Wiązowiec południowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiązowiec południowy
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

różopodobne

Rząd

różowce

Rodzina

konopiowate

Rodzaj

wiązowiec

Gatunek

wiązowiec południowy

Nazwa systematyczna
Celtis australis L.
Sp. pl. 2:1043. 1753[3]
Synonimy
  • Celtis alpina Royle
  • Celtis australis var. eriocarpa (Decne.) Hook.
  • Celtis eriocarpa Decne.
  • Celtis kotschyana Steven
  • Celtis lutea Pers.
  • Celtis serrata Dippel[4]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Wiązowiec południowy (Celtis australis) – gatunek drzewa z rodziny konopiowatych. Naturalnie występuje w Azji Zachodniej, Afryce Północnej i na południu Europy[3]. Sadzone coraz częściej m.in. w Europie Środkowej, na obszarach o łagodnej zimie, jako drzewo ozdobne i uliczne. Owoce ma jadalne, dość smaczne i słodkie[6][6].

Liście i owoce
Przekrój poprzeczny pnia

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Korona kuliście sklepiona, często bardzo rozłożysta, albo zwieszająca się na jedną stronę. Osiąga 20-25 metrów wysokości.
Pień
Kora Gładka, równa, ołowianoszara lub bladobrunatnawa, bez wydatnej sieci bruzdek.
Liście
Długości 5-15 cm, lancetowato-podłużne albo podłużno-owalne, z bardzo długim, smukłym wierzchołkiem i ostro ząbkowanym brzegiem – ząbki skierowane ku przodowi. Nasada liścia zaokrąglona i prawie całobrzega, nieco falista. Liście na wierzchu lekko, szorstko owłosione, matowe i ciemnozielone, a od spodu jaśniejsze i jedynie delikatnie, białawo owłosione, szczególnie wzdłuż linii nerwów. Ogonek liściowy ma 1-1,5 cm długości. Wierzchołki liścia są często skręcone, szczególnie zaraz po rozwinięciu się[6].
Kwiaty
Niepozorne, żółtawozielone. Kwitnie od marca do kwietnia.
Owoce
Pestkowce. Występują pojedynczo na długich szypułkach, wyrastających z pachwin liści. Są kulisto-podłużne, o grubości około 1 cm, w stanie dojrzałym brunatnoczerwone do czarnych[6].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Drzewo zaliczane do tzw. żelaznych. Często sadzone w parkach i ogrodach. Odporne na choroby i zmiany klimatyczne. Drewno bardzo twarde.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2011-12-13] (ang.).
  3. a b Celtis australis (ang.). W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2011-12-13].
  4. The Plant List. [dostęp 2011-12-13].
  5. Celtis australis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  6. a b c d Bruno T. Kremer: Drzewa. Warszawa: Świat Książki, 1996, s. 148-149. ISBN 83-7129-141-8.