Wrona lśniąca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wrona lśniąca
Corvus sinaloae[1]
L. I. Davis, 1958[2]
Wrona lśniąca
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina krukowate
Rodzaj Corvus
Gatunek wrona lśniąca
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Wrona lśniąca[4] (Corvus sinaloae) – gatunek ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae). Ptak osiadły występujący w północno-zachodnim Meksyku. Gatunek niezagrożony wyginięciem.

Występowanie[edytuj]

Wrona lśniąca występuje w północno-zachodnim Meksyku od Pacyfiku przez północną Sonorę i na południe do południowo-zachodniego Nayarit[5][6][7].

Systematyka[edytuj]

Taksonomia[edytuj]

Gatunek po raz pierwszy opisany przez L. I. Davisa w 1958 roku na łamach czasopisma The Auk[2]. Jako miejsce typowe autor wskazał Escuinapa w Sinaloa w Meksyku[2]. Tworzy nadgatunek z wroną meksykańską (C. imparatus) lub ewentualnie tworzy z nią jeden gatunek[5][8]. Wstępna analiza genetyczna sugeruje, że mogą występować dwie grupy siostrzane (2% rozbieżności) w obrębie kladu taksonów azjatyckich/pacyficznych, które obejmują również wronę rybożerną (C. ossifragus)[9]. Takson monotypowy, nie wyróżniono podgatunków[5][6][10].

Etymologia[edytuj]

Nazwa rodzajowa pochodzi od łacińskiego słowa corvus – „kruk”[11]. Epitet gatunkowy pochodzi od słowa Sinaloa, nazwy stanu w zachodnim Meksyku[11].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 34-38 cm, masa ciała dwóch ptaków 229 g i 258 g[5]. Mała, szczupła wrona o błyszczącym upierzeniu oraz stosunkowo niewielkim dziobie. Upierzenie koloru czarnego z intensywnym fioletowym, niebieskim i zielonym połyskiem. Tęczówki ciemnobrązowe, dziób i nogi czarne. Różni się od niemal identycznej wrony meksykańskiej posiadaniem nieco dłuższego ogona. Płci podobne, samce większe od samic[5]. Osobniki młodociane są ciemniejsze niż dorosłe, z nie tak intensywnym połyskiem, dziób i nogi koloru matowo szarego[5].

Głos[edytuj]

Głos słabo poznany. Wyraźne, delikatne i harmonijnie skonstruowane „keow”, najbardziej podobny do głosu wrony amerykańskiej (C. brachyrhynchos). Odnotowano również wysokie, puste „kaow” lub „kwaa”[5].

Ekologia[edytuj]

Siedlisko i pokarm[edytuj]

Gatunek osiadły. Wrona lśniąca zamieszkuje nadbrzeżne niziny, otwarte i półotwarte lasy, lasy cierniste, obszary krzewiaste z kaktusami z gatunku Pachycereus pecten-aboriginum, plaże pływowe, pola, łąki, zakola rzek, gospodarstwa rolne, rancza, miasta i wsie, do 400 m n.p.m., sporadycznie do 1000 m n.p.m.[5]. Ptak ten był obserwowany w parach lub w dużych stadach, ale prawdopodobnie jest mniej towarzyski od wrony meksykańskiej[5].

Ptak ten jest gatunkiem wszystkożernym. W strefie pływów morskich odżywia się bezkręgowcami, włącznie z dziesięcionogami (Decapoda) i innymi skorupiakami[5]. W innych miejscach żeruje na ziemi i na drzewach, polując na owady oraz zjadając owoce i orzechy[5]. W Sonorze wrona lśniąca spotykana jest na śmietnikach, obserwowano ją także zjadającą pisklęta innych ptaków, w tym srokala czarnogardłego (Cyanocorax colliei)[5]. Ma w zwyczaju odwracać małe kamienie, poszukując pod nimi roślinności i różnych pozostałości[5]. Może korzystać również z zasobów morskich, w ten sam sposób, jak robi to lepiej poznana wrona alaskańska (C. caurinus).

Rozród[edytuj]

Rozród słabo poznany. W luźnej kolonii obserwowanej w Sonorze, gniazdo budowane od końca maja do początku czerwca, pisklęta zwykle wykluwały się na początku lipca (po rozpoczęciu czerwcowych, letnich deszczy), pierzenie następowało od początku sierpnia do początku września[5]. Gniazdo, zbudowane na zewnątrz z szorstkiej roślinności, wewnątrz wyłożone drobnym materiałem roślinnym, umieszczone było na ciernistych mimozach (Mimosa), na wysokim kokosie właściwym (Cocos nucifera) lub na wysokości 3 m, w rozwidleniu utworzonym w pionowym ramieniu kaktusa z gatunku Pachycereus pecten-aboriginum[5]. Samica składa 4-5 jaj. Brak informacji na temat inkubacji i okresów wychowania młodych[5].

Status i ochrona[edytuj]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski)[3]. Globalna populacja nie jest zagrożona wyginięciem[7]. Partners in Flight szacuje całość populacji na 50.000-499.999 osobników[12]. Gatunek tolerancyjny na działalność człowieka, pomimo niewielkiego zasięgu występowania. Wykorzystuje śmieci wyrzucane przez człowieka i jest ściśle związany z pastwiskami, gospodarstwami, ranczami, wsiami i miastami[5].

Przypisy

  1. Corvus sinaloae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c L. I. Davis. Acoustic Evidence of Relationship in North American Crows. „The Wilson Bulletin”. 70 (2), s. 163, 1958/ (ang.). 
  3. a b BirdLife International 2012, Corvus sinaloae [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.3 [dostęp 2015-10-23] (ang.).
  4. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Rodzina: Corvidae Leach, 1820 - krukowate - Crows and Jays (wersja: 2015-10-17). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2015-10-24].
  5. a b c d e f g h i j k l m n o p q J. Marzluff: Sinaloa Crow (Corvus sinaloae). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2015. [dostęp 2015-10-24]. (ang.)
  6. a b Frank Gill, David Donsker (red.): Crows, mudnesters & birds-of-paradise (ang.). IOC World Bird List: Version 5.3. [dostęp 2015-10-24].
  7. a b Ekstrom, J., Butchart, S.: Sinaloa Crow Corvus sinaloae. BirdLife International. [dostęp 2015-10-24].
  8. M. R. Blake, Ch. Vaurie: Family Corvidae, Crows and Jays. W: E. Mayr, J. C. Greenway, Jr: Check-list of birds of the world. Cz. 15. Cambridge, Massachusetts: Museum of Comparative Zoology, 1962, s. 269. (ang.)
  9. E. Haring, B. Daubl, W. Pinsker, A. Kryukov, A. Gamauf. Genetic divergences and intraspecific variation in corvids of the genus Corvus (Aves: Passeriformes: Corvidae) – a first survey based on museum specimens. „Journal of Zoological Systematics and Evolutionary Research”. 50 (3), s. 230–246, 2012. DOI: 10.1111/j.1439-0469.2012.00664.x (ang.). 
  10. D. Lapage: Wrona lśniąca Corvus sinaloae Davis, LI, 1958 (pol.). Avibase. [dostęp 2015-10-24].
  11. a b J. A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2015-10-24]. (ang.)
  12. Arvind Panjabi: PIF Population Estimates Database (ang.). Partners in Flight, 2008. [dostęp 2015-10-24].