Pistolet Colt M1911

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Colt M1911
M1911 and M1911A1 pistols.JPG
Colt M1911 i M1911A1
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Projektant John Browning
Producent Colt
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Prototypy 1892 - 1911
Produkcja seryjna od 1911
Wyprodukowano >2 528 930 egz.
Dane techniczne
Kaliber 11,43 mm (0,45 cala)
Nabój .45 ACP
Magazynek pudełkowy, jednorzędowy, pojemność 7 naboi
Wymiary
Długość 222 mm[1]
Wysokość 133 mm
Długość lufy 127 mm[1]
Masa
broni 1100 g (niezaładowany)[1]
Inne
Zasięg skuteczny 50 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Colt M1911A1 (starsza desygnata Automatic Pistol, Caliber .45, M1911A1) – amerykański pistolet samopowtarzalny kalibru .45 ACP. Wywodzi się z konstrukcji zaprojektowanej przez Johna Browninga w 1900. W roku 1911 Colt M1911 wszedł do wyposażenia armii amerykańskiej, a w 1926, po kolejnych niewielkich zmianach wynikających z doświadczeń I wojny światowej, opracowano wersję: M1911A1 którą można rozpoznać po podfrezowaniu w okolicy spustu, które ma ułatwiać strzelanie z tego pistoletu osobom o krótszych palcach, oraz tylnej części chwytu (poniżej bezpiecznika) z frezowanymi podłużnymi nacięciami zmniejszającymi obracanie się broni na boki.

Amunicję pistoletu stanowiły naboje .45 ACP (11,43 mm) (0,45 cala) z pociskiem o wadze 15,2 g, wystrzeliwane z prędkością 250 m/sek. Ze względu na użycie mocnego naboju pistolet ma zamek ryglowany w momencie strzału. Odrzut powoduje cofnięcie się lufy połączonej z zamkiem. Lufa przymocowana jest do szkieletu obrotowym łącznikiem, który ściąga ją do dołu podczas cofania (tzw. przekoszenie lufy), występy na górnej powierzchni lufy wysuwają się z opór ryglowych zamka - następuje jego otwarcie i ruch do tyłu, który wyrzuca pustą łuskę, a następnie wracając do przodu ładuje kolejny nabój.

Magazynek jednorzędowy z siedmioma nabojami[1] umieszczony jest w rękojeści. Zabezpieczenie pistoletu stanowią trzy bezpieczniki: ręczny bezpiecznik skrzydełkowy, zewnętrzny kurek ustawiany w położenie zabezpieczone oraz bezpiecznik chwytowy z tyłu rękojeści, który pozwala na oddanie strzału jedynie przy właściwym ułożeniu pistoletu w ręce. Oprócz wersji kaliber 0,45 używanych w armii amerykańskiej, wyprodukowano również egzemplarze w brytyjskim kalibrze .455 Auto dla Wielkiej Brytanii i Kanady, oraz egzemplarze licencyjne w Norwegii i Argentynie.

Pistolet w czasie II wojny światowej był etatowym wyposażeniem oficerów i podoficerów Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (m.in. żołnierzy 1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej) oraz niektórych oddziałów partyzanckich działających na terenie okupowanej Polski. Ze względu w trudności w zaopatrzeniu w amunicję .45 ACP pistolety dla oddziałów partyzanckich były produkowane w wersji strzelającej używanym przez Niemców nabojem 9x19 Parabellum. Umożliwiało to używanie zdobycznej amunicji.

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Podczas walk o Guadalcanal w latach 1942–1943 trzej japońscy żołnierze znaleźli się na tyłach wojsk amerykańskich i rzucili się na gen. Alexandra Vandergrifta, który znajdował się na otwartej przestrzeni, siedząc przy stole i pisząc meldunek. Uzbrojony był jedynie w pistolet Colt M1911. Dowódca wyciągnął z kabury swoją broń i zastrzelił wszystkich trzech biegnących w jego kierunku[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Współczesna broń myśliwska i wyczynowa : ilustrowana encyklopedia. s. 94.
  2. Encyklopedia II wojny światowej nr 71 – Militaria: Broń osobista. Oxford Educational sp. z o.o., 2009, s. 10. ISBN 978-83-252-0372-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Współczesna broń myśliwska i wyczynowa : ilustrowana encyklopedia / pod red. Jana [A.] Stevensona ; w przekł. [z ang.] Leszka Erenfeichta i Piotra Błaszkiewicza.. Warszawa: Wydawnictwo ESPADON, 1994, s. 94-95. ISBN 83-85489-08-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]