Wyspa Beringa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyspa Beringa
Zdjęcie satelitarne wyspy
Zdjęcie satelitarne wyspy
Kontynent Azja
Państwo  Rosja
Akwen Morze Beringa
Powierzchnia 1660 km²
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Wyspa Beringa
Wyspa Beringa
Ziemia 55°00′02,99″N 166°16′23,02″E/55,000830 166,273060Na mapach: 55°00′02,99″N 166°16′23,02″E/55,000830 166,273060

Wyspa Beringa (ros. Остров Беринга, ostrow Bieringa) – wyspa położona na Morzu Beringa na wschód od Kamczatki, największa w archipelagu Wysp Komandorskich. Administracyjnie stanowi część Kraju Kamczackiego w Rosji. Ma ok. 90 km długości i ok. 24 km szerokości, zajmuje powierzchnię 1660 km²[1]. Charakteryzuje się brakiem drzew, wzgórzami i srogim klimatem. Wyspa narażona jest na trzęsienia ziemi. Najwyższy szczyt wyspy (755,4 m n.p.m.) nosi nazwę Góry Stellera.

Znajduje się na niej miejscowość Nikolskoje, którą zamieszkuje blisko 800 osób, z czego ok. 300 to rdzenni mieszkańcy tych terenów – Aleuci. Większość ludzi zajmuje się rybołówstwem[potrzebne źródło].

Wyspę odkrył w 1741 roku komandor Vitus Bering, kiedy u jej wybrzeży rozbił się dowodzony przez niego statek Święty Piotr. Niewielkiej grupie rozbitków udało się przedostać na Kamczatkę w lecie 1742 roku. Część załogi, w tym także sam Bering, zmarła na wyspie[2].

Mapa Wysp Komandorskich

Przypisy

  1. Roman Biesiada, Tadeusz Lenczkowski, Lech Ratajski: Słownik Geografii ZSRR. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1974, s. 21.
  2. Andrey G. Kostianoy, Jacques C.J. Nihoul, Vyacheslav B. Rodionov: Physical oceanography of frontal zones in the subarctic seas. Amsterdam: Elsevier, 2004, s. 32. ISBN 0-444-51686-7.