Wilhelm Rubin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilhelm Rubin ok. 1910

Wilhelm Rubin (Róbin) (Chil Wolf Rubin[1], ur. 1 listopada 1873, zm. 1942) – polski lekarz, esperantysta.

Ukończył gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim. Dyplom lekarza otrzymał w 1897 roku na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Następnie praktykował jako asystent w klinice terapeutycznej Szpitala Św. Ducha, potem w Szpitalu Starozakonnych na Czystem. W latach 1904-1906 służył jako lekarz wojskowy podczas wojny rosyjsko-japońskiej. 26 listopada 1899 ożenił się z Marią z domu Arnstein, w następnym roku urodziła im się córka Stefania.

Był wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Gastrologicznego, współzałożycielem i pierwszym prezesem Zrzeszenia Lekarzy RP, prezesem Związku Lekarzy Esperantystów. W 1893 roku założył czasopismo lekarzy esperantystów „Kuracisto”.

W 1942 r. został rozstrzelany przez Niemców w Łucku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jadwiga Krajewska, Anna Bednarz: Uniwersytet Warszawski 1870-1915: materiały bibliograficzne, Część 2. Wydawn. Uniwersytetu Warszawskiego, 2004 ​ISBN 83-235-0085-1​ s. 579
  2. [http://anno.onb.ac.at/cgi-content/anno-plus?aid=e0f&datum=1946&page=45&size=45 Esperanto, 11-12/1946

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]