Zapora Hirakud

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zapora Hirakud
ilustracja
Państwo  Indie
Rzeka Mahanadi
Typ zapory betonowa
Funkcja energetyczna
rekreacyjna
Położenie na mapie Orisy
Mapa konturowa Orisy, u góry znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Zapora Hirakud”
Położenie na mapie Indii
Mapa konturowa Indii, w centrum znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Zapora Hirakud”
Ziemia21°31′51″N 83°52′18″E/21,530833 83,871667

Zapora Hirakudzapora i elektrownia wodna na rzece Mahanadi zlokalizowana w indyjskim stanie Orisa w odległości 15 kilometrów od miasta Sambalpur. Powstanie zapory uznawane jest za sztandarowy przykład cechującej rządy Jawaharlala Nehru przyśpieszonej i kosztownej społecznie industrializacji.

Wstępne plany budowy zapory retencyjnej i połączonej z nią elektrowni wodnej powstały jeszcze w okresie brytyjskiego panowania kolonialnego. Budowa zapory rozpoczęta została 12 kwietnia 1948 roku. Kompleks ukończony został w 1953 roku, zaś użytkowanie tamy zostało formalnie zainaugurowane przez Nehru 13 stycznia 1957 roku.

Tama Hirakud jest jedną z najdłuższych zapór wodnych świata. Całkowita długość tamy wynosi 25,8 kilometrów, w tym 4,8 kilometrów w jej głównym odcinku. Maksymalna wysokość obiektu wynosi 60,96 m. Zasadniczym celem powstania obiektu była ochrona przeciwpowodziowa oraz irygacja okolicznych obszarów. Obiekt spełnia także istotną funkcję energetyczną: łączna moc hydroelektrowni Hirakud obecnie wynosi 307.5 MW.

Konsekwencją powstania zapory stało się wysiedlenie z miejsca dotychczasowego zamieszkania ponad 110000 osób (22000 rodzin)[1].

Zapora Hirakud
Zapora Hirakud

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. B. Termiński, Przesiedlenia inwestycyjne: Nowa kategoria migracji przymusowych, Oficyna Wydawnicza Łośgraf, Warszawa, 2012.