Wieża rycerska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wieża rycerska (ang. Tower house, niem. Burghügel lub Wohnturm) – rodzaj wież o charakterze mieszkalno-obronnym, budowanych przeważnie w okresie średniowiecza (znane są przykłady wieży mieszkalnych z XVII wieku z obszaru Wysp Brytyjskich) jako siedziby średniozamożnego rycerstwa. Tego typu wieże występowały na obszarze praktycznie całej Europy[1].

W Polsce budowę tego typu obiektów zaczęto pod koniec XII wieku i budowano głównie do XV wieku, kiedy zastąpione zostały przez wieżowe formy dworów obronnych[1]. Równolegle z nimi istniały rezydencje motte oraz strażnice w formie wieżowej (np. Radzymin koło Płońska). Była to na ogół samodzielna budowla o kilku kondygnacjach, wniesiona na planie czworoboku, zawierająca pomieszczenia mieszkalne i gospodarcze[1]. Najbardziej znanym przykładem, choć nie jedynym, jest wieża książęca w Siedlęcinie, posiadająca cenne malowidła[1]. Oprócz Dolnego Śląska takie wieże zachowały się na terenie południowej Polski (Chełm-Białawin, Stołpie, Tudorów i inne).

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, s. 7. ISBN 978-83-89102-63-8.

Bibliografia[edytuj]

  • Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8.