Wiktor Czebrikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor Czebrikow
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1923
Jekaterynosław
Data i miejsce śmierci 1 lipca 1999
Moskwa
przewodniczący Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego
Okres od 17 grudnia 1982
do 1 października 1988
Przynależność polityczna KPZR
Poprzednik Witalij Fiedorczuk
Następca Władimir Kriuczkow
Viktor Chebrikov signature.jpg

Wiktor Michajłowicz Czebrikow (ros. Ви́ктор Миха́йлович Че́бриков, ur. 27 kwietnia 1923, zm. 1 lipca 1999) – radziecki generał armii, działacz Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, polityk, przewodniczący Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego KGB (1982–1988).

W latach 1940-1941 i 1946-1950 uczył się w Dniepropietrowskim Instytucie Metalurgicznym, od 1941 do 1946 służył w Armii Czerwonej, od 1944 w WKP(b). 1951-1955 kierownik Wydziału Przemysłowo-Transportowego, sekretarz i I sekretarz rejonowego komitetu Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy w obwodzie dniepropietrowskim, 21 stycznia 1956 - 16 lutego 1960 członek Rewizyjnej Komisji KP Ukrainy. 1958-1959 II sekretarz miejskiego komitetu partyjnego w Dniepropetrowsku, 1959-1961 kierownik wydziału obwodowego komitetu partyjnego w tym mieście. 1961-1964 I sekretarz Komitetu Miejskiego KPU w Dniepropetrowsku, 30 września 1961 - 17 marca 1971 kandydat na członka KC KPU, 1964-1965 sekretarz dniepropetrowskiego obwodowego komitetu partyjnego, 1965-1967 II sekretarz tego komitetu.

Od 21 lipca 1967 członek Kolegium KGB przy Radzie Ministrów ZSRR, 24 lipca 1967 - wrzesień 1968 kierownik Wydziału Kadr KGB ZSRR w stopniu pułkownika i od 27 października 1967 generała majora, 4 września 1968 - 25 stycznia 1982 zastępca przewodniczącego KGB. 2 lipca 1972 mianowany generałem porucznikiem, a 11 grudnia 1978 generałem pułkownikiem. Od 17 grudnia 1982 do 1 października 1988 przewodniczący KGB. 4 listopada 1983 mianowany generałem armii.

9 kwietnia 1971 - 23 lutego 1981 kandydat na członka, a 3 marca 1981 - 2 lipca 1990 członek KC KPZR. 23 kwietnia 1985 - 20 września 1989 kandydat na członka Biura Politycznego KC KPZR. Został odznaczony m.in. Medalem „Sierp i Młot” Bohatera Pracy Socjalistycznej, czterokrotnie Orderem Lenina, Orderem Rewolucji Październikowej, Orderem Czerwonego Sztandaru, trzykrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy, Orderem Aleksandra Newskiego oraz Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy, Medalem za Odwagę, Medalem 100-lecia urodzin Lenina, Medalem Za Nienaganną Służbę, Medalem za Obronę Stalingradu, medalami jubileuszowymi. 1980 nagrodzony Nagrodą Państwową ZSRR.

Bibliografia[edytuj]