Wzmacniacz gitarowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Combo (wzmacniacz i kolumna w jednej paczce) producenta Mesa Boogie Mark IV Combo

Wzmacniacz gitarowy (instrumentu muzycznego)wzmacniacz elektroakustyczny przeznaczony do wzmacniania sygnału pochodzącego z gitary elektrycznej, akustycznej, a ogólnie jakiegokolwiek instrumentu muzycznego wyposażonego w przetwornik elektroakustyczny np. instrumentu klawiszowego. Większość wzmacniaczy gitarowych zawiera dodatkowe układy przetwarzające i modyfikujące dźwięk, jak np. przester, przesterowanie i pogłos.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmacniacze gitarowe wykorzystywano na początku lat trzydziestych XX w jako narzędzie pomagające gitarzyście przebić się przez orkiestrę jazzową. Do ogólnego użytku wzmacniacze gitarowe weszły w roku 1949, kiedy Leo Fender wypuścił na rynek pierwszą seryjnie produkowaną gitarę elektryczną typu solid body[potrzebny przypis].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Przykład standardowego wzmacniacza producenta Laboga (głowicy, ang. head) podłączanego do osobnej kolumny głośnikowej.

Każdy wzmacniacz gitarowy składa się z dwóch stopni: przedwzmacniacza i wzmacniacza mocy. Podstawową funkcją przedwzmacniacza jest zwiększenie poziomu sygnału z przystawek elektroakustycznych gitary, tak by mógł wysterować wzmacniacz mocy. W przedwzmacniaczu odbywa się, wzmocnienie aż do przesterowania, korekta barwy. Pomiędzy przedwzmacniaczem a końcówką mocy znajduje się pętla elementów toru dźwiękowego dająca regulowane efekty dźwiękowe, dotyczy to nowszych, zazwyczaj większych konstrukcji. Wzmacniacz ma zadanie wzmocnić sygnał na tyle, by wysterować podłączone do wzmacniacza głośniki[1].

We wzmacniaczach typu combo trzecim elementem jest głośnik.

Wzmacniacz lampowy[edytuj | edytuj kod]

Lampowy wzmacniacz gitarowy combo Trace Elliot Bonneville – widok od tyłu. Widocznych jest sześć małych lamp w kubkach ekranujących (obwód przedwzmacniacza), dwie duże lampy (obwód wzmacniacza) i dwa transformatory – zasilający i głośnikowy.

We wzmacniaczach lampowych zarówno w przedwzmacniaczu jak i w wzmacniaczu mocy wykorzystuje się lampy elektronowe.

Wzmacniacz tranzystorowy[edytuj | edytuj kod]

We wzmacniaczach tranzystorowych przedwzmacniacz i wzmacniacz mocy oparte są wyłącznie na tranzystorach. Początek ery wzmacniaczy tranzystorowych to lata 50 XX w., późniejszy okres (do lat 80 XX w.) to czas walki pomiędzy odchodzącymi do lamusa lampami elektronowymi a tranzystorami[potrzebny przypis].

Wzmacniacze tranzystorowe mogą być wykonane przy wykorzystaniu elementów dyskretnych (osobnych tranzystorów) bądź z użyciem przeznaczonych do tego celu układu scalonego. Technika dyskretna jest bardziej pracochłonna, pozwala jednak na uzyskanie niepowtarzalnych rezultatów i umożliwia szersze i bardziej szczegółowe kształtowanie brzmienia[potrzebny przypis].

Wzmacniacz hybrydowy[edytuj | edytuj kod]

Ma mieszaną konstrukcję przedwzmacniacz i wzmacniacz mocy. Najczęściej spotykanym rozwiązaniem (tzw. hybryda standardowa) jest lampowy przedwzmacniacz i tranzystorowy wzmacniacz mocy, co pozwala uzyskać bardzo dużą moc muzyczną i stosunkowo niewielki ciężar urządzenia. W przypadku wzmacniaczy basowych, hybrydy stosuje się na porządku dziennym[potrzebny przypis].

Rzadko spotykanym rozwiązaniem, jest zastosowanie tranzystorowego przedwzmacniacza i lampowego wzmacniacza mocy (tzw. hybryda odwrotna). Rozwiązanie to ma wielu zwolenników z uwagi na to, że lampowy wzmacniacz mocy ociepla brzmienie. Odwrotne hybrydy zaprzestano produkować w latach osiemdziesiątych XX w.[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael Ross: Getting Great Guitar Sounds – A Non-Technical Approach to Shaping Your Personal Sound. Wyd. 2. Milwaukee: Hal Leonard Corporation, 1998, s. 30. ISBN 0-7935-9140-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]