Wojciech Gawłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wojciech Gawłowski (ur. 20 grudnia 1953 w Ostrowie Wielkopolskim) – polski poeta, laureat medalu im. Stanisława Grochowiaka. W twórczości podejmuje wątki historiozoficzne, etyczne, wanitatywne, zawiera nawiązania do rodzinnego miasta.

Absolwent Liceum im. Reymonta w Ostrowie oraz Wydziału Prawa UAM w Poznaniu. Po studiach zamieszkały w Ostrowie.

Debiutował w roku 1977. Pierwszy tomik poezji, Błędnik równowagi, wydany został w roku 1978 w serii Pokolenie, które wstępuje. Otrzymał za niego medal im. Stanisława Grochowiaka za najlepszy debiut roku. Publikował w czasopismach literackich: Nowy Wyraz, Życie Literackie, Odgłosy, Integracje, Nurt, "W drodze", "Topos", "Arcana". Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 2016 nominowany do Orfeusza – Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego[1].

Twórczość[edytuj]

  • Błędnik równowagi, Warszawa 1978,
  • Przypisy do przepowiedni, Kalisz 1985,
  • Zmienna losowa, Poznań 1985,
  • Prowincja zimowego zmierzchu, Ostrów Wielkopolski 1993,
  • Zapach gasnącej świecy, Bydgoszcz 2000,
  • Podania, życiorysy, legendy i baśnie, Sopot 2000,
  • Głosy, obrazy i sny, Poznań 2003.
  • Prowincja ostrów miasta, Ostrów Wielkopolski 2008
  • Lunapark nieśmiertelności, Sopot 2011
  • Różo szronu, Ostrów Wielkopolski 2015

Przypisy

  1. Orfeusz - Nagroda Poetycka im. K. I. Gałczyńskiego - nominowani 2016, www.orfeusz-nagroda.pl [dostęp 2017-02-18].