Wyspa Beringa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wyspa Beringa
Zdjęcie satelitarne wyspy
Zdjęcie satelitarne wyspy
Kontynent Azja
Państwo  Rosja
Akwen Morze Beringa
Powierzchnia 1660 km²
Położenie na mapie Kraju Kamczackiego
Mapa lokalizacyjna Kraju Kamczackiego
Wyspa Beringa
Wyspa Beringa
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Wyspa Beringa
Wyspa Beringa
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Wyspa Beringa
Wyspa Beringa
Ziemia 55°00′02,99″N 166°16′23,02″E/55,000830 166,273060

Wyspa Beringa (ros. Остров Беринга, ostrow Bieringa) – wyspa położona na Morzu Beringa na wschód od Kamczatki, największa w archipelagu Wysp Komandorskich. Administracyjnie stanowi część Kraju Kamczackiego w Rosji. Ma ok. 90 km długości i ok. 24 km szerokości, zajmuje powierzchnię 1660 km²[1]. Charakteryzuje się brakiem drzew, wzgórzami i srogim klimatem. Wyspa narażona jest na trzęsienia ziemi. Najwyższy szczyt wyspy (755,4 m n.p.m.) nosi nazwę Góry Stellera.

Znajduje się na niej miejscowość Nikolskoje, którą zamieszkuje blisko 800 osób, z czego ok. 300 to rdzenni mieszkańcy tych terenów – Aleuci. Większość ludzi zajmuje się rybołówstwem[potrzebny przypis].

Wyspę odkrył w 1741 roku komandor Vitus Bering, kiedy u jej wybrzeży rozbił się dowodzony przez niego statek Święty Piotr. Niewielkiej grupie rozbitków udało się przedostać na Kamczatkę w lecie 1742 roku. Część załogi, w tym także sam Bering, zmarła na wyspie[2].

Mapa Wysp Komandorskich

Przypisy

  1. Roman Biesiada, Tadeusz Lenczkowski, Lech Ratajski: Słownik Geografii ZSRR. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1974, s. 21.
  2. Andrey G. Kostianoy, Jacques C.J. Nihoul, Vyacheslav B. Rodionov: Physical oceanography of frontal zones in the subarctic seas. Amsterdam: Elsevier, 2004, s. 32. ISBN 0-444-51686-7.