Pistolet Colt M1911

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Colt M1911
Ilustracja
Colt M1911 i M1911A1
Państwo  Stany Zjednoczone
Projektant John Browning
Producent Colt
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Prototypy 18921911
Produkcja od 1911
Wyprodukowano > 2 528 930 egz.
Dane techniczne
Kaliber 11,43 mm (0,45 cala)
Nabój .45 ACP
Magazynek pudełkowy, jednorzędowy, pojemność 7 naboi
Wymiary
Długość 222 mm[1]
Wysokość 133 mm
Długość lufy 127 mm[1]
Masa
broni 1100 g (niezaładowany)[1]
Inne
Zasięg skuteczny 50 m

Colt M1911A1 (starsza desygnata Automatic Pistol, Caliber .45, M1911A1) – amerykański pistolet samopowtarzalny kalibru .45. Wywodzi się z konstrukcji zaprojektowanej przez Johna Browninga w 1900. W roku 1911 Colt M1911 wszedł do wyposażenia armii amerykańskiej, a w 1926, po kolejnych niewielkich zmianach na podstawie doświadczeń I wojny światowej, opracowano wersję M1911A1, którą można rozpoznać po podfrezowaniu w okolicy spustu ułatwiającym strzelanie osobom o krótszych palcach, oraz tylnej części chwytu (poniżej bezpiecznika) z frezowanymi podłużnymi nacięciami zmniejszającymi obracanie się broni na boki.

Przekrój pistoletu M1911

Amunicję stanowiły naboje .45 ACP (11,43 mm) (0,45 cala) z pociskiem o masie 15,2 g wystrzeliwanymi z prędkością 250 m/sek. Ze względu na użycie mocnego naboju pistolet ma zamek ryglowany w momencie strzału. Odrzut powoduje cofnięcie się lufy połączonej z zamkiem. Lufa przymocowana jest do szkieletu obrotowym łącznikiem, który ściąga ją do dołu podczas cofania (tzw. przekoszenie lufy), występy na górnej powierzchni lufy wysuwają się z opór ryglowych zamka – następuje jego otwarcie i ruch do tyłu, który wyrzuca pustą łuskę, a wracając do przodu, ładuje kolejny nabój.

Magazynek jednorzędowy z siedmioma nabojami[1] umieszczony jest w rękojeści. Zabezpieczenie pistoletu stanowią: ręczny bezpiecznik skrzydełkowy, zewnętrzny kurek ustawiany w położenie zabezpieczone oraz bezpiecznik chwytowy z tyłu rękojeści, który pozwala na oddanie strzału jedynie przy właściwym ułożeniu pistoletu w ręce.

Oprócz wersji kaliber 0,45 używanych w armii amerykańskiej, wyprodukowano również egzemplarze w brytyjskim kalibrze .455 Auto dla Wielkiej Brytanii i Kanady, oraz egzemplarze licencyjne w Norwegii i Argentynie.

Pistolet w czasie II wojny światowej był etatowym wyposażeniem oficerów i podoficerów Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (m.in. żołnierzy 1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej) oraz niektórych oddziałów partyzanckich działających na terenie okupowanej Polski. Ze względu w trudności w zaopatrzeniu w amunicję .45 ACP pistolety dla oddziałów partyzanckich były produkowane w wersji strzelającej używanym przez Niemców nabojem 9x19 Parabellum. Umożliwiało to używanie zdobycznej amunicji.

Pistolety bazujące na pierwotnej konstrukcji są nadal produkowane. Najczęściej spotykane modyfikacje to przekalibrowanie broni na słabszą amunicję oraz zmiana magazynków z jednorzędowych na dwurzędowe.

Podczas walk o Guadalcanal w latach 1942–1943 trzej japońscy żołnierze, znalazłszy się na tyłach wojsk amerykańskich, rzucili się na gen. Alexandra Vandergrifta, który będąc na otwartej przestrzeni, siedząc przy stole, pisał meldunek, uzbrojony jedynie w pistolet Colt M1911. Dowódca zastrzelił wszystkich trzech biegnących w jego kierunku[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Stevenson 1994 ↓.
  2. Encyklopedia II wojny światowej nr 71 – Militaria: Broń osobista. Oxford Educational, 2009, s. 10. ISBN 978-83-252-0372-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Stevenson (red.), Współczesna broń myśliwska i wyczynowa. Ilustrowana encyklopedia, Leszek Erenfeicht, Piotr Błaszkiewicz (tłum.), Warszawa: Espadon, 1994, s. 94–95, ISBN 83-85489-08-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]