Zaprzeczenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zaprzeczenienieświadomy mechanizm obronny w psychologii i psychoanalizie[1].

Zaprzeczanie to fałszowanie obrazu teraźniejszości poprzez nieprzyjmowanie do wiadomości realnych faktów, w celu odsunięcia negatywnych myśli i uczuć które mogłyby się z tym wiązać. Spostrzeganie rzeczywistości zachodzi z unikaniem uświadomienia sobie jej przykrych aspektów.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

  1. Alkoholik, który twierdzi, że nie jest uzależniony, bo może w każdej chwili przestać.
  2. Rodzic, który nie wierzy w śmierć dziecka i wciąż czeka na jego powrót do domu.
  3. Osoba cierpiąca na nieuleczalną chorobę, twierdząca, że jest zdrowa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Kobierzycki, Filozofia osobowości, wyd. I, Warszawa: Eneteia, 2001, s. 153, ISBN 83-85713-24-7.