Wyspa językowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mapa językowa Czech i Moraw z 1880 r.; widać niemieckie wyspy językowe (kolor różowy) wewnątrz zwartego obszaru języka czeskiego (kolor zielony).

Wyspa językowa – miejsce, w których większość ludności posługuje się innym językiem niż ludność zamieszkująca obszar otaczający "wyspę". Do powstawania wysp dochodzi na skutek osadnictwa na danym terenie ludności obcej etnicznie, która nie asymiluje się z otoczeniem, zachowując swoją kulturę, obyczaje i język. Termin został użyty po raz pierwszy w roku 1847[1].

Przykładami wysp językowych były przed II wojną światową m.in. "niemieckie wyspy językowe" (niem. Deutsche Sprachinsel) w Europie Środkowej, do których zaliczały się m.in. okolice Bielska-Białej (bielsko-bialska wyspa językowa), Brna, Krosna i Sanoka (patrz głuchoniemcy), Gliwic i wielu innych miast górnośląskich, Igławy, Czeskich Budziejowic, Ołomuńca, Bratysławy, Vyškova czy Svitav (Hřebečsko). Współcześnie wiele tego typu obszarów występuje np. na Bałkanach.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Peter Auer, Frans Hinskens, Paul Kerswill. Dialect change: convergence and divergence in European languages. str. 221. "The term 'Sprachinsel' was used for the first time in 1847 to designate a Slavonic community surrounded by a German-speaking population close to Konigsberg, East Prussia cf. Mattheier 1996. 812"