Miotacz Northovera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wyrzutnia Northover)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miotacz Northovera
Schemat wyrzutni

Miotacz Northovera, oficjalnie Projector, 2.5 inch[1][2] – prowizoryczny brytyjski granatnik wykorzystywany przez Home Guard. Opracowany przez Alfreda Beatty’ego, nazwę otrzymał na cześć majora Home Guard Harry’ego Northovera, który pomógł dopracować konstrukcję[3].

Prototyp miotacza zaprezentowano 3 lipca 1940 roku, miesiąc po ewakuacji z Dunkierki, gdzie brytyjskie wojska lądowe utraciły większość broni przeciwpancernej, a 28 lipca zorganizowano pierwsze próby poligonowe[3]. Do końca stycznia 1941 roku na stanie Home Guard znalazło się 647 miotaczy[3], a do marca – 1800 sztuk[4]. Do maja 1944 roku Home Guard otrzymała 19 859 miotaczy[5].

Była to nieskomplikowana konstrukcyjnie broń gładkolufowa kalibru 63,5 milimetra (2,5 cala) z prostym zamkiem[3]. W pierwszej wersji miotacz osadzano na podstawie czworonożnej (masa całkowita broni 33,5 kilograma), w opracowanej później wersji Mk.II ze zintegrowaną muszką – na trójnożnej (masa całkowita 36,7 kilograma)[6]. Obsadę stanowiły trzy osoby[4]. Do wystrzału używano ładunków miotających zawierających 8,8 grama prochu czarnego, mających tę wadę, że chmura dymu powstająca przy strzale wskazywała przeciwnikowi stanowisko miotacza[7].

Podstawową amunicją były granaty fosforowe No. 76 Special Incendiary Grenade. Mimo że w miotaczu stosowano wersję ze wzmocnionym korpusem, wciąż zdarzało się, że granat pękał w lufie i stwarzał w ten sposób zagrożenie dla życia obsługi[6]. Później wprowadzono więc do użytku granaty obronne No. 36M i przeciwpancerne No. 68, a dzięki rozszerzeniu wachlarza stosowanej amunicji miotacz Northovera mógł zacząć odgrywać rolę broni wsparcia piechoty[7]. Pracowano także nad zwiększeniem szybkostrzelności. W tym celu powstała wersja dwulufowa i wersja z magazynkiem na pięć granatów[5].

Proste przyrządy celownicze można było ustawić do strzału na określone odległości: 46, 67, 91, 114, 137, 160 i 183 metry[3], celność broni była jednak niska[7]. Aby zwiększyć mobilność miotacza, instalowano go (również prowizorycznie) na różnych podwoziach, na przykład na wózkach holowanych przez samochody[5]. W końcowym okresie wojny, ze względu na niewystarczające możliwości miotacza z zakresie zwalczania pojazdów opancerzonych, broń tę przeklasyfikowano na broń zadymiającą[5].

Wycofywanie miotacza ze służby w Home Guard rozpoczęło się 20 marca 1944 roku[8].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Łukasz Męczykowski: Talerz przeciw czołgowi, czyli jak Local Defence Volunteers (Home Guard) planowali zatrzymać Panzery. Konflikty.pl, 4 marca 2010. [dostęp 14 stycznia 2016].
  2. Łukasz Męczykowski: Przeciwpancerne deskorolki i latające miny. Histmag.org, 30 stycznia 2012. [dostęp 14 stycznia 2016].
  3. a b c d e Łukasz Męczykowski: Uzbrojenie Local Defence Volunteers / Home Guard w latach 1940-1945. Studium z dziejów militarnej kultury materialnej. Oświęcim: Napoleon V, 2016, s. 90–91.
  4. a b Łukasz Męczykowski: Uzbrojenie Local Defence Volunteers / Home Guard w latach 1940-1945. Studium z dziejów militarnej kultury materialnej. Oświęcim: Napoleon V, 2016, s. 92.
  5. a b c d Łukasz Męczykowski: Uzbrojenie Local Defence Volunteers / Home Guard w latach 1940-1945. Studium z dziejów militarnej kultury materialnej. Oświęcim: Napoleon V, 2016, s. 95–96.
  6. a b Łukasz Męczykowski: Uzbrojenie Local Defence Volunteers / Home Guard w latach 1940-1945. Studium z dziejów militarnej kultury materialnej. Oświęcim: Napoleon V, 2016, s. 93.
  7. a b c Łukasz Męczykowski: Uzbrojenie Local Defence Volunteers / Home Guard w latach 1940-1945. Studium z dziejów militarnej kultury materialnej. Oświęcim: Napoleon V, 2016, s. 94.
  8. Łukasz Męczykowski: Uzbrojenie Local Defence Volunteers / Home Guard w latach 1940-1945. Studium z dziejów militarnej kultury materialnej. Oświęcim: Napoleon V, 2016, s. 97.

Bibliografia[edytuj]