r., rzecznik prasowy strajku i członek Komitetu Strajkowego na WSI; Od 1980 r. współpracownik NSZZ Solidarność Region „Ziemia Radomska” i NSZZ Rolników Indywidualnych „Ziemia Radomska”. W latach 1980–1981 współpracownik Ruchu Młodej Polski. W latach 1980–1987 organizator Dni Społecznych Ośrodka Dokumentacji i Studiów Społecznych. Po 13 grudnia 1981 uczestnik prób reaktywowania KK NZS i ogólnopolskich zjazdów delegatów samorządu studenckiego.

Od 1982 wielokrotnie zatrzymywany, przesłuchiwany przez SB, zmuszony do zmiany uczelni z WSI w Radomiu na PW w Warszawie. Od 1983 r. działacz samorządu studenckiego Politechniki Warszawskiej – przewodniczący samorządu studentów PW 1984–1985 do zmiany ustawy o szkolnictwie wyższym. W latach 1983–1985 był kolporterem wydawnictw podziemnych oraz m.in. kaset audio, tzw. cegiełek, medali, monet i wydawnictw okolicznościowych. Od 1983 działał jako wydawca, redaktor, kolporter wydawnictwa „Periculum”, „Ślubujemy”, a od 1985 „Sprawy Polskiej”. Pomagał w dostawie sprzętu poligraficznego, kolportażu pisma „Solidarność Podziemna”. W latach 1984–1986 był wielokrotnie przesłuchiwany przez SB – rozmowy ostrzegawcze. W marcu 1987 roku, jako przedstawiciel PW uczestnik spotkania reaktywującego Komisję Krajową NZS na ul. Brzozowej w Warszawie w mieszkaniu pani prof. Czarneckiej, matki Ryszarda Czarneckiego.

Twórca studenckich grup samokształceniowych we współpracy z Henrykiem Klatą i środowiskiem Ligi Narodowo-Demokratycznej, gdzie prelegentami byli m.in. Janusz Krzyżewski, Jan Łopuszański, Henryk Goryszewski.

Uczestnik salonu narodowego na ul. Pięknej u mec. Napoleona Siemaszko i w związku z tą działalnością delegat na Światowy Zjazd Stronnictwa Narodowego w Londynie w 1987 r. Uczestnik światowego zjazdu młodzieży katolickiej w Rzymie UNIV 1987.

Włodzimierz Dobrowolski był jednym z inicjatorów powstania Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej i Akademickiego Stowarzyszenia Katolickiego „Soli Deo”. Według istniejącej w IPN dokumentacji inwigilowany i rozpracowywany przez SB od 26 X 1984 do 26 IX 1989 – przez Wydz. III SUSW. Współpracownik mec. Władysława Siła-Nowickiego i koordynator jego kampanii wyborczej na warszawskim Żoliborzu z listy niezależnej do Sejmu w 1989 r.

W 1989 należał do grona współzałożycieli ZChN, którego był pierwszym sekretarzem generalnym, współpracownik prof. Wiesława Chrzanowskiego. Organizator Zjazdu Założycielskiego na PW 28.10.1989 r. i Regionu Mazowieckiego Stronnictwa, delegat na zjazdy krajowe i członek władz krajowych i regionalnych ZChN do 2001 r.

W latach 1990–1998 radny warszawskiej dzielnicy Praga Południe, gminy Warszawa Centrum, Sejmiku Warszawskiego i Mazowieckiego; wielokrotny przewodniczący Klubów Radnych Prawicy.

W latach 1997–1999 podsekretarz stanu w rządzie Jerzego Buzka na stanowisku prezesa zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Następnie zatrudniany na stanowiskach kierowniczych w przedsiębiorstwach państwowych NBP, PPL, PERN, PWPW.

Żonaty z Iwoną Skowron-Dobrowolską. Mają troje dzieci.

Odznaczenia i zasługi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]