Włodzimierz Obidowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Włodzimierz Obidowicz (ur. 3 stycznia 1930 w Krakowie, zm. 29 czerwca 2016 we Wrocławiu[1]) – polski pianista i profesor.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W czasie wojny był uczniem pianisty Kazimierza Krzyształowicza. Studia pianistyczne w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej, rozpoczęte w klasie Karola Kleina, ukończył z wyróżnieniem w klasie Zbigniewa Drzewieckiego w 1955. W 1950 został laureatem I miejsca Ogólnopolskiego Konkursu Bachowskiego w Poznaniu, w 1955 – III miejsca na V Światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Warszawie. Uczestniczył w II etapie V Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina (1955). Jego interpretacje zostały wydane przez firmę Polskie Nagrania.

Działalność pedagogiczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1955 wykłada na Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, gdzie kierował katedrą fortepianu (1972–2001, gdy został zastąpiony przez swojego ucznia Grzegorza Kurzyńskiego). Był także kierownikiem Mistrzowskich Kursów Pianistycznych w Dusznikach.

Został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz Orderem Odrodzenia Polski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Obidowicz, Wrocław, 01.07.2016 - nekrolog, 2 lipca 2016 [dostęp 2016-07-02] [zarchiwizowane z adresu 2016-07-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]