Zakłócanie spokoju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zakłócanie spokoju
KW z 1971
Ciężar gatunkowy

wykroczenie

Przepis

art. 51 § 1 k.w.

Kara

aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny

Strona podmiotowa

umyślna w zamiarze bezpośrednim i ewentualnym

Odpowiedzialność od 15. roku życia

nie

Typ kwalifikowany

nie

Typ uprzywilejowany

karalne podżeganie i pomocnictwo

Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Zakłócanie spokojuwykroczenie polegające na zakłócaniu krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem spokoju, porządku publicznego lub spoczynku nocnego albo wywoływaniu tym samym sposobem zgorszenia w miejscu publicznym.

Zagrożone karą aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Sprawca podlega takiej samej karze, jeżeli czyn jest chuligański lub sprawca w czasie popełnienia czynu znajdował się pod wpływem alkoholu (§ 2). Karalne jest również podżeganie i pomocnictwo (§ 3).

Cisza nocna[edytuj | edytuj kod]

Według polskich prawników i sądów cisza nocna to czas w porze nocnej przeznaczony na odpoczynek, który nie powinien być zakłócany. Przestrzeganie ciszy nocnej jest jedynie zwyczajem, który uznają prawnicy i sądy. W polskim prawie czas ciszy nocnej nie jest określony[1].

Godziny ciszy nocnej mogą być ustalane w regulaminie porządkowym spółdzielni mieszkaniowej. Czas powszechnie uznawany za ciszę nocną to okres między godziną 22 a 6 rano. Przyjmuje się, że poziom hałasu w strefie zamieszkania nie powinien przekraczać 50–60 decybeli[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Artykuł uwzględnia ograniczony pod względem terytorialnym stan prawny na 2 sierpnia 2010. Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.