Wiktor Syczugow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Syczugow
Data i miejsce urodzenia 1837
Petersburg
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 1892
Warszawa
Narodowość rosyjska
Alma mater Akademia Sztuk Pięknych w Petersburgu
Uczelnia Akademia Sztuk Pięknych w Petersburgu
Nagrody trzy srebrne i jeden złoty medal
Wpływy Konstantin Thon
Wpłynął na Aleksandr Puring
Praca
Biuro Kijów
Budynki Cerkiew św. Mikołaja w Dratowie, Cerkiew Opieki Matki Bożej w Kobylanach, Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Sosnowicy, Sobór w Radomiu, Cerkiew w Tarnawatce, Cerkiew w Szóstce
Projekty Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Łomazach, Cerkiew Narodzenia Matki Bożej w Tyszowcach, Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego w Chełmie

Wiktor Iwanowicz Syczugow (ur. 1837 w Petersburgu, zm. 23 czerwca 1892 w Warszawie[1]) – rosyjski architekt, akademik architektury.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 60. XIX w. ukończył studia na Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, gdzie studiował architekturę pod kierunkiem Konstantina Thona. Ukończył akademię z trzema medalami srebrnymi i jednym złotym za wykonane w ramach studiów projekty[1]. Tytuł akademika nadano mu w 1867 za pracę na temat „Projekt monasteru”[2].

Od 1871 był związany z Kijowem[3]. Wykonał szereg projektów na potrzeby Ławry Peczerskiej: budynku szkoły malarskiej, domu gościnnego i siedziby monasterskiej drukarni. W Kijowie projektował również budynki mieszkalne[3]. Według jego planu wzniesiono krzyż na grobie Tarasa Szewczenki na Tarasowej Górze k. Kaniowa (ob. terytorium Narodowego Rezerwatu Szewczenki)[4].

Od 1885 do 1887 był architektem gubernialnym w Grodnie[3]. W ostatnich latach życia był urzędnikiem do specjalnych poruczeń przy generał-gubernatorze warszawskim[1], od 1887 mieszkał w Warszawie na stałe[3].

Autor projektów trzynastu (według innego źródła – jedenastu[5]) cerkwi prawosławnych wzniesionych od podstaw na ziemi chełmskiej (w guberniach lubelskiej i siedleckiej) oraz ponad sześćdziesięciu planów przebudów obiektów sakralnych na potrzeby parafii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego[1]. Cerkwie prawosławne tworzył w obowiązującym w Rosji stylu bizantyjsko-rosyjskim w różnych jego wariantach[6].

Pochowany na warszawskim cmentarzu prawosławnym; jego grób nie zachował się[6].

Prace[edytuj | edytuj kod]

Zachowane w pierwotnym stanie[edytuj | edytuj kod]

Cerkwie przekształcone na kościoły[edytuj | edytuj kod]

Zburzone po 1918 r.[edytuj | edytuj kod]

Przebudowy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Сычугов, Виктор Иванович
  2. Сычугов Виктор Иванович
  3. a b c d Сычугов Виктор Иванович
  4. Тарасова гора
  5. Paulina Cynalewska-Kuczma, Architektura cerkiewna Królestwa Polskiego narzędziem integracji z Imperium Rosyjskim, Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 2004, s. 97, ISBN 83-232-1463-8, OCLC 69452580.
  6. a b c d e f g h i j B. Seniuk, Prawosławne cerkwie guberni lubelskiej i siedleckiej zrealizowane według projektów arch. Wiktora Iwanowicza Syczugowa, członka Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu [w:] Do piękna nadprzyrodzonego. Sesja naukowa na temat rozwoju sztuki sakralnej od X do XX wieku na terenie dawnych diecezji chełmskich Kościoła rzymskokatolickiego, prawosławnego, greckokatolickiego. Chełm: Muzeum Chełmskie, 2003, s. 276-277. ​ISBN 83-914960-6-6​.
  7. a b Paulina Cynalewska-Kuczma, Architektura cerkiewna Królestwa Polskiego narzędziem integracji z Imperium Rosyjskim, Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 2004, s. 97-98, ISBN 83-232-1463-8, OCLC 69452580.
  8. Paulina Cynalewska-Kuczma, Architektura cerkiewna Królestwa Polskiego narzędziem integracji z Imperium Rosyjskim, Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 2004, s. 150, ISBN 83-232-1463-8, OCLC 69452580.
  9. Kościół św. Stanisława (garnizonowy)
  10. Chołmszczyna i Pidlaszszja. Istoryko-etnohraficzne doslidżennja, Kijów, Rodowid, 1997, s.168
  11. A. Bobryk, I. Kochan, Ślady przeszłości. Historia i teraźniejszość prawosławia na południowo-zachodnim Podlasiu w świadomości społecznej, Siedleckie Towarzystwo Naukowe, Siedlce 2010, s.145-146
  12. G. J. Pelica: Ślady zapomnianego piękna. Włodawa i okolice. Włodawa: Parafia Narodzenia Przenajświętszej Bogarodzicy we Włodawie, 2009, s. 5-10. ​ISBN 83-85368-31-0​.