Waju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Waju - obraz z Tanjore przechowywany w Chennai Museum

Waju (dewanagari वायुदाब , śr per. Wej, Wat) – bóstwo nieskończonej przestrzeni czczone w starożytności na terenie Persji.

Utożsamiane było z powietrzem, atmosferą i zjawiskami weń zachodzącymi.

Podejrzewa się, że Waju był czczony przez nomadów (w przeciwieństwie do Zurwana kojarzonego z ludami osiadłymi), gdyż wiatr niósł deszcz zraszający pastwiska i zapewniający możliwość wypasu stad.

Przedstawiany jest jako obdarowujący szerokimi pastwiskami, dobrym jedzeniem, życiem. Prawdopodobnie, ze względu na przychylne i nieprzychylne zjawiska atmosferyczne, bóstwo rozszczepiło się na: Wajuramę (Waju dobry), utożsamianego z aspektem obdarowywania (przychylne wiatry) i Wija (Waju zły) utożsamianego z aspektem niszczącym (huragany).

W kręgu cywilizacji indyjskiej Waju jest jednym z bóstw związanych z wiatrem, ojcem Bhimy i Hanumana. Waju jest także jednym z pięciu elementów: ziemia (prythiwi), woda (dźal), ogień (tedźas), wiatr (waju), przestrzeń. Należy także do stróżów świata (lokapala) - opiekuje się północno-zachodnią stroną. W mitologii wedyjskiej często towarzyszy Indrze jako woźnica jego rydwanu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]