Wielkouch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wielkouch
Macrotis[1]
Reid, 1837[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – wielkouch króliczy (M. lagotis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd jamrajokształtne
Rodzina wielkouchowate
Rodzaj wielkouch
Typ nomenklatoryczny

Perameles lagotis Reid, 1837

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Wielkouch[12] (Macrotis) – rodzaj ssaka z rodziny wielkouchowatych (Thylacomyidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje jeden żyjący współcześnie gatunek występujący w Australii[13][14][15].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) samic 20–39 cm, samców 24–55 cm, długość ogona samic 12–27,8 cm, samców 12,5–29 cm; masa ciała samic 311–1200 g, samców 360–2500 g[14][16].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Macrotis: gr. μακρωτης makrōtēs „długouchy”, od μακρος makros „długi”; -ωτις -ōtis „-uchy”, od ους ous, ωτος ōtos „ucho”[17][18].
  • Thylacomys (Phalacomys, Thalaconus): gr. θυλαξ thulax, θυλακος thulakos „wór”; μυς mus, μυός muos „mysz”[19]. Gatunek typowy: Perameles lagotis Reid, 1837.
  • Paragalia (Perigalea, Paragalea, Peragalea, Peragale): gr. πηρα pēra „skórzany wór”; γαλεη galeē lub γαλη galē „łasica”[20]. Gatunek typowy: Perameles lagotis Reid, 1837.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[13][12]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nomen nudum.
  2. a b c d Niepoprawna późniejsza pisownia Paragalia J.E. Gray, 1841.
  3. a b Niepoprawna późniejsza pisownia Thylacomys Blyth, 1840.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Macrotis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J. Reid. Description of a new species of the genus Perameles. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 4, s. 131, 1836 (ang.). 
  3. R. Owen. New genus, Thylacomys. „The Athenaeum”. 1838, s. 747, 1838 (ang.). 
  4. E. Blyth: Cuvier’s Animal kingdom: arranged according to its organization, forming the basis for a natural history of animals, and an introduction to comparative anatomy: illustrated by three hundred engravings on wood. London: W.S. Orr and Co., 1840, s. 104. (ang.)
  5. J.E. Gray: Contributions towards the Geographical distribution of the Mammalia of Australia, with votes on some recently discovered species. W: G. Grey: Journals of Two Expeditions of Discovery in North-West and Western Australia. Cz. 2. London: T. and W. Boone, 1841, s. 401. (ang.)
  6. Gray 1843 ↓, s. xxii.
  7. Gray 1843 ↓, s. 96.
  8. J. Gould: The mammals of Australia. Cz. 1. London: Printed by Taylor and Francis, pub. by the author, 1863, s. ryc. 7. (ang.)
  9. Anonim: Bandicoot (Perameles, Geoff. St. Hilaire). W: Ch. Knight: The English Cyclopaedia: A new dictionary of universal knowledge. Cz. 1: Natural History. London: Bradbury, 1854, s. 382. (ang.)
  10. J. Richardson, W.S. Dallas, T.S. Cobbold, W. Baird & A. White: The Museum of Natural History, being a popular account of the structure, habits, and classification of the various departments of the animal kingdom: quadrupeds, birds, reptiles, fishes, shells, and insects, including the insects destructive to agriculture. Cz. 1. Glasgow: W. Mackenzie, 1862, s. 214. (ang.)
  11. O. Thomas. Description of a second species of rabbit-bandicoot (Peragale). „The Annals and Magazine of Natural History”. Fifth Series. 19, s. 397, 1887 (ang.). 
  12. a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 9. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  13. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 70. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  14. a b R. Southgate: Family Thylacomyidae (Greater Bilby). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 360. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.)
  15. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Genus Macrotis. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-10-24].
  16. K.M. Helgen & E.G. Veatch: Recently Extinct Australian Marsupials and Monotremes. W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 28. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.)
  17. Palmer 1904 ↓, s. 395.
  18. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-10-01]. (ang.)
  19. Palmer 1904 ↓, s. 677.
  20. Palmer 1904 ↓, s. 513.
  21. A.A. Burbidge & J. Woinarski 2016, Macrotis leucura, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020 [online], wersja 2020-2 [dostęp 2020-10-24] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]