Wiązowiec południowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiązowiec południowy
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad różowe
Rząd różowce
Rodzina konopiowate
Rodzaj wiązowiec
Gatunek wiązowiec południowy
Nazwa systematyczna
Celtis australis L.
Sp. pl. 2:1043. 1753[2]
Synonimy

  • Celtis alpina Royle
  • Celtis australis var. eriocarpa (Decne.) Hook.
  • Celtis eriocarpa Decne.
  • Celtis kotschyana Steven
  • Celtis lutea Pers.
  • Celtis serrata Dippel[3]

Wiązowiec południowy (Celtis australis) – gatunek drzewa z rodziny konopiowatych. Naturalnie występuje w Azji Zachodniej, Afryce Północnej i na południu Europy[2]. Sadzone coraz częściej m.in. w Europie Środkowej, na obszarach o łagodnej zimie, jako drzewo ozdobne i uliczne[4].

Liście i owoce

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Korona okrągławo sklepiona, często bardzo rozłożysta, albo zwieszająca się na jedną stronę. Osiąga 20-25 metrów wysokości.
Pień
Kora Gładka, równa, ołowianoszara lub bladobrunatnawa, bez wydatnej sieci bruzdek.
Liście
Długości 5-15 cm, lancetowato-podłużne albo podłużno-owalne,z bardzo długim, smukłym wierzchołkiem i ostro ząbkowanym brzegiem - ząbki skierowane ku przodowi. Nasada liścia zaokrąglona i prawie całobrzega, nieco falista. Liście na wierzchu lekko, szorstko owłosione, matowe i ciemnozielone, a od spodu jaśniejsze i jedynie delikatnie, białawo owłosione, szczególnie wzdłuż linii nerwów. Ogonek liściowy ma 1-1,5 cm długości. Wierzchołki liścia są często skręcone, szczególnie zaraz po rozwinięciu się[4].
Kwiaty
Niepozorne, żółtawozielone. Kwitnie od marca do kwietnia.
Owoce
Pestkowce. Występują pojedynczo na długich szypułkach, wyrastających z pachwin liści. Są kulisto-podłużne, o grubości około 1 cm, w stanie dojrzałym brunatnoczerwone do czarnych - jadalne, dość smaczne i słodkie[4].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Drzewo zaliczane do tzw. żelaznych. Często sadzone w parkach i ogrodach. Odporne na choroby i zmiany klimatyczne. Drewno bardzo twarde.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2011-12-13].
  2. a b Celtis australis (ang.). W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2011-12-13].
  3. The Plant List. [dostęp 2011-12-13].
  4. a b c Bruno T. Kremer: Drzewa. Warszawa: Świat Książki, 1996, s. 148-149. ISBN 83-7129-141-8.