Wektor Poyntinga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Długość wektora Poyntinga jest równa polu powierzchni równoległoboku wyznaczonego przez wektory i .
Wektory Poyntinga (niebieskie), natężenia pola elektrycznego (czerwone) i natężenia pola magnetycznego (zielone) w wybranych miejscach obwodu z prądem elektrycznym.

Wektor Poyntingawektor określający gęstość strumienia energii przenoszonej przez pole elektromagnetyczne. Nazwany na cześć odkrywcy Johna Henry'ego Poyntinga (1852–1914).

Wektor jest określony jako iloczyn wektorowy wektorów natężeń pola elektrycznego i magnetycznego.

gdzie:

– wektor Poyntinga,
– natężenie pola elektrycznego,
– natężenie pola magnetycznego.

Wielkość ta opisuje powierzchniową gęstość mocy przenoszoną przez pole elektromagnetyczne. Jednostką wektora Poyntinga w układzie SI jest .

W ośrodku liniowym natężenie pola magnetycznego H jest proporcjonalne do indukcji magnetycznej B:

gdzie μprzenikalność magnetyczna ośrodka.

Wektor Poyntinga dla ośrodka magnetycznie liniowego można wyrazić wzorem:

gdzie:

przenikalność magnetyczna

Zobacz też[edytuj]