Miotacz Northovera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wyrzutnia Northover)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miotacz Northovera
Schemat wyrzutni

Miotacz Northovera, oficjalnie Projector, 2.5 inch[1][2] – prowizoryczny granatnik wprowadzony pospiesznie w brytyjskich siłach zbrojnych po ewakuacji z Dunkierki, w czasie której utraciły one większość broni przeciwpancernej. Miał polepszyć szanse odparcia spodziewanej inwazji.

Była to bardzo prosta konstrukcyjnie broń o gładkiej lufie kalibru 63,5 milimetra (2,5 cala) z prostym zamkiem. Jako pociski używano były zwykłe granaty ręczne oraz szklane granaty fosforowe No. 76 Special Incendiary Grenade (typu butelki zapalającej). Materiałem miotającym był niewielki ładunek prochu czarnego. Zasięg maksymalny wynosił do 275 metrów; przyrządy celownicze wyskalowane do 100 jardów (91 metrów) i taki prawdopodobnie był zasięg skuteczny ognia. Broń ważyła 27,2 kilograma, czwórnożna podstawa – 33,6 kilograma[3].

Wprowadzone w 1940 roku do oddziałów Home Guard, nie zostały użyte bojowo[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Łukasz Męczykowski: Talerz przeciw czołgowi, czyli jak Local Defence Volunteers (Home Guard) planowali zatrzymać Panzery. Konflikty.pl, 4 marca 2010. [dostęp 14 stycznia 2016].
  2. Łukasz Męczykowski: Przeciwpancerne deskorolki i latające miny. Histmag.org, 30 stycznia 2012. [dostęp 14 stycznia 2016].
  3. a b Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War. London: Barnes & Noble Books, 1998, s. 212. ISBN 0-7607-1022-8.

Bibliografia[edytuj]