Wiktor Jakób

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wiktor Jakób (ur. 30 maja 1886 we Lwowie, zm. 5 lipca 1971 w Krakowie) - polski chemik, specjalizujący się w chemii nieorganicznej, przed II wojną światową profesor Politechniki Lwowskiej, nauczyciel i opiekun naukowy przyszłej profesor Bogusławy Jeżowskiej-Trzebiatowskiej. Po wojnie profesor Politechniki Śląskiej (1945-1951) i Uniwersytetu Jagiellońskiego (po 1951 do śmierci).

W 1912 ukończył chemię na Uniwersytecie Lwowskim, po czym w latach 1912-1913 pracował w Katedrze Chemii Nieorganicznej macierzystej uczelni. Przez kolejne 6 lat był nauczycielem gimnazjalnym we Lwowie (1913-1919), później (1919-1925) - adiunktem w stacji Chemiczno-Rolniczej w Dublanach.

W 1923 obronił doktorat z chemii nieorganicznej na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej, w 1924 - tamże - habilitację. W 1926 został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Chemii Nieorganicznej Politechniki Lwowskiej, w 1936 - profesorem zwyczajnym.

W latach 1942-1944 był wykładowcą na Państwowych Technicznych Kursach Zawodowych.

Był założycielem polskiej szkoły chemii koordynacyjnej, którą później rozwijała we Wrocławiu prof. Trzebiatowska, prowadził badania związków kompleksowych, głównie kobaltu, manganu, molibdenu i wolframu.

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1951)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]