Wojciech Dylewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Dylewski
Data urodzenia 29 marca 1964
Zawód, zajęcie funkcjonariusz służb specjalnych, menedżer, urzędnik państwowy
Stanowisko wiceminister spraw wewnętrznych i administracji (1998–1999)
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Wojciech Dylewski (ur. 29 marca 1964[1]) – polski funkcjonariusz służb specjalnych, menedżer i urzędnik państwowy, w latach 1998–1999 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Henryka, pochodzi z Białegostoku[2]. Od 1990 był funkcjonariuszem Urzędu Ochrony Państwa w stopniu oficera, zajmował fotel wiceszefa Biura Kadr i Szkoleń oraz Zarządu Śledczego. Odszedł ze służby po tzw. aferze Olina[3], następnie pracował w Instytucie Lecha Wałęsy[4].

Od 5 listopada 1998 do 5 stycznia 1999 sprawował funkcję podsekretarza stanu w w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, odpowiedzialnego za wdrożenie reformy administracyjnej na terenie województwa dolnośląskiego[4]. Został następnie podpułkownikiem Straży Granicznej[5], objął fotel zastępcy Komendanta Głównego tej służby[4]. Później związał się z sektorem prywatnym: pracował m.in. w TP Internet (spółce-córce TP S.A.), gdzie odpowiadał za bezpieczeństwo[3], w zarządzie Polkomtela, odpowiadając za informatykę i bezpieczeństwo[6] oraz w przedsiębiorstwie zajmującym się bezpieczeństwem teleinformatycznym[7]. Według informacji medialnych w 2007 miał przeprowadzać nieformalny audyt służb specjalnych po przejęciu władzy przez Platformę Obywatelską[2].

Jest dyrektorem Departamentu Informatyki i Telekomunikacji w Narodowym Banku Polskim[8].

Otrzymał Srebrny (1994)[9] i Złoty (1999)[10] Krzyż Zasługi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 1998 r. nr 43, poz. 616
  2. a b Robert Walenciak: Naga prawda o służbach specjanych. tygodnikprzeglad.pl, 2 grudnia 2007. [dostęp 2020-03-09].
  3. a b Beata Mikołajewska, Piotr Pytlakowski: Co robią byli oficerowie służb specjalnych?. polityka.pl, 15 grudnia 2011. [dostęp 2020-03-09].
  4. a b c Waldemar Glodek: Paweł Siergiejczyk: Rośnie imperium Polsatu. polishclub.org, 17 lipca 2011. [dostęp 2020-03-09].
  5. Posłowie domagają się wyjaśnień. rp.pl, 27 stycznia 2001. [dostęp 2020-03-09].
  6. Piotr Nisztor: Straż Graniczna dzwoni z Plus GSM. rp.pl, 21 października 2008. [dostęp 2020-03-09].
  7. Tomasz Butkiewicz, Luiza Zalewska: Zagadkowa kariera szefa tajnych służb. dziennik.pl, 24 maja 2008. [dostęp 2020-03-09].
  8. Departament Informatyki i Telekomunikacji, nbp.pl [dostęp 2020-03-18] (pol.).
  9. M.P. z 1994 r. nr 67, poz. 598
  10. M.P. z 2000 r. nr 5, poz. 90