Zaprzeczenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zaprzeczenienieświadomy mechanizm obronny w psychologii i psychoanalizie[1]. Klasyfikowany jako niedojrzały lub prymitywny mechanizm obronny.

Zaprzeczanie to fałszowanie obrazu teraźniejszości poprzez nieprzyjmowanie do wiadomości realnych faktów, w celu odsunięcia negatywnych myśli i uczuć, które mogłyby się z tym wiązać. Spostrzeganie rzeczywistości zachodzi z unikaniem uświadomienia sobie jej przykrych aspektów.

Stosowanie przez daną osobę mechanizmu obronnego jakim jest zaprzeczanie jest często w sprzeczności z obrazem społecznym danej osoby - wydaje się sprzeczne z jej wykształceniem, pozycją czy poziomem inteligencji.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

  1. Alkoholik, który twierdzi, że nie jest uzależniony, bo może w każdej chwili przestać.
  2. Rodzic, który nie wierzy w śmierć dziecka i wciąż czeka na jego powrót do domu.
  3. Osoba cierpiąca na nieuleczalną chorobę, twierdząca, że jest zdrowa.
  4. Zaprzeczanie faktowi istnienia choroby zakaźnej, poprzez np. podważanie istniejących dowodów na jej istnienie (i np. statystyki zgonów), przez osobę z grupy ryzyka zachorowania - celem uniknięcia konfrontacji z bezradnością wobec zagrożenia życia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Kobierzycki, Filozofia osobowości, wyd. I, Warszawa: Eneteia, 2001, s. 153, ISBN 83-85713-24-7.