Kangur mniejszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Walabia dama)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kangur mniejszy
Macropus eugenii
(Desmarest, 1817)
Samica z młodym
Samica z młodym
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina kangurowate
Podrodzina kangury
Rodzaj kangur
Podrodzaj Notamacropus
Gatunek kangur mniejszy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

      - zasięg występowania rodzimego

      - obszar introdukcji

Kangur mniejszy[2], dawniej: walabia dama[3][4] (Macropus eugenii) – gatunek torbacza z rodziny kangurowatych[2].

Nazwa zwyczajowa[edytuj | edytuj kod]

We wcześniejszej polskiej literaturze zoologicznej gatunek był oznaczany nazwą zwyczajową „walabia dama”[3][4]. Jednak w wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” gatunkowi nadano nazwę kangur mniejszy[2].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 52-68 cm, masa 4-9 kg. Wierzch ciała ciemnoszarobrązowy (u samców czerwonawa barwa na bokach ciała i kończynach), spód ciała bladożółtoszary, głowa i ogon szare.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Australia Południowa (okolice Cleve), płd.-zach. część Australii Zachodniej, wyspy Houtman Abrolhos, Garden, Wyspa Kangura, archipelag Recherche. Introdukowany na wyspę Kawau i w region Rotorua.

Środowisko życia[edytuj | edytuj kod]

Krzewiaste obszary w pobliżu wybrzeża, suche lasy twardolistne. Żeruje na otwartych terenach trawiastych.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Prowadzą nocny tryb życia. Na niektórych wyspach Australii Zachodniej wskutek niedoboru wody pitnej pija wodę morską. Nie istnieje żadna struktura socjalna, wyłączając wyspę Kawau, gdzie zwierzęta żyją w grupach, którym przewodzą samce. Większość młodych przychodzi na świat w styczniu po trwającej 25–28 dni ciąży. W torbie lęgowej przebywają 8–9 miesięcy.

Przypisy

  1. Macropus eugenii. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. 3,0 3,1 3,2 Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  4. 4,0 4,1 4,2 Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Mały słownik zoologiczny: ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978.
  2. Macropus eugenii. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 24 grudnia 2008]
  3. Labiano-Abello, A.: Macropus eugenii (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 24 grudnia 2008].