Wektor Poyntinga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Długość wektora Poyntinga \vec S jest równa polu powierzchni równoległoboku wyznaczonego przez wektory   \vec E i  \vec H .

Wektor Poyntingawektor określający gęstość strumienia energii przenoszonej przez pole elektromagnetyczne. Nazwany na cześć odkrywcy Johna Henry'ego Poyntinga (1852–1914).

Wektor jest określony jako iloczyn wektorowy wektorów natężeń pola elektrycznego i magnetycznego.

\vec S = \vec E \times \vec H

gdzie:

\vec S – rzeczywisty wektor Poyntinga,
\vec E – natężenie pola elektrycznego,
\vec H – natężenie pola magnetycznego.

Wielkość ta opisuje powierzchniową gęstość mocy przenoszonej przez falę elektromagnetyczną. Jednostką wektora Poyntinga w układzie SI jest \left( \frac {\text{J}}{\text{m}^2 \text{s}} = \frac {\text{W}} {\text{m}^2}\right).

Wektor Poyntinga dla ośrodka magnetycznie liniowego można wyrazić wzorem:

\vec{S} = \vec {E} \times \vec{H} = \frac{1}{\mu} \vec{E} \times \vec{B}

gdzie:

{\mu}przenikalność magnetyczna

Pole magnetyczne jest polem wektorowym. Wielkościami fizycznymi używanymi do opisu pola magnetycznego są: indukcja magnetyczna B oraz natężenie pola magnetycznego H. Między tymi wielkościami zachodzi związek

\vec B = \mu \vec H

gdzie μprzenikalność magnetyczna ośrodka.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]