Wilgotnica papuzia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilgotnica papuzia
Wilgotnica papuzia: zdjęcie
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina wodnichowate
Rodzaj Gliophorus
Gatunek wilgotnica papuzia
Nazwa systematyczna
Gliophorus psittacinus (Schaeff.) Herink
Sb. severočeského Musea, Historia Naturalis 1: 82 (1958)
Hygrocybe psittacina.001.COPY.jpg
H psittacina Rosemary Winnall.JPG

Wilgotnica papuzia (Gliophorus psittacinus (Schaeff.) Herink) – gatunek grzybów z rodziny wodnichowatych (Hygrophoraceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hygrophoraceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi [1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1774 r. Schaeffer nadając mu nazwę Agaricus psittacinus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1958 r. Josef Herink[1].

Synonimów naukowych ma ponad 20. Niektóre z nich[2]:

  • Agaricus cameleon Bull. & Vent. 1812
  • Agaricus psittacinus Schaeff. 1774
  • Gliophorus psittacinus (Schaeff.) Herink 1958
  • Hygrocybe psittacina (Schaeff.) P. Kumm. 1871 var. psittacina
  • Hygrophorus psittacinus (Schaeff.) Fr. 1838

Nazwę polską podała Barbara Gumińska w 1983 r. (dla synonimu Hygrocybe psittacina (Schaeff.) P. Kumm.) W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako wodnicha żywobarwna[3]. Obecnie obydwie te nazwy są niespójne z nazwą naukową, gatunek ten bowiem według Index Fungorum zaliczany jest obecnie do rodzaju Gliophorus.

Morfologia[edytuj]

Kapelusz

Średnicy od 1 do 4 cm, młody – stożkowaty, dzwonkowaty, później wypukły do rozpostartego z tępym garbkiem. Cienkomięsisty, jego powierzchnia jest bardzo mocno śluzowata. Kolor trawiastozielony, później żółtozielony, zielonopomarańczowy, pomarańczowożółty, pomarańczowobrązowy. Starsze owocniki płowieją, a ich brzeg staje sie pofałdowany i żłobiony od prześwitujących blaszek[4].

Blaszki

Grube, rzadkie, szerokie, wybrzuszone, przyrośnięte do trzonu. U młodych owocników mają barwę od żółtej do pomarańczoej, u starszych zielonkawą[4].

Trzon

Wysokość 3-7 cm, grubość 3-8 mm. Jest walcowaty, lub wrzecionowaty, pusty i bardzo śluzowaty. Powierzchnia gładka, błyszcząca, w dolnej częśći żłta lub pomarańczowa, w górnej zielona[4].

Miąższ

Bardzo kruchy, biały z odcieniem żółtawym, zielonkawym i pomarańczowym. Smak łagodny, brak zapachu.

Wysyp zarodników

Biały, nieamyloidalny. Zarodniki eliptyczne, gładkie.

Występowanie i siedlisko[edytuj]

W Polsce gatunek rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych[5]. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Holandii i Niemczech[3].

Pojawia się od sierpnia do października na nienawożonych pastwiskach, łąkach, trawnikach, na obrzeżach lasów, na leśnych drogach, na trawiastych miejscach w świetlistych lasach[4].

Znaczenie[edytuj]

Grzyb niejadalny[4].

Gatunki podobne[edytuj]

Ze względu na charakterystyczny kolor, łamliwość i oślizgłość pomylenie wilgotnicy papuziej z innym gatunkiem jest mało prawdopodobne. Nieco podobna jest dzwonkówka brązowozielona (Entoloma incanum), która jednak nie ma odcieni żółtopomarańczowych[4].

Przypisy

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-20].
  3. a b Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. a b c d e f Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.