Indie Brytyjskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cesarstwo Indyjskie (Indie Brytyjskie)
Indian Empire
British India
British Raj
Flaga Indii Brytyjskich
Godło Indii Brytyjskich
Flaga Indii Brytyjskich Godło Indii Brytyjskich
Hymn: God Save The King-Emperor
Położenie Indii Brytyjskich
Język urzędowy

hindustani, angielski

Stolica

Kalkuta (1858–1912)
Nowe Delhi (1912–1947)

Ustrój polityczny

Monarchia

Typ państwa

Cesarstwo

Głowa państwa

cesarz Jerzy VI Windsor

Status terytorium

kolonia brytyjska

Zależne od

Wielka Brytania

W jego imieniu

Ostatni wicekról
Louis Mountbatten

Waluta

rupia

Utworzenie

rozwiązanie Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej i koronacja królowej Wiktorii na cesarzową Indii
1858

Podział

na część hinduską i muzułmańską oraz nadanie im niepodległości jako dominia Indii i Pakistanu
1947

Religia dominująca

hinduizm, islam, buddyzm

Indie Brytyjskie – region w Azji, który w latach 1858–1947 był pod władzą Brytyjczyków. Składał się z obecnych Indii, Pakistanu, Nepalu, Bangladeszu oraz części Bhutanu i Mjanmy.

Brytyjski wkład w rozwój cywilizacyjno-gospodarczy[edytuj | edytuj kod]

1936

Po przejęciu władzy na Półwyspie Indyjskim bezpośrednio przez parlament brytyjski, rząd brytyjskiego gubernatora-wicekróla zmuszony był do realizacji szerokich reform gospodarczych. Wydano szereg ustaw w zakresie socjalnych warunków pracy, m.in. wprowadzono w zakładach pracy jeden dzień w tygodniu wolny i zakaz zatrudniania dzieci poniżej dziewięciu lat. W odpowiedzi na liczne rozruchy w miastach i bunty chłopskie, wydane zostały ustawy ograniczające lichwę i możliwość usuwania chłopów z ziemi. Zrezygnowano też z zamiarów chrystianizacji miejscowej ludności.

Przeprowadzone zostały znaczące reformy w oświacie i nauce. Rozbudowano szkolnictwo, utworzono sieć gimnazjów z angielskim językiem nauczania, uniwersytety w Kalkucie, Madrasie i Bombaju, zakładano instytucje badawcze (Botanical Survey of India). Równocześnie w Indiach rozpoczęły się przemiany struktur gospodarki feudalnej i manufakturowej na nowocześniejsze struktury gospodarki kapitalistycznej. Przystąpiono do budowy linii kolejowych i rozbudowy sieci drogowej na całym subkontynencie.

Miarą nowej polityki było utworzenie w 1885 roku Indyjskiego Kongresu Narodowego, ogólnokrajowej partii, głoszącej pokojowe przejęcie władzy, natomiast w 1906 roku Ligi Muzułmańskiej, o podobnym programie działania. W tym też okresie wprowadzone zostały reformy konstytucyjne, znacznie rozszerzające udział lokalnych elit hinduskich w rządzeniu krajem. Równocześnie w pierwszych latach XX wieku nastąpiło pełne scalanie wszystkich terytoriów Półwyspu Indyjskiego w jedno Cesarstwo Indyjskie.

Szereg pomniejszych księstw i krajów dobrowolnie oddawało się pod protektorat Brytyjczyków, niektóre z księstw były przez nich przejmowane, gdy lokalny maharadża nie miał naturalnego spadkobiercy, lub w drodze wykupu. W 1911 roku stolicą państwa ustanowiono Nowe Delhi, historyczną stolicę Wielkich Mogołów i przyjęto język angielski jako urzędowy. W roku 1938 Cesarstwo posiadało 1005 miast, których ludność łącznie przekraczała 10 mln mieszkańców (w tym: 3 miasta >0,5 mln osób i 35 miast w przedziale 0,1–0,5 mln osób).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]