Zarzecze (Wilno)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy części Wilna. Zobacz też: Zarzecze.
Herb Wilna Zarzecze
rejon Wilna
Vilnius Uzupio Respublica.jpg
Zarzecze, ulica Zarzeczna
Miasto Wilno
Status rejon
Położenie na mapie Wilna
Mapa lokalizacyjna Wilna
Zarzecze
Zarzecze
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Zarzecze
Zarzecze
Ziemia 54°40′50″N 25°17′49″E/54,680556 25,296944
Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Zarzecze, most Zarzeczny
Tablica graniczna dzielnicy

Zarzecze[1] (lit. Užupis) – część Wilna, na Starym Mieście i Rossie, na prawym brzegu Wilejki, na wschód od Starego Miasta i na zachód od Belmontu.

We wschodniej części Zarzecza znajduje się cmentarz Bernardyński[2].

Zabytkowa[potrzebne źródło] dzielnica Wilna. Od centralnej części starego miasta oddzielona rzeką Wilejką, z czym związana jest także jej nazwa. Zgodnie z aktualnym podziałem administracyjnym większa część Zarzecza wchodzi w skład Starego Miasta, zaś wschodnie peryferie w skład dzielnicy Rossa.

Uchodzi za jedną z najbardziej urokliwych części miasta, choć była do niedawna niezwykle zaniedbana. Przed wojną zamieszkana przez dużą społeczność żydowską[potrzebne źródło]. Później znana była jako ulubione miejsce bohemy artystycznej i ludzi z marginesu społecznego[3]. Zarzecze, nazywane także wileńskim Montmartre, jest od 1999 odnawiane[3].

W latach 1934–1936[4] na Zarzeczu mieszkali Konstanty Ildefons i Natalia Gałczyńscy, tam też urodziła się córka poety Kira Gałczyńska[5][3]. Na Zarzeczu dzieciństwo spędził Bernard Ładysz[3].

Przy ul. Zarzecznej 24 znajduje się Dom Laskarysów, w którym mieszkał m.in. Ferdynand Ruszczyc[potrzebne źródło].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej. T. 1: Województwo wileńskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1938, s. 63.
  2. Przemysław Włodek: Wilno. Przewodnik. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2005, s. 207. ISBN 83-89188-36-8.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Przemysław Włodek: Wilno. Przewodnik. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2005, s. 203-204. ISBN 83-89188-36-8.
  4. Literatura polska : przewodnik encyklopedyczny. T. 1: A–M. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, s. 284. ISBN 83-01-05368-2.
  5. Oficjalna witryna K.I. Gałczyńskiego (pol.). [dostęp 2010-11-06].