Indie Brytyjskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Indian Empire
British India

Cesarstwo Indyjskie (Indie Brytyjskie)
Brytyjska Kompania Wschodnioindyjska
Imperium Marathów
Wielcy Mogołowie
1858–1947 Unia Indyjska
Dominium Pakistanu
Birma Brytyjska
Sikkim
Flaga Indii Brytyjskich
Godło Indii Brytyjskich
Flaga Indii Brytyjskich Godło Indii Brytyjskich
Hymn: God Save The King-Emperor
Położenie Indii Brytyjskich
Państwo Wielka Brytania
Język urzędowy hindustani, angielski
Stolica Kalkuta (1858–1912)
Nowe Delhi (1912–1947)
Ostatnia głowa państwa cesarz Jerzy VI Windsor
Status terytorium kolonia brytyjska
W jego imieniu Ostatni wicekról
Louis Mountbatten
Jednostka monetarna rupia
Utworzenie rozwiązanie Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej i koronacja królowej Wiktorii na cesarzową Indii
1858
Podział na część hinduską i muzułmańską oraz nadanie im niepodległości jako dominia Indii i Pakistanu
1947
Religia dominująca hinduizm, islam, buddyzm

Indie Brytyjskie – nazwa Indii[1] w czasie, gdy pozostawały one pod władzą Brytyjczyków, tj. w latach 18581947.

Historia[edytuj]

1936

Brytyjski wkład w rozwój cywilizacyjno-gospodarczy[edytuj]

Po przejęciu władzy na Półwyspie Indyjskim bezpośrednio przez parlament brytyjski, rząd brytyjskiego gubernatora-wicekróla zmuszony był do realizacji szerokich reform gospodarczych. Wydano szereg ustaw w zakresie socjalnych warunków pracy, m.in. wprowadzono w zakładach pracy jeden dzień w tygodniu wolny od pracy i zakaz zatrudniania dzieci poniżej dziewięciu lat. W odpowiedzi na liczne rozruchy w miastach i bunty chłopskie, wydane zostały ustawy ograniczające lichwę i możliwość usuwania chłopów z ziemi. Zrezygnowano też z zamiarów chrystianizacji miejscowej ludności.

Przeprowadzone zostały znaczące reformy w oświacie i nauce. Rozbudowano szkolnictwo, utworzono sieć gimnazjów z angielskim językiem nauczania, uniwersytety w Kalkucie, Madrasie i Bombaju, zakładano instytucje badawcze (Botanical Survey of India). Równocześnie w Indiach rozpoczęły się przemiany struktur gospodarki feudalnej i manufakturowej na nowocześniejsze struktury gospodarki kapitalistycznej. Przystąpiono do budowy linii kolejowych i rozbudowy sieci drogowej na całym subkontynencie.

Miarą nowej polityki było utworzenie w 1885 roku Indyjskiego Kongresu Narodowego, ogólnokrajowej partii, głoszącej pokojowe przejęcie władzy, zaś w 1906 roku Ligi Muzułmańskiej, o podobnym programie działania. W tym też okresie wprowadzone zostały reformy konstytucyjne, znacznie rozszerzające udział lokalnych elit hinduskich w rządzeniu krajem. Równocześnie w pierwszych latach XX wieku nastąpiło pełne scalanie wszystkich terytoriów Półwyspu Indyjskiego w jedno Cesarstwo Indyjskie.

Szereg pomniejszych księstw i krajów dobrowolnie oddawało się pod protektorat Brytyjczyków, niektóre z księstw były przez nich przejmowane, gdy lokalny maharadża nie miał naturalnego spadkobiercy, lub w drodze wykupu. W 1911 r. stolicą państwa ustanowiono Nowe Delhi, historyczną stolicę Wielkich Mogołów, i przyjęto język angielski jako urzędowy. W 1938 Cesarstwo posiadało 1005 miast, których ludność łącznie przekraczała 10 mln mieszkańców (w tym: 3 miasta >0,5 mln osób i 35 miast w przedziale 0,1÷0,5 mln osób).

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Andrzej Czerny, Teoria nazw geograficznych, PAN, IGiPZ, Warszawa 2011, str. 91, PL ISSN 0373-6547, ISBN 978-83-61590-16-3