Wysokie (Białoruś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wysokie
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Rejon kamieniecki
Wysokość 152 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

5 400[1]
Kod pocztowy 225080
Położenie na mapie rejonu kamienieckiego
Mapa lokalizacyjna rejonu kamienieckiego
Wysokie
Wysokie
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu brzeskiego
Wysokie
Wysokie
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Wysokie
Wysokie
Ziemia52°22′N 23°22′E/52,366667 23,366667
Portal Portal Białoruś

Wysokie, dawniej: Wysokie Litewskie (biał. Высокае; ros. Высокое) – miasto na Białorusi w obwodzie brzeskim przy granicy z Polską. 5,4 tys. mieszkańców (2010). Stacja kolejowa na linii BiałystokCzeremchaBrześć.

Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w hrabstwie wysockim w powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego[2].

Historia[edytuj]

Dawny majątek Sapiehów od 1647 r. Początkowo zbudowali tu zamek otoczony fosą, który rozebrano w k. XVIII w. Dobra w ich rękach były do 2 poł. XIX w., a następnie w rękach Potockich. W okresie międzywojennym ostatni właściciel hr. Jakub Potocki zapisał majątek na rzecz fundacji do zwalczania raka i gruźlicy.

Za II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy Wysokie Litewskie. 20 kwietnia 1934 roku do miasta włączono część obszarów tej gminy (3 przedmieścia i dwór majątku Wysokie Litewskie)[3].

Zabytki[edytuj]

  • Kościół katolicki pw. Świętej Trójcy z 1608 r. fundacji Andrzeja Woyny, zniszczony w czasie II wojny światowej z grobami rodzinnymi Sapiehów, przebudowany na halę sportową, oddany katolikom w 1990 r. Został odremontowany, jednak nie przywrócono mu barokowych zwieńczeń na wieżach i zdobnego szczytu nad wejściem.
  • Kaplica katolicka pw. św. Barbary, barokowa z 1772 r. na wysokim brzegu rzeki Pulwy. Po II wojnie wykorzystywana jako magazyn. We wnętrzu stiuki (ornamenty roślinne i motywy militarne).
  • Cerkiew prawosławna Podwyższenia Krzyża Pańskiego z 1869[4].
  • Zespół pałacowy, klasycystyczny wzniesiony w latach 1816–1820 przez księżną Pelagię z Potockich Sapieżynę. Zachował się układ wnętrz i resztki dekoracji stiukowej. Po bokach pałacu dwie oficyny i zespół zabudowań gospodarczych. Po II wojnie był siedzibą pograniczników, później była w nim szkoła z internatem. Obecnie pałac opuszczony i zdewastowany.
  • Park zamkowy założony w XVIII w. na tarasie rzeki o pow. ok. 14 ha z dużym stawem. Na terenie parku resztki fundamentów i bastionowe umocnienia ziemne dawnego zamku. W obrębie wałów zbudowano stadion sportowy.

Galeria[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]