Wzmacniacz elektroakustyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przykład wzmacniacza elektroakustycznego zbudowanego przy użyciu tranzystorów
Przykład wzmacniacza elektroakustycznego zbudowanego przy użyciu lamp elektronowych

Wzmacniacz elektroakustyczny, wzmacniacz audiowzmacniacz pracujący w zakresie częstotliwości akustycznych (16 Hz – 20 kHz), który służy do wzmacniania sygnałów analogowych pochodzących ze źródeł sygnału elektroakustycznego jak np. gramofon, magnetofon, mikrofon, radioodbiornik, elektrofony, odtwarzacz CD, odtwarzacz MP3. Budowa tego typu wzmacniacza może być oparta na tranzystorach, lampach elektronowych lub też obu tych rodzajach elementów elektronicznych czynnych jednocześnie. Wyjście wzmacniacza elektroakustycznego obciążone jest zestawem głośnikowym, co ma na celu przetworzenie energii wzmocnionego sygnału elektroakustycznego w fale akustyczne. Zazwyczaj wzmacniacz elektroakustyczny posiada również wyjście słuchawkowe.

Główne parametry wzmacniacza elektroakustycznego to:

Parametry te mogą służyć do ogólnej oceny jakości wzmacniacza, jednakże nie wyznaczają poziomu wierności sygnału wyjściowego w stosunku do wejściowego pod względem odbioru psychoakustycznego.

W konstrukcjach wzmacniaczy elektroakustycznych hi-fi (od ang. high fidelity, wysoka wierność) dąży się do uzyskania szerokiego i równomiernego pasma przenoszenia, małych zniekształceniach i niskich szumów własnych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]