Ydra (1931)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ydra (1932))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ydra
ilustracja
Historia
Stocznia Cantieri Odero, Sestri Ponente
Wodowanie 21 października 1931
 Wasilikon Naftikon
Wejście do służby 1932
Zatopiony 22 kwietnia 1941
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1389 t (standardowa)
2050 t (pełna)
Długość 92,35 m
Szerokość 9,75 m
Zanurzenie 3,65 m
Napęd
3 kotły parowe Thornycroft, 2 turbiny parowe Parsonsa o łącznej mocy 44 000 KM, 2 śruby
Prędkość 38 węzłów
Uzbrojenie
4 działa kal. 120 mm
3 działa plot. kal. 40 mm
6 wyrzutni torped kal. 533 mm
40 min morskich
Załoga 156

Ydra (gr.: ΒΠ Ύδρα, w literaturze angielskojęzycznej spotyka się także transliterację Hydra) – grecki niszczyciel, w służbie od 1932 roku, zatopiony przez bombowce Luftwaffe 22 kwietnia 1941 roku.

Niszczyciel „Ydra”, wraz z trzema bliźniaczymi okrętami: („Kountouriotis”, „Psara” i „Spetsai”), został zamówiony przez Grecję we włoskiej stoczni Cantiri Odero w Sestri Ponente pod Genuą w 1929 roku, według zmodyfikowanego projektu niszczycieli typu Dardo. Okręt został zwodowany 21 października 1931 roku, do służby w królewskiej marynarce Grecji wszedł w listopadzie 1932 roku. Jego nazwa, tradycyjna w greckiej flocie, pochodziła od nazwy wyspy wsławionej w czasie wojny o niepodległość Grecji. Poprzednim okrętem, noszącym tę nazwę, był pancernik obrony wybrzeża wycofany z czynnej służby w 1922 roku.

„Ydra” i bliźniacze okręty były, obok niszczycieli „Vasilefs Georgios” i „Vasilissa Olga”, najnowocześniejszymi okrętami greckiej marynarki wojennej. Po ataku Włoch w 1940 roku niszczyciel aktywnie uczestniczył w odpieraniu agresji. 13 listopada 1940 roku brał udział w wypadzie przeciwko włoskim liniom zaopatrzeniowym w Cieśninie Otranto. Był też wykorzystywany w eskorcie konwojów, patrolach przeciwko okrętom podwodnym i minowaniu wód przybrzeżnych. 28 marca 1941 roku „Ydra” otrzymał zadanie przechwycenia włoskich okrętów, wycofujących się po bitwie koło przylądka Matapan. Podczas tej operacji niszczyciel uratował około 100 włoskich rozbitków z zatopionego krążownika „Pola”.

Po zaatakowaniu Grecji przez wojska niemieckie 5 kwietnia 1941 roku, sytuacja armii i floty greckiej praz wojsk sprzymierzonych stała się bardzo trudna. Bezwzględna przewaga przeciwnika w lotnictwie spowodowała, że jakiekolwiek operacje morskie były nadmiernie ryzykowne. W związku z bezpośrednim zagrożeniem Aten rząd grecki pojął decyzję o ewakuacji ocalałych jednostek na Kretę, a później na Bliski Wschód. Po uszkodzeniu flagowca marynarki greckiej, niszczyciela „Vasilefs Georgios” przez samoloty Luftwaffe, 21 kwietnia 1941 roku jego rolę przejął „Ydra”. Jednak następnego dnia w pobliżu wyspy Egina sam został zaatakowany przez zespół bombowców nurkujących Ju 87 Stuka. Bezpośrednie trafienia i wybuchy bomb w pobliżu okrętu spowodowały jego zatonięcie. Zginęło wówczas 41 członków załogi „Ydra”, wraz z dowódcą okrętu, komandorem porucznikiem Pezopoulosem.

Niedaleko miejsca zatopienia niszczyciela, na brzegu wyspy Egina, został odsłonięty pomnik ku czci poległych marynarzy. Obecnie tradycyjną nazwę „Ydra” nosi fregata rakietowa typu MEKO 200HN o numerze burtowym F 452, zbudowana w 1992 roku w stoczni Blohm + Voss w Hamburgu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hellenic Navy. [dostęp 6 września 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aris Bilalis (tłum. Maciej S. Sobański), Greckie niszczyciele typu Psara, w: Okręty Wojenne nr 3/2000, ISSN 1231-014X.
  • Admiral Mezeviris RHN. [dostęp 6 września 2009].